ใบหย่าที่วางทิ้งไว้

กลิ่นอายของชาดำเย็นที่จางหายไปจากแก้วคริสตัลบนโต๊ะอาหารราคาแพ็คเกจหกหลัก สะท้อนความจริงอันแสนเยียบเย็นว่า ค่ำคืนนี้กวินทร์ไม่ได้กลับมานอนที่เรือนหอหลังใหญ่โตนี้อีกตามเคย รินรดายกมือขึ้นสัมผัสสร้อยคอเพชรเม็ดเล็กที่เขาเคยโยนให้ราวกับของกำนัลสำหรับสัตว์เลี้ยงตัวโปรด เธอนั่งนิ่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งมานานนับชั่วโมง ปล่อยให้ความเงียบงันกัดกินหัวใจที่เคยเต้นแรงด้วยความหวังจนมันด้านชาและกลายเป็นเพียงก้อนเนื้อที่เต้นตุบๆ อย่างอ่อนล้า เสียงฝีเท้าเล็กๆ ที่ย่องเบาเข้ามาด้านหลังทำให้รินรดาระบายยิ้มจางๆ ออกมาได้ทันเวลา ดวงตากลมโตที่เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาเมื่อครู่ถูกกะพริบไล่อย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันไปมองเด็กชายวัยสามขวบในชุดนอนลายไดโนเสาร์ "คุณแม่ครับ... คุณพ่อยังไม่กลับมาอีกเหรอครับ" เสียงเล็กๆ ของน้องต้นกล้าเอ่ยถามด้วยความใสซื่อ แต่ทุกถ้อยคำกลับบาดลึกเข้าไปในทรวงอกของคนเป็นแม่ รินรดากลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก เธอทรุดตัวลงคุกเข่าตรงหน้าลูกชาย สวมกอดร่างเล็กนุ่มนิ่มนั้นไว้แนบอก ราวกับกลัวว่าจะมีใครมาพรากแก้วตาดวงใจนี้ไปจากอ้อมแขน "คุณพ่อติดงานสำคัญค่ะลูกรัก... แต่ไม่ต้องห่วงนะคะ ไม่ว่าวันข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น แม่จะไม่มีวันปล่อยมือจากต้นกล้าเด็ดขาด" รินรดากระซิบเสียงสั่น เปลือกตาปิดลงเพื่อสะกดกลั้นความอ่อนแอที่กำลังกัดกินวิญญาณ สามปีที่ผ่านมาในฐานะภรรยาในนามของกวินทร์สอนให้เธอรู้ว่า ความรักที่ไม่เคยถูกต้องการ ต่อให้ทุ่มเทชีวิตจิตใจลงไปมากแค่ไหน มันก็เป็นได้แค่ฝุ่นผงในสายตาของคนไร้หัวใจ รินรดาไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอที่ยอมให้ใครเหยียบย่ำศักดิ์ศรีได้ตลอดไป ในเมื่อเขาเลือกที่จะมองข้ามหยดน้ำตาและคุณค่าของเธอมาโดยตลอด ใบหย่าที่เธอเซ็นชื่อกำกับไว้เรียบร้อยแล้วบนโต๊ะทำงานของเขา จึงเป็นคำตอบเดียวที่สาสมที่สุดสำหรับความเย็นชาที่เขาเคยประทานให้ รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอเดินไปหยิบกระเป๋าเดินทางใบกลางที่จัดเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อคืน สายตากวาดมองรอบห้องนอนกว้างขวางที่ตกแต่งด้วยโทนสีเทาดำอย่างหรูหรา ที่นี่ไม่มีความทรงจำไหนที่เป็นของเธอเลย... ทุกอย่างเป็นเพียงกรงทองที่จองจำเธอไว้ในฐานะ "นางบำเรอทางกฎหมาย" เท่านั้น บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ใจกลางห้องทำงานส่วนตัวของกวินทร์ ซองเอกสารสีน้ำตาลถูกวางไว้อย่างโดดเด่น ด้านบนทับด้วยกระดาษสีขาวสะอาดตาที่มีลายมือบรรจงเขียนไว้อย่างเป็นระเบียบ—*ใบหย่า* พร้อมกับแหวนเพชรแต่งงานมูลค่ามหาศาลที่เธอถอดคืนให้ รินรดาวางจดหมายฉบับสุดท้ายไว้เคียงข้างกัน ข้อความสั้นๆ ที่กลั่นออกมาจากหยาดเลือดหยดน้ำตา "ขอบคุณสำหรับอิสรภาพที่ท่านประทานให้... ลาก่อนค่ะคุณกวินทร์" เธอกระชับอ้อมแขนอุ้มน้องต้นกล้าแนบ กาย ก้าวเดินออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่ที่เปรียบเสมือนสุสานความรู้สึกอย่างเด็ดเดี่ยว แผ่นหลังบางที่เคยงอนง้อมอบความรักให้เขากลับตั้งตรงและสง่างาม ประตูคฤหาสน์ปิดลงเบื้องหลังพร้อมกับเสียงหัวใจที่กลับมาเป็นของเธออีกครั้งอย่างสมบูรณ์ ในขณะเดียวกัน ที่ห้องทำงานเพนต์เฮาส์ใจกลางเมือง กวินทร์กำลังเซ็นเอกสารกองโตด้วยใบหน้าเรียบเฉย ความหงุดหงิดบางอย่างก่อตัวขึ้นในอกอย่างไร้สาเหตุ เมื่อเขานึกถึงใบหน้าเงียบขรึมของภรรยาที่มักจะนั่งรอเขาอยู่ที่โต๊ะอาหารทุกคืน ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนพลางกระชากเนกไทออกอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะตัดสินใจสั่งให้คนขับรถส่วนตัวพากลับคฤหาสน์เร็วกว่าปกติ บรรยากาศภายในคฤหาสน์ยามดึกสงัดเงียบเชียบผิดปกติ ไฟทางเดินสีส้มสลัวสาด1ส่องกระทบพื้นหินอ่อน กวินทร์ก้าวเท้าเข้ามาด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ บ้านหลังนี้เงียบเกินไป... ไม่มีแม้แต่เงาของหญิงสาวที่คอยต้อนรับหรือเสียงบ่นงึมงำเรื่องสุขภาพของเขา ขายาวก้าวตรงไปยังห้องนอนใหญ่ มือหนาผลักบานประตูออกด้วยความรغะอาใจ คิดว่าเธอคงจะเข้านอนไปแล้ว แต่วินาทีที่ไฟในห้องสว่างขึ้น สายตาคมกริบกลับกวาดมองไปพบความว่างเปล่า เตียงนอนถูกจัดเก็บเรียบร้อยไร้ร่องรอยการใช้งาน เสื้อผ้าในตู้เสื้อผ้าฝั่งของเธอหายไปจนเกลี้ยง หัวใจของนักธุรกิจหนุ่มผู้ไม่เคยสะทกสะท้านต่อสิ่งใดกระตุกวูบอย่างรุนแรง ความเย็นยะเยือกแล่นริ้วขึ้นมาตามสันหลัง กวินทร์ก้าวสาวเท้ายาวๆ ไปที่ห้องทำงานส่วนตัวทันที สัญชาตญาณดิบเตือนภัยให้เขารับรู้ถึงความผิดปกติบางอย่าง และวินาทีที่สายตาคมกวาดไปเห็นซองเอกสารสีน้ำตาลพร้อมกับกระดาษแผ่นหนึ่งบนโต๊ะทำงาน ลมหายใจของเขาก็สะดุดกักค้างอยู่ในลำคอ มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยขณะเอื้อมไปหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาอ่าน ตัวอักษรบรรจงอ่านง่ายบาดลึกเข้าไปในดวงตาคม และถ้อยคำใน "ใบหย่า" ที่มีลายเซ็นตวัดไว้อย่างเด็ดขาดของรินรดา ก็ทำให้โลกทั้งใบของกวินทร์พังทลายลงในพริบตาเดียว! (ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ รี้ดเดอร์ที่รักของชานมไข่มุกหวานร้อย)