เมนูเด็ดมัดใจทหารหนุ่ม

ควันสีขาวนวลพวยพุ่งขึ้นจากเตาดินเหนียว ผสมผสานกับกลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศตุ๋นยาจีนที่เคี่ยวจนงวดเข้าเนื้อ เสียงน้ำมันเดือดปุดๆ ในกระทะเหล็กใบใหญ่ดังสลับกับเสียงซอยผักอย่างเป็นจังหวะ หลี่เหมยหลิงในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีทึบพับแขนเสื้อขึ้นจนถึงข้อศอก เผยให้เห็นเรียวแขนขาวเนียนตัดกับบรรยากาศครัวชนบท เธอกำลังเร่งมือทำอาหารมื้อสำคัญเพื่อตอบแทนบุญคุณนายทหารหนุ่มผู้เงียบขรึม ที่คอยแบกฟืน ซ่อมหลังคา และแอบเอาใบชาชั้นดีมาวางไว้หน้าประตูบ้านให้เธออยู่เสมอ "กลิ่นหอมขนาดนี้ เกรงว่าทหารสวีคงเดินตามจมูกตัวเองมาถึงหน้าบ้านก่อนที่ฉันจะตักใส่จานเสียอีกกระมังครับ" เหมยหลิงพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มบางๆ บนมุมปาก ก่อนจะบรรจงโรยพริกไทยเสฉวนคั่วบดละเอียดลงบนจาน 'เต้าหู้มาโป' สีแดงฉานที่ส่งกลิ่นหอมยวนใจจนคนท้องร้อง ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามด้วยร่างสูงใหญ่ของสวีจิ้นที่ก้าวเข้ามาในลานบ้านอย่างคุ้นเคย วันนี้เขาสวมเครื่องแบบทหารที่รีดเรียบกริบ แต่บนบ่ากว้างยังมีร่องรอยของฝุ่นละอองจากการฝึกซ้อมภาคสนาม ทว่าทันทีที่ก้าวผ่านธรณีประตู สายตาคมกริบของนายทหารหนุ่มกลับอ่อนแสงลงทันทีเมื่อปะทะเข้ากับภาพหญิงสาวเบื้องหน้า "ผมไม่ได้ตั้งใจจะมารบกวนคุณตอนกำลังยุ่งนะครับ..." สวีจิ้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แววตาแอบเหลือบมองหม้อตุ๋นบนเตาโดยไม่รู้ตัว "ไม่รบกวนเลยครับ สวีจิ้น คุณมาได้จังหวะพอดี อาหารเพิ่งเสร็จร้อนๆ พอดีเลยครับ" เหมยหลิงหันมาส่งยิ้มหวานให้ ดวงตาคู่สวยระยิบระยับด้วยความภูมิใจในฝีมือการทำอาหารของตน "วันนี้ฉันทำสามเมนูพิเศษเพื่อขอบคุณที่คุณช่วยซ่อมหน้าต่างและหาฟืนมาตุนไว้ให้ช่วงหน้าหนาวนี้ครับ มีเต้าหู้มาโป ไก่ผัดพริกแห้งสไตล์ซื่อชวน และซุปกระดูกหมูตุ๋นรากบัวใส่ชาอูหลงที่คุณชอบ" สวีจิ้นกวาดสายตามองโต๊ะไม้ตัวเล็กที่ตอนนี้เต็มไปด้วยอาหารหน้าตาน่ารับประทาน สีสันจัดจ้านตัดกับความเขียวขจีของต้นหอมซอย ส่งกลินหอมตลบอบอวลไปทั่วห้องครัว ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ไม่ใช่เพราะความหิวโหยจากการฝึก แต่เป็นเพราะหัวใจที่เต้นรัวผิดจังหวะเมื่อเห็นความใส่ใจที่หญิงสาวมอบให้ ทั้งค่านั่งลงฝั่งตรงข้ามกัน บรรยากาศภายในห้องครัวเล็กๆ อบอวลไปด้วยความอบอุ่นที่ตัดกับความหนาเหน็บของอากาศภายนอกอย่างสิ้นเชิง สวีจิ้นหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบเต้าหู้เข้าปาก รสชาติเผ็ดร้อน กลมกล่อม และละมุนลิ้นระเบิดขึ้นในโพรงปาก ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาตะลึงยิ่งกว่าคือรสสัมผัสของใบชาอ่อนๆ ที่แทรกซึมอยู่ในซุปรากบัว มันให้ความรู้สึกสดชื่นและอบอุ่นในคราเดียว "อร่อยมากครับ..." สวีจิ้นเงยหน้าขึ้นสบตาเหมยหลิง ดวงตาคมคายฉายแววชื่นชมอย่างไม่ปิดบัง "ผมไม่เคยทานอาหารรสชาติแบบนี้มาก่อนเลย ฝีมือคุณ... เก่งเกินไปแล้วครับ" "ถ้าชอบ วันหลังฉันทำให้ทานอีกนะครับ" เหมยหลิงเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง ก่อนจะตักซุปใส่ถ้วยให้เขาเพิ่ม "ช่วงนี้คุณฝึกหนัก ดูแลตัวเองด้วยนะครับ ชาที่ฉันให้รอบก่อน อย่าลืมชงดื่มก่อนนอนล่ะ จะช่วยให้หลับสนิทขึ้น" คำพูดเรียบง่ายแต่เปี่ยมด้วยความห่วงใยนั้น ทำให้หัวใจที่ด้านชาจากการผ่านสนามรบของสวีจิ้นไหววูบอย่างรุนแรง เขาจ้องมองใบเนียนของหญิงสาวที่สะท้อนแสงไฟตะเกียง เงียบงันไปชั่วขณะราวกับกำลังชั่งใจบางอย่าง "เหมยหลิง..." สวีจิ้นเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น มือหนากำตะเกียบในมือแน่นเล็กน้อย "เรื่องที่ลุงของคุณ... หลี่ต้าเฉียง มาป้วนเปี้ยนแถวนี้เมื่อวาน ผมจัดการเคลียร์ให้เรียบร้อยแล้วนะครับ เขาจะไม่กล้ามาสร้างความรำคาญให้คุณอีก" เหมยหลิงชะงักตะเกียบในมือ รอยยิ้มบนใบหน้าจางลงเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนเป็นแววตารู้ทัน "ตาแก่หน้าเงินคนนั้น คงหาเรื่องมาทวงสัญญาขายที่ดินอีกสินะครับ ขอบคุณมากนะครับสวีจิ้น ที่ช่วยเป็นธุระให้" "เพื่อคุณ ผมยินดีเสมอครับ" สวีจิ้นตอบกลับทันควันโดยไม่ต้องคิด สายตาที่มองเหมยหลิงเต็มไปด้วยความลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าเพื่อนบ้านทั่วไปจะมอบให้ บรรยากาศระหว่างทั้งสองเงียบลงไปครู่ใหญ่ เหลือเพียงเสียงลมหนาวที่พัดหวีดหวิวอยู่นอกหน้าต่าง ทว่าภายในห้องกลับร้อนรุ่มด้วยความรู้สึกบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน สวีจิ้นเอื้อมมือหนาออกไปหมายจะกุมมือเรียวที่วางอยู่บนโต๊ะเพื่อถ่ายทอดความรู้สึกในใจ แต่ทว่า... ปัง! ปัง! ปัง! เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะพังเข้ามา พร้อมกับเสียงโวยวายหยาบคายของหลี่ต้าเฉียงที่ตะโกนแผดลعนเข้ามาจากด้านนอก "นังหลานอกตัญญู! แกหลบอยู่ข้างในใช่ไหม ออกมาเปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าแกอยู่กับไอ้ทหารชู้รักในนั้น!" รอยยิ้มอุ่นๆ ของเหมยหลิงหายวับไปในพริบตา ดวงตาคู่สวยหรี่ลงอย่างเย็นชา รังสีความอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างบางทันที เธอวางตะเกียบลงบนโต๊ะช้าๆ ก่อนจะหันไปสบตากับสวีจิ้นที่ใบหน้าบึ้งตึงขึ้นมาอย่างน่ากลัว รังสีสังหารของนายทหารหนุ่มพุ่งทะยานจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบทันที สวีจิ้นลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เสียงกระบองทหารที่กระทบกับเข็มขัดดังขึ้นเบาๆ เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่แฝงไปด้วยโทสะ "ดูท่าทาง... คืนนี้พวกเราคงต้องจัดการเคลียร์หนี้เก่าให้จบสิ้นกันเสียทีนะครับ" เหมยหลิงมุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจ เธอหยิบไม้พายทำครัวด้ามยาวขึ้นมาถือไว้ในมือแทนอาวุธ "ดีเลยครับ สวีจิ้น... วันนี้เรามาดูกันว่า ตาแก่หนังเหนียวคนนั้นจะทนไม้พายของฉัน หรือกระบองของคุณได้นานกว่ากัน!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานชิ้นนี้ด้วยดีเสมอมาครับ / ใบชาหอมหมื่นลี้