ตื่นมาในยุค 80

"ไสหัวออกไปจากตระกูลจางของฉันเสีย! นังตัวกาลกิณี ข้าวสารในยุ้งฉางจะหมดอยู่รอมร่อแล้ว แกยังกล้าส่งเสียงโอโอย ให้น้ำตาน้ำปี๊บไหลเรียกความสงสารจากใครกัน!" เสียงตบโต๊ะไม้สนลั่นเอี๊ยดดังขึ้น พร้อมกับแรงกระชากที่หัวไหล่จนร่างของหลินเฟยเฟยเซถลาเกือบกระแทกเข้ากับขอบเตียงเตาอิฐอันแข็งกระด้าง กลิ่นอับชื้นของฟางข้าวเก่าๆ และกลิ่นเหม็นหืนของน้ำมันตะเกียงลอยเข้าเตะจมูกจนเธอต้องนิ่วหน้า นี่ไม่ใช่กลิ่นหอยนางรมอบเนยกระเทียมสดๆ ในภัตตาคารระดับมิชลินสตาร์ที่เธอยืนตรวจสอบบัญชีเมื่อสองชั่วโมงก่อนอย่างแน่นอน หลินเฟยเฟยสูดลมหายใจลึก สมองที่เคยหมุนวนด้วยตัวเลขกำไรขาดทุนนับล้านหยวนกำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่หลั่งไหลเข้ามาในหัว ร่างนี้... คือสะใภ้รองแห่งตระกูลจางในหมู่บ้านหงซิง มณฑลเหอเป่ย ปี ค.ศ. 1982 หญิงสาวผู้มีชะตากรรมรันทดแต่งเข้ามาให้ตระกูลจางช้ำใจเล่น สามีอย่างจางเหว่ยหานถูกเกณฑ์ไปเป็นทหารในค่ายห่างไกล ทิ้งให้เธอก้มหน้าก้มตารับกรรมรองรับอารมณ์ของแม่สามีและสะใภ้ใหญ่ผู้ปากหวานก้นเปรี้ยว และวันนี้... คือวันที่แม่สามีจางและหลี่ฉินผู้เป็นสะใภ้ใหญ่ ร่วมมือกันบีบบังคับให้เธอเซ็น "หนังสือหย่า" แล้วไล่ออกจากบ้านตัวเปล่า เพื่อฮุบเงินเบี้ยเลี้ยงทหารที่จางเหว่ยหานส่งกลับมาให้เมื่อเดือนก่อน "แม่คะ... จะให้ฉันไปไหนในเมื่อตัวคนเดียว แถมท้องไส้ก็..." หลินเฟยเฟยจงใจบีบเสียงให้สั่นเครือ ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองสตรีวัยกลางคนตรงหน้าที่มีใบหน้าบึ้งตึงราวกับแผ่นกระดานชนวน "ท้องไส้เหรอ? แกอย่ามาอ้างเรื่องไร้สาระ ลูกในท้องของแกเป็นใครก็ยังไม่รู้ แน่จริงก็รอให้เหว่ยหานกลับมาดูสิ! แต่บอกไว้ก่อนนะ ลูกชายฉันไม่มีวันยอมรับเด็กเหลือขอคนนี้หรอก!" หลี่ฉิน สะใภ้ใหญ่ส่งเสียงแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าเรียวแหลมเชิดขึ้นอย่างถือดี สองมือประสานกันไว้ที่หน้าอก ชุดผ้าฝ้ายสีซีดจางของหล่อนตัดเย็บอย่างดีกว่าของคนอื่นเล็กน้อย เป็นหลักฐานว่าหล่อนกุมอำนาจการเงินในบ้านหลังนี้ไว้เบ็ดเสร็จ หลินเฟยเฟยแอบซ่อนประกายตาวาวโรจน์ไว้ภายใต้แพขนตางอนหนา สตรีโง่เขลาสองคนนี้คิดจะเล่นงานเชฟมือหนึ่งและนักบริหารหญิงผู้กุมอาณาจักรอาหารมูลค่าร้อยล้านอย่างเธอหรือ? ช่างฝันกลางวันเสียจริง ในเสี้ยววินาทีนั้น ความเย็นวาบก็แล่นพล่านไปทั่วข้อมือซ้าย รอยแผลเป็นรูปกลีบดอกบัวจางๆ ร้อนผ่าวขึ้นมา ความรู้สึกคุ้นเคยที่ตอกย้ำว่า "พื้นที่มิติลับ" ที่เธอสะสมเสบียง อุปกรณ์ครัวระดับโปร และวัตถุดิบชั้นเลิศก่อนวันสิ้นโลก (ในโลกเดิม) ตามมาด้วยอย่างครบถ้วน! ดีล่ะ... ในเมื่อพวกมันอยากไล่เธอออกนัก เธอก็จะก้าวออกไปให้ดู แต่ก่อนไป... บัญชีแค้นนี้ต้องมีการชำระเสียก่อน! "ตกลงค่ะ ถ้าพวกคุณอยากให้ฉันหย่าและออกจากบ้านหลังนี้..." หลินเฟยเฟยพยุงร่างที่อ่อนระโหยลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ใบหน้าจะซีดเซียวไร้เลือดฝาด แต่แววตากลับคมกริบราวนصفใบมีดผ่าตัดที่พร้อมกรีดเฉือน ทำให้หลี่ฉินที่กำลังลอยหน้าลอยตาอยู่ถึงกับชะงักไปวูบหนึ่ง "แต่... ของแต่งงานของฉัน และเงินหยาดเหงื่อแรงงานที่ฉันทอผ้าแลกมาตลอดสามปี รวมถึงคูปองธัญพืชสี่สิบชั่งที่เพิ่งมาถึงเมื่อวาน จะต้องถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน! ส่วนหนึ่งต้องใส่ย่ามให้ฉันถือออกไป ไม่อย่างนั้น... ฉันจะไปร้องเรียนที่ทำการคอมมิวนิตี้หมู่บ้าน ให้ผู้ใหญ่บ้านมาตรวจสอบว่าตระกูลจางกล้ารังแกภนุ ภริยาทหารในราชการสนามหรือไม่!" สิ้นคำพูดนั้น ห้องโถงเล็กๆ ของบ้านตระกูลจางก็ตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ แม่สามีจางหน้าเขียวคล้ำจนเกือบม่วง หล่อนไม่คาดคิดว่านجسสะใภ้รองผู้เงียบขรับหัวอ่อนมาตลอดสามปี จะกล้าอ้าปากต่อรองแถมขู่จะฟ้องผู้ใหญ่บ้าน ซึ่งเป็นเรื่องใหญ่โตที่คนยุคนี้หวาดกลัวยิ่งกว่าสิ่งใด เพราะอาจส่งผลกระทบต่ออนาคตและชื่อเสียงของตระกูลได้ "นัง... นังสารเลว! แกกล้าขู่ฉันเรอะ!" แม่สามีจางพุ่งมือหมายจะคว้าไม้เรียวข้างฝามาฟาด ทว่า หลินเฟยเฟยกลับก้าวถอยหลังอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงดังฟังชัดพอที่จะทะลุผ่านผนังดินอัดออกไปถึงลานบ้านข้างนอก ที่ตอนนี้เริ่มมีชาวบ้านเดินผ่านไปมาแล้ว "โอ๊ย! แม่จ๋า อย่าตีฉันเลยค่ะ! แค่ฉันขอส่วนแบ่งที่เป็นสิทธิ์ของฉันตามกฎหมายแต่งงาน เพื่อเอาชีวิตรอดกับลูกในท้อง ทำไมแม่ถึงใจร้ายจะฆ่าพวกเราให้ตายคามือล่ะคะ!" เสียงร้องระคนสะอื้นไห้ถูกดัดให้ออกมาอย่างน่าเวทนา หลี่ฉินหน้าถอดสี รีบพุ่งเข้าไปดึงแขนแม่สามีไว้ทันทีเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าคนเดินเข้ามาใกล้หน้าประตู "แม่เจ้าค่ะ อย่าเพิ่งใจร้อน... มีคนมา" หลี่ฉินกระซิบเสียงสั่น ปัง! ประตูไม้เก่าคร่ำคร่าถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ลมหนาวปลายฤดูใบไม้ผลิพัดกรรโชกเข้ามา พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่ฝุ่นเกรอะกรัง สันกรามคมคายหยาดเหงื่อไหลซึม ดวงตาคมปลาบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองสถานการณ์ภายในห้องเพียงปราดเดียว ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างบางของหลินเฟยเฟยที่กำลังกุมท้องน้ำตาคลอเบ้า จางเหว่ยหาน... สามีผู้เย็นชาที่ควรจะอยู่ค่ายทหารห่างออกไปสามร้อยลี้ เหตุใดจึงกลับมาในเวลานี้ได้! หลินเฟยเฟยชะงักไปเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงขึ้นมาวูบหนึ่งเมื่อสบเข้ากับดวงตาดุคู่นั้น แต่รอยยิ้มบางเบาที่ซ่อนอยู่มุมปากกลับถูกจุดประกายขึ้น... เกมสนุกๆ ในยุค 80 นี้ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ เสียแล้ว "เหว่ยหาน! แก... แกกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่!" แม่สามีจางอุทานเสียงหลง หน้าซีดเผือด จางเหว่ยหานไม่ได้สนใจมารดาและพี่สะใภ้ สายตาของเขายังคงจดจ้องอยู่บนใบหน้าของภรรยาที่เขาจำได้ว่า เมื่อสามเดือนก่อนยังอ้วนท้วนสมบูรณ์ แต่บัดนี้กลับผอมโซจนเหลือแต่ตัว และกำลังถูกขับไล่อย่างไร้เยื่อใย ชายหนุ่มก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นอายความกดดันอันน่าเกรงขามแผ่ซ่านไปทั่ว เขาถอดหมวกทหารออก เผยให้เห็นใบหน้าคมเข้มที่บัดนี้บึ้งตึงจนน่ากลัว เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงพลังจนทุกคนในห้องต้องกลั้นหายใจ "ผมกลับมาถึง... และได้ยินทุกอย่างพอดี" เขากวาดตามองหน้ามารดาและพี่สะใภ้ "ตระกูลจางไล่เมียผมออกจากบ้าน ตั้งแต่เมื่อไหร่กันครับ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลามาสัมผัสกลิ่นอายอดีตอันอบอุ่นและรสชาติชีวิตที่เข้มข้นไปด้วยกันนะคะ --- **หลินฮวายุคปฏิรูป** ---