กลอุบายของคู่แข่ง

กลิ่นอายความอับชื้นของห้องเก็บเสบียงท้ายเรือน คล้ายจะอบอวลไปด้วยเจตนาอันดำมืดที่ถูกซุกซ่อนไว้ใต้กองฟาง หลี่เหมยหลิงยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าประตูไม้สนที่ถูกงัดจนกลอนหลุดรุ่ย ดวงตาเรียวรีคมกริบราวกับใบชาชั้นดีที่ผ่านการคั่วไฟอย่างพิถีพิถัน กวาดมองร่องรอยความเสียหายด้วยความสงบเยือกเย็นอย่างน่าประหลาด "ดูท่าทาง หลี่ต้าเฉียง คงจะร้อนใจจนกินนอนไม่หลับเสียแล้วกระมั้งครับ ถึงได้ส่งคนมาเยี่ยมเยียนเรือนของเรายามวิกาลเช่นนี้" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของ สวีจิ้น ที่ก้าวเข้ามาประชิด นายทหารหนุ่มอยู่ในชุดเสื้อคลุมกันหนาวเนื้อหนา ไหล่กว้างของเขาแผ่ไออุ่นอันน่าไว้วางใจ ทว่าแววตากลับคมปลาบดุดันยามมองเศษดินโคลนที่เปรอะเปื้อนอยู่บนพื้นห้อง เหมยหลิงแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ นางหันกลับไปสบตากับสามีผู้มักจะแสดงความคลั่งรักออกมาในรูปแบบของการถือกระบองไม้หรือตรวจเช็คความปลอดภัยรอบบ้านเสมอ "ร้อนใจน่ะแน่นอนอยู่แล้วครับพี่จิ้น พรุ่งนี้ก็คือวันประชันฝีมือทำอาหารประจำตำบลแล้ว วัตถุดิบหลักอย่างเห็ดหอมป่าภูเขาหนาวและโสมตังกุยอายุห้าปีที่ข้าตากแห้งไว้เพื่อใช้ทำเมนูเด็ด หากถูกทำลายหรือขโมยไป แผนการยกระดับร้านอาหารของเราในตลาดมืดคงต้องสะดุดเป็นแน่" นางก้าวเท้าเข้าไปในห้องเก็บเสบียงอย่างไม่เกรงกลัว แสงจากตะเกียงน้ำมันในมือส่องกระทบเข้ากับลังไม้ที่ถูกรื้อค้น กระสอบแป้งสาลีเนื้อดีถูกกรีดจนขาดวิ่น ผงแป้งสีขาวร่วงหล่นปะปนกับเกลือเม็ดที่ตั้งใจจะนำมาหมักเนื้อ ทว่า... สิ่งที่ทำให้มุมปากของหญิงสาวกระตุกยิ้มขึ้นมาหาใช่ความเสียหายไม่ "พี่จิ้น ลองดูนี่สิครับ" เหมยหลิงใช้นิ้วเรียวยาวคีบกิ่งไม้เล็กๆ ที่มีคราบน้ำยางสีดำติดอยู่ขึ้นมา "นี่คือกิ่งของต้นรักป่า ฤทธิ์ของมันหากสัมผัสโดนผิวหนังจะทำให้เกิดอาการคันและผื่นแดงอย่างรุนแรง... ดูท่าว่าคนของลุงใหญ่คงตั้งใจจะโรยผงนี้ไว้ทั่ววัตถุดิบ เพื่อให้ข้าเกิดอาการแพ้จนไม่สามารถจับตะหลิวลงมือทำอาหารได้ในวันพรุ่งนี้สินะครับ" สวีจิ้นก้มลงมองหลักฐานในมือภรรยา ใบหน้าคมคายฉายแววเย็นเยียบขึ้นมาทันที บรรยากาศรอบตัวของนายทหารหนุ่มแผ่รังสีความกดดันออกมาจนอากาศภายในห้องคล้ายจะหนาวเหน็บลงไปอีกหลายองศา "ส่งคนไปจัดการสั่งสอนสักหน่อยดีไหมครับ เหมยหลิง... ข้าสามารถทำให้พวกมันไม่ต้องใช้มือหยิบจับอะไรได้ไปอีกหลายเดือน" "ช้าก่อนครับพี่จิ้น" เหมยหลิงยกมือขึ้นแตะแขนแกร่งของสามีเบาๆ สัมผัสอุ่นซ่านผ่านเนื้อผ้าหนาทำให้นายทหารหนุ่มชะงัก ดวงตาคมกริบของเชฟสาวทอประกายเจ้าเล่ห์ "การใช้กำลังแก้ปัญหา เป็นวิธีของคนไร้ชั้นเชิงครับ ในเมื่อพวกเขาอุตส่าห์ลงทุนส่งของขวัญชิ้นใหญ่มาให้ถึงที่ มีหรือที่เราจะปฏิเสธน้ำใจอันปลอมเปลือกนี้" นางพลิกฝ่ามือ วัตถุดิบเสียหายที่อยู่เบื้องหน้าพลันถูกดึงดูดหายเข้าไปใน "มิติลับฟาร์มและห้องครัวอัจฉริยะ" พริบตาเดียว พื้นห้องที่เคยเกลื่อนกลาดไปด้วยแป้งและเกลือปนเปื้อนก็กลับมาสะอาดหมดจดอย่างไร้ร่องรอย ราวกับปาฏิหาริย์ ในมิตินั้น มีวัตถุดิบสำรองคุณภาพเยี่ยมที่ถูกแช่แข็งและเก็บรักษาไว้ในอุณหภูมิที่สมบูรณ์แบบรออยู่แล้วนับไม่ถ้วน ยิ่งไปกว่านั้น... นางยังมียาถอนพิษชั้นดีและสมุนไพรฤทธิ์แสบสันที่เตรียมไว้ "เอาคืน" ญาติผู้พี่และลุงตัวแสบโดยเฉพาะ เช้าวันต่อมา ลมหนาวพัดโชยนำพาเอาความตื่นเต้นระคนกลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศโชยมาแต่ไกล บริเวณลานจัดงานประชันฝีมือทำอาหารประจำตำบลคราคร่ำไปด้วยผู้คน หลี่ต้าเฉียงยืนกอดอกยิ้มเยาะอยู่ที่มุมหนึ่งของซุ้มทำอาหาร พร้อมกับบุตรชายและภรรีที่ส่งสายตาสบประมาทมายังหลี่เหมยหลิง ซึ่งกำลังจัดเตรียมเตาถ่านและกระทะเหล็กอย่างใจเย็น "นังเด็กนี่ คงกำลังร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่ในใจสินะที่วัตถุดิบพังหมดแล้ว" หลี่ต้าเฉียงกระซิบกับภรรด้วยความลำพองใจ "ต่อให้มีฝีมือแค่ไหน แต่ถ้าไม่มีของดีๆ ให้ทำ ต่อให้เป็นเซียนจากไหนก็ปรุงอาหารให้อร่อยไม่ได้หรอก!" ทว่า รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าของหลี่ต้าเฉียงกลับต้องแข็งค้าง เมื่อเหมยหลิงตักวัตถุดิบชิ้นโบว์แดงออกจากเข่งไม้ไผ่ กลิ่นหอมล้ำลึกของ "ซุปไก่ตุ๋นโสมภูเขาหนาวและเห็ดหอมป่า" ที่ผ่านการเคี่ยวด้วยไฟอ่อนในหม้อดินเผาตั้งแต่ยามสาม พลันระเบิดกลิ่นหอมฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วทั้งงาน กลิ่นหอมหวานละมุนของน้ำซุปที่เคี่ยวจนงวดผสานกับกลิ่นชาอุ่นๆ ที่สวีจิ้นรินส่งให้ภรรยาจิบแก้หนาว ยิ่งขับเน้นให้บรรยากาศดูโดดเด่นและน่าหลงใหลจนผู้คนรอบข้างต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิถึงกับก้าวเท้าเข้ามาใกล้ซุ้มของนางโดยไม่รู้ตัว ทว่าในจังหวะที่เหมยหลิงกำลังจะตักน้ำซุปสีทองอร่ามใส่ชามกระเบื้องเคลือบเพื่อเสิร์ฟเป็นจานแรก เสียงโวยวายดังลั่นก็แว่วมาจากทางเข้าลานประชัน... "โอ๊ย! ช่วยด้วย! ร้อน! คัน! ช่วยลูกชายฉันด้วย หน้าตาของลูกฉันพังหมดแล้ว!" เสียงร้องโหยหวนของป้าสะใภ้ใหญ่ดังขึ้น พร้อมกับร่างของหลี่ต้าเฉียงที่ประคองบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในงาน ใบหน้าของชายหนุ่มรุ่นหลานบวมเป่งและเต็มไปด้วยผื่นแดงน่ากลัว ผิวหนังลอกหลุดจนส่งเสียงร้องครวญครางไม่เป็นภาษา ท่ามกลางความตื่นตระหนกของผู้คนนับร้อยที่ต่างถอยร่นด้วยความหวาดกลัว หลี่เหมยหลิงวางทัพพีในมือลงช้าๆ นางเงยหน้าขึ้นสบตากับลุงใหญ่ที่กำลังหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจระคนหวาดระแวง รอยยิ้มบางเบาแต่เย็นเยียบประดับอยู่บนมุมปากของเชฟสาว นัยน์ตาคู่สวยระยิบระยับราวกับมองเห็นละครฉากใหญ่ที่กำลังจะสนุกที่สุด "อ้าว... คุณลุงครับ" เหมยหลิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงใสกระจัง ก้องกังวานไปทั่วลานประชันที่เงียบกริบลงถนัดตา "เหตุใดพี่ชายถึงได้มีอาการแพ้อย่างรุนแรงเช่นนี้เล่าครับ หรือว่า... เมื่อคืนไปแอบ "หยิบจับ" ของรักของหวงของใครเข้าโดยไม่ได้รับอนุญาต... จนเผลอทำ "ของขวัญ" หกใส่ตัวเองเข้าเสียแล้วล่ะครับ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานชิ้นนี้ด้วยดีเสมอมาครับ / ใบชาหอมหมื่นลี้