กฎสามข้อที่ไม่เคยมีอยู่จริง

เสียงคลิกของกุญแจที่หมุนปลดล็อกกลอนประตูชั้นนอก ไม่ใช่เสียงที่ควรดังขึ้นในเซฟเฮาส์ที่ถูกซ่อนพรางจากเรดาร์ทุกชนิดบนโลกใบนี้—โดยเฉพาะในเวลาตีสามสิบห้านาที ที่ซึ่งกลิ่นซุปสต็อกเคี่ยวข้ามคืนควรจะเป็นสิ่งเดียวที่มีสิทธิ์ครอบครองอากาศภายในห้องครัว ศิลาไม่ได้ชักปืนออกจากซองใต้รักแร้ในทันที ความนิ่งงันของเขาคือความเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ของมือปืนระดับท็อปที่ผ่านกระสุนมานับร้อยนัด ดวงตาคมกริบกวาดมองผ่านช่องกระจกฝ้าของประตูห้องครัว สังเกตเงาร่างสูงโปร่งที่เคลื่อนไหวอย่างคุ้นเคย ทว่าแฝงไว้ด้วยความระแวดระวัง ร่างนั้นผลักประตูเข้ามาพร้อมกลิ่นอายความชื้นของฝนยามดึกและกลิ่นดินปืนจางๆ ที่ติดมากับเสื้อแจ็กเก็ตหนัง "กลับดึกนะครับ มือปืนผู้รักความสมบูรณ์แบบ" เสียงทุ้มติดจะกวนประสาทดังขึ้นก่อนที่เจ้าตัวจะหันมามองเสียอีก คินยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัว มือข้างหนึ่งกำลังถือตะหลิวสแตนเลสแทนที่จะเป็นมีดสั้น ส่วนมืออีกข้างคีบบุหรี่ที่ไม่ได้จุดไว้คาบไว้ที่มุมปาก ดวงตาเรียวรีคู่นั้นมองตรงมาที่ศิลาด้วยประกายความท้าทายที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มมุมปากอย่างไม่เกรงกลัวรัศมีคุกคามที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ที่เพิ่งก้าวเข้ามา ศิิลาหยุดยืนอยู่ตรงข้ามเคาน์เตอร์ ระยะห่างระหว่างพวกเขามีน้อยเสียจนเขาสามารถได้กลิ่นหอมจางๆ ของพริกไทยดำและเครื่องเทศที่คินกำลังเคี่ยวอยู่ในหม้อดินเผา "นายกล้าดียังไงถึงเปิดประตูให้คนนอก... อ้อ ไม่สิ นายกล้าดียังไงถึงยังไม่นอน แล้วไอ้กลิ่นนี่มันคืออะไร" ศิลาเอ่ยเสียงต่ำ รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากแววตาคู่นั้นจนอุณหภูมิในห้องครัวลดฮวบลง "คนนอกที่ไหนกันล่ะครับ ผมก็เป็นเจ้าบ้านร่วม (แบบจำยอม) ในเมื่อคุณลากผมมาขังไว้ที่นี่ อย่างน้อยฐานะเชฟจำเป็น ผมก็มีสิทธิ์บริหารจัดการพื้นที่ครัว... โดยเฉพาะเมื่อวัตถุดิบชั้นดีมันกองอยู่ตรงหน้า" คินยักไหล่ ปิดเตาแก๊ส แล้วใช้ทัพพีคนน้ำซุปสีอำพันในหม้อช้าๆ ไอความร้อนพวยพุ่งขึ้นมาพร้อมกลิ่นหอมเตะจมูกที่ทำเอาคนท้องว่างถึงกับต้องขยับกรามโดยไม่รู้ตัว ศิลาปรายตามองหม้อซุปบนเตਾ แววตาคมกริบฉายแววไม่พอใจอย่างชัดเจน "ฉันบอกนายกี่ครั้งแล้วว่าอย่าแตะต้องของในตู้เย็นชั้นล่าง นั่นมันของสำหรับภารกิจ ไม่ใช่ของเล่นแก้เบื่อของเชฟตกอับอย่างนาย" "ตกอับ?" คินทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอทุ้มนุ่มดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่เชฟหนุ่มจะวางทัพพีลงแล้วเดินเข้ามาประชิดเคาน์เตอร์ฝั่งตรงข้าม ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร "ถ้าเชฟที่ทำเนื้อวากิวเกรด A5 ให้กลายเป็นเมนูเยียวยาความเครียดให้พวกมือปืนเลือดเย็นเรียกว่าตกอับ โลกนี้ก็คงไม่มีใครทำอาหารเป็นแล้วล่ะครับ คุณศิลา" ศิลาขบกรามแน่น สันจมูกโด่งเป็นสันคมย่นเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความหงุดหงิด ผู้ชายคนนี้มีวิธีทำให้เส้นความอดทนของเขาขาดผึ่งได้ง่ายดายยิ่งกว่าการถอดสลักระเบิดเสียอีก คินไม่ใช่เชฟประเภทที่จะก้มหัวรับคำสั่ง เขาดื้อรั้น หัวดาน และดึงดันเสียยิ่งกว่าเหล็กกล้าที่ผ่านการตีซ้ำๆ แต่กลับมีความยืดหยุ่นที่น่ารำคาญใจ "ฉันไม่ได้จ้างนายมาเป็นแม่บ้าน และที่นี่ไม่ใช่ร้านอาหารหรูข้างทาง" ศิลาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด บีบพื้นที่ระหว่างเขากับเคาน์เตอร์ให้แคบลง เพื่อกดดันให้อีกฝ่ายถอยร่น "ฟังให้ดีนะคิน ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป นายมีกฎสามข้อที่ต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัดถ้าไม่อยากเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่" คินไม่ถอยหนี ร่างโปร่งกลับโน้มตัวเข้าหาเล็กน้อย รอยยิ้มท้าทายปรากฏขึ้นบนเรียวปากหยัก "อ้อ... กฎเหล็กของมือปืนผู้ยิ่งใหญ่สินะครับ ไหนลองว่ามาซิ หูผมสะอาดพอที่จะฟังเรื่องไร้สาระพวกนั้นอยู่แล้ว" ศิลาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์ที่กำลังพุ่งพล่าน กลิ่นหอมของซุปและกลิ่นกายเฉพาะตัวของคินกำลังตีรวนความนิ่งสงบที่เขาสั่งสมมานานนับปี "ข้อแรก... ห้ามออกจากห้องนี้หลังเที่ยงคืนโดยไม่ได้รับอนุญาต" ศิลาเริ่มไล่ทีละข้อ น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบราวกับคมมีดที่จ่ออยู่ใต้คาง "ข้อจำกัดเรื่องเวลาเหรอครับ ฟังดูเหมือนหอพักนักศึกษาหญิงมากกว่าเซฟเฮาส์หนีตายนะเนี่ย" คินสวนกลับทันควันโดยไม่รอให้ประโยคถัดไปหลุดออกจากปาก "ข้อสอง..." ศิลาเมินคำเหน็บแนม ดวงตาคมกริบจ้องลึกลงไปในดวงตาของอีกฝ่าย "ห้ามแตะต้องอุปกรณ์สื่อสารและอาวุธทุกชนิดในบ้านหลังนี้เด็ดขาด" "งั้นแสดงว่ามีดเชฟชุดนี้... และตะหลิวอันนี้ เป็นของผมร้อยเปอร์เซ็นต์สินะครับ ดีจัง อย่างน้อยผมก็ยังมีอาวุธป้องกันตัวจากพวกโรคจิตที่ชอบเดินเข้าบ้านมาตอนตีสาม" คินยิ้มกริ่ม ดวงตาพราวระยับด้วยความสนุกสนานที่ได้กวนประสาทคนตรงหน้า ศิลาเกือบจะหลุด0มือคว้าคอเสื้ออีกฝ่ายให้รู้แล้วรู้รอด ความเยือกเย็นที่เขาภาคภูมิใจกำลังถูกกัดกร่อนทีละน้อยด้วยความกวนประสาทขั้นสุดของเชฟหนุ่ม และก่อนที่ศิลาจะประกาศกฎข้อที่สาม คินก็ชิงตัดบทขึ้นเสียก่อน "ส่วนข้อสาม... ผมเดาว่าคงเป็นเรื่องห้ามส่งเสียงดัง หรือไม่ก็ห้ามมองหน้าคุณตรงๆ สินะครับ?" คินเอียงคอเล็กน้อย ใบหน้าห่างจากศิลาเพียงแค่คืบ ลลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นไอความอบอุ่นของอาหารปะทะเข้ากับผิวแก้มของมือปืนหนุ่มอย่างจัง ศิลาชะงักไปชั่วขณะ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอตามสัญชาตญาณนักฆ่ากลับสะดุดลงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ระยะห่างที่ใกล้เกินไปทำให้เขามองเห็นแพขนตางอนยาวและเงาสะท้อนของตัวเองในแววตานั้นได้อย่างชัดเจน "ข้อสาม..." ศิลากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามดึงสطิที่หลุดลอยกลับมาด้วยการกดเสียงให้เข้มขึ้น "ห้ามทำอาหารกลิ่นรุนแรงแบบนี้ตอนดึก เพราะมันรบกวนสมาธิของฉัน" คินหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เจ้าตัวผละถอยหลังออกไปเพียงเล็กน้อยพียงพอให้หายใจได้ทั่วท้อง ก่อนจะหันไปหยิบชามกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดตา ตักน้ำซุปสีอำพันร้อนๆ ที่ส่งควันกรุ่นพร้อมชิ้นเนื้อนุ่มละมุนใส่ชาม แล้ววางลงตรงหน้าศิลา "กฎสามข้อของคุณ... ฟังดูน่าสนใจดีนะครับ" คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลขึ้น รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยแววตาจริงจังที่ชวนให้ใจสั่นแปลกๆ "แต่เสียดายจัง... ในพจนานุกรมของเชฟอย่างผม มันไม่เคยมีกฎพวกนั้นอยู่จริงหرอกครับ" ศิลาขมวดคิ้วมองชามซุปตรงหน้า ความโกรธเคืองเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจเมื่อกลิ่นหอมกรุ่นของมันลอยเข้าเตะจมูกอีกครั้ง รสชาติที่เขาคาดเดาไม่ได้กำลังรอให้พิสูจน์ "กินซะสิครับ... ก่อนที่มันจะหายร้อน" คินกระซิบเสียงแผ่วเบา ดวงตาสีเข้มจ้องมองปฏิกิริยาของศิลาอย่างรอคอย "แล้วคุณจะรู้ว่า ทำไมผมถึงกล้าท้าทายอำนาจของมือปืนอันดับหนึ่งอย่างคุณ" ศิลานิ่งงัน มือหนาเอื้อมไปจับช้อนกระเบื้องช้าๆ บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลง มีเพียงเสียงฝนตกกระทบกระจกด้านนอกและความอุ่นร้อนจากชามซุปที่เชื่อมโยงพวกเขาทั้งสองไว้ด้วยกัน ทว่า... ในวินาทีที่ศิลากำลังจะตักซุปเข้าปาก เสียงสัญญาณเตือนภัยเงียบกริบจากเซนเซอร์รอบบ้านก็ดังขึ้นในหูฟังไร้สาย! หน้าจอสมาร์ตโฟนบนโต๊ะสั่นสะว่างวาบพร้อมข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตา *<ตรวจพบการบุกรุก: เป้าหมายสามคนกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาถึงประตูหลังในอีกสามสิบวินาที>* ศิลาตวัดสายตากลับไปมองคินทันที ทว่าสีหน้าของเชฟหนุ่มกลับไม่มีความตกใจแม้แต่น้อย คินเพียงแต่ยกยิ้มมุมปาก ช้าๆ หยิบมีดเชฟด้ามยาวขึ้นมาถือไว้ในมืออย่างสบายอารมณ์ "ดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญจะมาเร็วกว่าที่คิดนะครับ คุณศิลา" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ