วิญญาณเชฟในร่างสะใภ้ขี้โรค

“นังขี้โรค! แกคิดจะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน? น้ำในโอ่งก็ยังไม่เต็ม ฟืนในครัวก็ยังไม่ได้ผ่า นี่มันสายป่านนี้แล้ว อยากให้คนทั้งหมู่บ้านหัวเราะเยาะว่าบ้านจางได้สะใภ้ขี้เกียจสันหลังยาวหรือยังไง!” เสียงแหลมสูงบาดแก้วหูพุ่งทะลุเข้ามาในโสตประสาทของหลินฟาง ร่างของหญิงสาวสะดุ้งเฮือกพลันลืมตาขึ้น ความรู้สึกปวดร้าวเหมือนถูกรถสิบล้อทับแล่นริ้วไปทั่วร่าง กลิ่นอับชื้นของบ้านดินและกลิ่นเหม็นหืนจากกองฟางพุ่งเข้าจมูกจนเธอต้องเบ้หน้า หลินฟาง เชฟมือทองระดับมิชลินสตาร์ผู้ที่เพิ่งวางมือจากมีดทำครัวในโลกยุคปัจจุบัน ขมวดคิ้วมุ่น นี่มันเรื่องตลกอะไรกัน? เธอจำได้ว่าตัวเองเพิ่งจะจัดเตรียมวัตถุดิบสำหรับงานเลี้ยงมื้อค่ำระดับวีไอพี แต่ตอนนี้กลับมานอนอยู่บนเตียงไม้แข็งๆ ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่ขยับตัว “ยังไม่ลุกอีก! นังตัวดี!” ไม้เรียวในมือของนางเฉินฟาดลงมาที่ขอบเตียงไม้จนเกิดเสียงดังสนั่น หลินฟางขยับกายลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว ความทรงจำที่แปลกปลอมและเจ็บปวดไหลทะลักเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก—ร่างนี้ชื่อหลินฟาง เป็นสะใภ้บ้านจางที่ถูกโขกสับมาตลอดสองปีนับแต่แต่งงานกับจางเหว่ย นายทหารหนุ่มที่ไม่ค่อยได้กลับบ้าน “ถ้าฉันลุกขึ้นมาแล้ว แม่จะได้รับผิดชอบสิ่งที่เกิดขึ้นต่อจากนี้ไหมครับ?” เสียงของหลินฟางแหบแห้ง ทว่าเย็นเยียบและราบเรียบอย่างน่าประหลาด นางเฉินชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าที่เหี่ยวย่นตามวัยบิดเบี้ยวด้วยความโทสะ “แกกล้าต่อปากต่อคำกับฉันเหรอ! ได้! วันนี้ถ้าไม่ได้ขยับตัวทำความสะอาดบ้าน ไม่ต้องมีข้าวตกถึงท้อง!” หลินฟางมองสตรีตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย เธอไม่ใช่หลินฟางคนเดิมที่อ่อนแอและยอมคน แต่คือเชฟมือฉมังที่ผ่านการคัดสรรคนในครัวนับร้อยมาแล้ว ความอดทนของเธอมีขีดจำกัด และดูเหมือนขีดจำกัดนั้นจะถูกทดสอบตั้งแต่ลืมตาตื่น “ได้ครับ ผมจะลุกไปทำ” หลินฟางลุกขึ้นยืน แม้ร่างกายจะอ่อนปวกเปียกจนเกือบเซ แต่เธอก็ยันตัวไว้ได้ “แต่แม่ต้องจำไว้คำหนึ่งนะ ว่าถ้าวันนี้ผมล้มพับลงไปเพราะความหิวหรือความอ่อนแอ ใครจะเป็นคนทำงานแทนผม? แล้วถ้าจางเหว่ยกลับมาเห็นเมียรักของเขาในสภาพนี้ แม่คิดว่าเขาจะรู้สึกอย่างไร?” ชื่อของลูกชายคนโตคือไม้ตายเดียวที่ใช้สยบแม่สามีใจร้ายคนนี้ได้เสมอ นางเฉินแค่นเสียงอย่างไม่สบอารมณ์ แม้ในใจจะเริ่มหวั่นเกรงบุตรชายที่ส่งเงินกลับมาให้บ้านไม่เคยขาด “อย่าเอาชื่อลูกฉันมาขู่! ทำงานไป!” นางเฉินเดินสะบัดก้นออกไปจากห้อง ทิ้งไว้เพียงความเงียบและหลินฟางที่ทรุดตัวนั่งลงบนขอบเตียงอีกครั้ง เธอหลับตาลง พยายามเรียกสติและสำรวจความผิดปกติในหัว... มิติลับ? ใช่แล้ว มันคือ ‘ห้องครัวในมิติส่วนตัว’ ที่เธอเคยฝันถึง สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือภาพโฮโลแกรมของตู้เย็นอัจฉริยะและเคาน์เตอร์สแตนเลสที่สะอาดเอี่ยม มุมหนึ่งมีแปลงผักที่ดูอุดมสมบูรณ์เกินจริงท่ามกลางความแร้นแค้นของยุค 70 นี้ *‘นี่คือโอกาสครั้งที่สองสินะ’* หลินฟางแค่นยิ้มที่มุมปาก เธอเดินออกจากห้องไปยังครัวมืดๆ ที่มีเพียงแป้งหยาบๆ กับผักเหี่ยวๆ วางอยู่ เธอจัดการปัดกวาดเช็ดถูด้วยความชำนาญ มือของเธอขยับอย่างรวดเร็วราวกับมีสัญชาตญาณติดตัวมา แม้ร่างกายจะอ่อนแอ แต่ทักษะของเชฟระดับโลกไม่ได้หายไปไหน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนเดินผ่านหน้าบ้าน หลินฟางหันไปมองผ่านช่องหน้าต่างไม้เก่าๆ ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่ดูมอมแมมจากการเดินทาง ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่แววตานั้นดูอบอุ่นและเด็ดเดี่ยวอย่างประหลาด นั่นคือจางเหว่ย สามีของเธอ... เขากลับมาเร็วกว่ากำหนด และดูเหมือนเขาจะเห็นภาพนางเฉินกำลังยืนชี้หน้าด่ากราดเธอจากระยะไกล จางเหว่ยขมวดคิ้วแน่น ก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาในบ้านด้วยรังสีที่ทำให้บรรยากาศโดยรอบดูหนักอึ้ง “เกิดอะไรขึ้น?” เสียงทุ้มต่ำของเขาดังกังวาน หลินฟางเงยหน้าขึ้นมองสบตาเขา สายตาที่เคยหวั่นกลัวของร่างเดิมถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่ทำเอาชายหนุ่มชะงักไปชั่วครู่ นางเฉินรีบเปลี่ยนท่าทีเป็นผู้ถูกกระทำทันที “เหว่ยเอ๋อร์! ดูเมียแกสิ มันกล้าต่อปากต่อคำกับแม่! มันคงอยากจะกินแรงคนในบ้านจนตัวตาย!” จางเหว่ยไม่ได้ตอบแม่ของเขา แต่เขากลับเดินตรงมาที่หลินฟางที่กำลังยืนถือกะละมังผัก มือหนาคว้ากะละมังไปวางไว้ข้างๆ ก่อนจะสำรวจใบหน้าที่ซีดเซียวของภรรยาอย่างละเอียด “แม่...” จางเหว่ยพูดเสียงเรียบ แต่กดดันจนนางเฉินต้องถอยหลัง “ผมส่งเงินมาให้ครอบครัวเราเพื่อความสุขสบาย ไม่ใช่เพื่อให้แม่มาทำแบบนี้กับภรรยาผม” “นี่แก! แกจะเข้าข้างนังขี้โรคนี่เหรอ!” จางเหว่ยไม่สนคำโต้แย้ง เขาหันมาหาหลินฟาง “หิวไหม?” หลินฟางมองสบตาชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะเป็นที่พึ่งเดียวในยุคที่ลำบากนี้ เธอไม่ได้ตอบด้วยคำพูด แต่กลับเดินเข้าไปในครัว หยิบวัตถุดิบที่เหลืออยู่น้อยนิดออกมา ก่อนจะตัดสินใจใช้มิติห้องครัวลับเพื่อ ‘เปลี่ยน’ รสชาติและคุณภาพของอาหารจานนี้ให้กลายเป็นของล้ำค่า กลิ่นหอมฟุ้งของเครื่องเทศและเนื้อสัตว์ที่เธอแอบดึงออกมาจากมิติเริ่มโชยออกมาจากเตาไฟจนคนทั้งบ้านต้องหยุดชะงัก นางเฉินถึงกับเบิกตากว้าง จมูกสูดกลิ่นที่หอมจนน้ำลายสอ จางเหว่ยยืนมองร่างบางที่ดูคล่องแคล่วว่องไวราวกับมืออาชีพ ความสงสัยฉายชัดในแววตา แต่ก่อนที่เขาจะได้ถามอะไร จู่ๆ ประตูบ้านก็ถูกพังเข้ามาโดยกลุ่มคนของตระกูลญาติที่หวังจะมาไถเงิน “จางเหว่ย! นายกลับมาแล้วสินะ! ไหนล่ะเงินเดือนนาย? เอามาแบ่งให้พวกเราซะดีๆ!” หลินฟางวางกระบวยลง ใบหน้าสวยเชิดขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้ทุกคนในที่นั้นเสียวสันหลังวาบ เธอรู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการประกาศศักดาในยุคแร้นแค้นนี้ ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในนิยายเรื่องนี้นะครับ ครั้งหน้าเรามาดูกันว่าสะใภ้ขี้โรคคนนี้จะจัดการกับพวกญาติจอมสูบเลือดได้อย่างไรนะครับ!