มิติห้องครัวและหม้อตุ๋นไก่แสนอร่อย

“ถ้าแกทำกับข้าวไม่ได้เรื่องอีกแม้แต่ครั้งเดียว ก็จงไสหัวไปขุดมันสำปะหลังที่ท้ายไร่ซะ! อย่ามาทำตัวเป็นคุณหนูตกอับให้ฉันเห็นอีก ไม่อย่างนั้นฉันจะบอกให้จางเหว่ยหย่ากับแกในวันพรุ่งนี้เลย!” เสียงแหลมสูงของนางเฉินดังลั่นทะลุผนังไม้ผุพังเข้ามาในห้องครัว หลินฟางไม่ได้สะดุ้ง ไม่แม้แต่จะหันไปมอง เธอเพียงแค่วางกระบวยไม้ลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงกระทบนั้นหนักแน่นพอที่จะทำให้ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ หลินฟางแค่นยิ้ม มือเรียวบางเอื้อมไปแตะกำไลหยกที่ข้อมือซ้ายโดยไม่มีใครสังเกต ทันใดนั้น ความเย็นวาบประหลาดก็แล่นผ่านปลายนิ้ว โลกภายนอกที่เต็มไปด้วยกลิ่นโคลนและเสียงด่าทอของแม่สามีจอมเฮี้ยนดูเหมือนจะถูกตัดขาดออกไปชั่วคราว เธอพาจิตของตนเข้าสู่ ‘มิติห้องครัววิเศษ’ พื้นที่แห่งนี้กว้างขวางเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการได้ ชั้นวางของเรียงรายไปด้วยเครื่องเทศนานาชนิดจากทุกมุมโลก พืชผักสดใหม่ดูราวกับเพิ่งเด็ดมาจากสวนในวินาทีนี้ “ในเมื่ออยากให้ฉันทำกับข้าวอร่อยนัก ก็จงเตรียมตัวรับมือกับความจริงที่ว่า... ตั้งแต่วันนี้ไป ครอบครัวนี้จะไม่มีวันได้กินผักต้มจืดชืดเหมือนน้ำล้างเท้าอีกต่อไป” เธอพึมพำเบาๆ พร้อมกับหยิบไก่บ้านตัวอวบที่อยู่ในมิติออกมา นางเฉินที่ยืนเท้าสะเอวรอซ้ำเติมอยู่หน้าประตูครัวถึงกับชะงัก เมื่อเห็นหลินฟางเดินถือไก่สดตัวอวบออกมาจากในครัว ทั้งที่เมื่อครู่ในครัวนั้นไม่มีอะไรเลยนอกจากหม้อเปล่าๆ “แก... แกไปเอาไก่นี่มาจากไหน!” นางเฉินแผดเสียง ดวงตาที่หรี่เล็กจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ “แกแอบขโมยไก่ของฉันไปทำไม! ใครอนุญาตให้แกทำ!” หลินฟางปรายตามองแม่สามีด้วยสายตาเรียบเฉย “แม่ครับ ถ้าอยากกินไก่ตุ๋นจนตัวสั่น ก็กรุณาหุบปากแล้วถอยไปไกลๆ ถ้าไม่อยากให้กลิ่นควันไฟทำให้เสื้อผ้าตัวโปรดของแม่เหม็นจนหมดราคา ผมขอเตือนด้วยความหวังดีนะครับ” นางเฉินอ้าปากค้างด้วยความโกรธจัด แต่ก่อนที่เธอจะทันได้พ่นคำด่าทอชุดใหม่ ลมหายใจของเธอก็สะดุดกึก เพราะกลิ่นหอมฟุ้งที่ลอยออกมาจากหม้อใบเก่านั้น มันไม่ใช่กลิ่นไก่ต้มธรรมดาที่เธอเคยรู้จัก มันคือกลิ่นสมุนไพรจีนชั้นเลิศผสมผสานกับความหวานฉ่ำของเนื้อไก่ที่ถูกตุ๋นจนได้ที่ กลิ่นนั้นรุนแรงและเย้ายวนเสียจนกระเพาะของเธอส่งเสียงประท้วงออกมาดังลั่น หลินฟางไม่สนใจสายตาตะลึงงันของแม่สามี เธอเร่งไฟในเตาถ่านด้วยท่วงท่าคล่องแคล่วราวกับเชฟระดับมิชลินสตาร์ เธอใส่รากโสมที่แอบหยิบมาจากมิติลงไปเล็กน้อย ความร้อนจากเตาไม้ฟืนทำให้กลิ่นนั้นยิ่งทวีความเข้มข้นจนกระจายตัวออกไปตามสายลม พุ่งตรงไปสู่บ้านเรือนข้างเคียงในหมู่บ้านที่หิวโหย ในขณะที่หลินฟางกำลังบรรจงตักไก่ตุ๋นใส่ชามไม้ จู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าบูททหารก็ดังก้องขึ้นที่ลานบ้าน “ใครทำอะไร?” เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยอำนาจของจางเหว่ยดังขึ้น เขายืนตระหง่านอยู่หน้าประตู บรรยากาศรอบตัวเขาเย็นเยียบจนนางเฉินที่กำลังจะอ้าปากฟ้องถึงกับตัวลีบลงทันที จางเหว่ยกวาดสายตาคมดุมองมารดา ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของหลินฟาง แววตาที่แข็งกร้าวเมื่อครู่กลับอ่อนแสงลงทันทีเมื่อเห็นรอยยิ้มบางๆ ของภรรยา “อาหารมื้อนี้ผมตั้งใจทำเพื่อคุณโดยเฉพาะครับ” หลินฟางเอ่ยพร้อมกับยื่นชามไก่ตุ๋นที่ส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลายให้เขา “ถ้าคุณไม่รีบกินตอนนี้ เกรงว่าอาจจะมีคนแถวนี้มาแย่งไปจนไม่เหลือนะครับ” จางเหว่ยขยับยิ้มที่มุมปากอย่างที่หาได้ยาก เขาเดินตรงไปนั่งที่โต๊ะอาหารโดยไม่สนใจมารดาแม้แต่น้อย ท่าทางเคร่งขรึมของเขาสยบทุกคำด่าของนางเฉินลงจนเงียบกริบ ทว่าในจังหวะที่จางเหว่ยกำลังจะคีบเนื้อไก่นุ่มละลายในปากเข้าสู่ริมฝีปาก... เสียงเคาะประตูรั้วที่ดังรัวเร็วอย่างร้อนรนก็แทรกเข้ามาขัดจังหวะ “จางเหว่ย! หลินฟาง! ออกมาเดี๋ยวนี้! เรื่องใหญ่แล้ว... ของในตลาดมืดล็อตที่พวกเธอฝากไปขาย... มันถูกทหารตรวจค้นจนหมดแล้ว!” ร่างของผู้ชายคนหนึ่งล้มฟุบลงกับพื้นหญ้าหน้าบ้าน กลิ่นควันไฟจากหม้อไก่ตุ๋นยังคงลอยอบอวลไปทั่ว แต่ความหวังที่จะได้กินมื้อค่ำอย่างสงบสุขกลับถูกทำลายลงในพริบตาเดียว หลินฟางวางตะเกียบลงในมือจางเหว่ย สายตาของเธอหันไปจ้องมองหน้าต่างบ้านด้วยความนิ่งสงบผิดปกติ เธอรู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่ใช่ความบังเอิญ แต่มันคือการปูทางสู่ความวุ่นวายครั้งใหญ่ที่เธอกำลังจะเปิดฉากตอบโต้ในเร็วๆ นี้ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหลินฟางและจางเหว่ยนะครับ ลมทะเลพัดรักจะพาไปพบกับความสะใจในตอนถัดไปครับ