ฟื้นจากกองเพลิงแห่งความอัปยศ

กลิ่นอายของเหล้าองุ่นราคาแพงและคราบน้ำตาบนพรมกํามะหยี่สีเลือดหมูยังคงอบอวลอยู่ในโสตประสาท ก่อนที่ความเจ็บปวดจากการถูกกรีดแทงที่กลางอกจะถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบของอากาศในห้องจัดเลี้ยงแกรนด์บอลรูม อีฟลิน่ากะพริบตาช้าๆ เพื่อขับไล่ภาพความทรงจำอันแสนอัปยศที่เพิ่งเผาผลาญวิญญาณของเธอไปจนมอดไหม้ในชาติภพก่อน เสียงกระซิบกระซาบของเหล่าขุนนางชั้นสูงและเสียงหัวเราะคิกคักของสตรีในชุดกระโปรงฟูฟ่องดังระงมอยู่รอบกายราวกับฝูงแร้งที่รอทึ้งซากศพ "เลดี้อีฟลิน่า... ท่านจะแก้ตัวอย่างไรกับหลักฐานชิ้นนี้?" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งและรังเกียจเดียดฉันท์ดังขึ้นจากเบื้องหน้า บุรุษผู้สวมชุดสูทปักดิ้นทองประดับเหรียญตราเกียรติยศ—ดยุกเรย์nald คู่หมั้นผู้ทรยศของเธอกำลังถือสร้อยอัญมณีมีค่าของตระกูลดยุกที่ถูกซ่อนไว้ใต้กองผ้าเช็ดหน้าของเธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสมเพชเวทนาและคราบน้ำตาจอมปลอมที่บีบเค้นออกมาได้อย่างแนบเนียน รอบด้านเต็มไปด้วยสายตากว่าร้อยคู่ที่จ้องมองมาด้วยความเหยียดหยาม ทุกคนต่างปักใจเชื่อไปแล้วว่าคุณหนูตระกูลใหญ่ผู้ตกอับอย่างเธอ คือฆาตกรและโจรที่ลักขโมยสมบัติศักดิ์สิทธิ์เพื่อหลบหนีความยากจนข้นแค้น ในชาติก่อน อีฟลิน่าคนเก่าคงจะร้องไห้ฟูมฟาย คุกเข่าอ้อนวอนขอความเห็นใจ และตกเป็นเหยื่อในเกมการเมืองสกปรกนี้จนต้องจบชีวิตลงอย่างโดดเดี่ยวในคุกใต้ดินมืดมิด แต่นั่นมันคือเรื่องของ "คนโง่" คนก่อนค่ะ ริมฝีปากบางเฉียบของอีฟลิน่ายกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นเยือกเย็นและเฉียบคมเสียจนดยุกเรย์นัลด์ที่กำลังจะได้ใจถึงกับชะงักกึกโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคู่คมกริบกวาดตามองหน้าผู้คนที่เคยเหยียบย้ำเธทีละคน ความทรงจำ ข้อมูล และจุดอ่อนของแต่ละตระกูลไหลทะลักเข้ามาในหัวสมองราวกับระบบประมวลผลชั้นยอดที่ถูกรีเซ็ตใหม่ทั้งหมด "ท่านดยุกเรย์นัลด์คะ..." เสียงหวานใสแต่เย็นยะเยือกจนน่าขนลุกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน อีฟลิน่าค่อยๆ ยืดกายขึ้นอย่างสง่างาม ไหล่ตั้งตรงและเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ความกดดันอันทรงพลังแผ่ซ่านออกมาจากร่างเพรียวบางจนบรรยากาศในห้องบอลรูมถึงกับลดฮวบลงหลายองศา เธอก้าวเท้าเข้าไปหาชายหนุ่มผู้เป็นอดีตคู่หมั้นช้าๆ ราวกับพญาเสือดาวที่กำลังย่างสามขุมเข้าหาเหยื่อ "ท่านมั่นใจเหลือเกินนะคะว่าสร้อยเส้นนี้... เป็นของตระกูลท่านจริงๆ?" เรย์นัลด์ขมวดคิ้วแน่น รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่หญิงตรงหน้าแสดงออกมา แต่วินาทีนี้เขาถอยหลังไม่ได้แล้ว จึงเชิดหน้าตอบด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว "หลักฐานคาตาเช่นนี้ เจ้ายังกล้าปฏิเสธอีกหรืออีฟลิน่า! เจ้ามันทั้งโลภและต่ำช้า สมควรถูกเนรเทศออกจากสังคมชั้นสูงแห่งนี้!" "ต่ำช้าหรือคะ?" อีฟลิน่าหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความหวาดกลัวใดๆ "คนที่คบชู้กับบุตรสาวบารอนเบื้องหลังค่ำคืนอันยาวนาน คนที่แอบยักยอกเงินกองทุนฟื้นฟูเขตเหนือเพื่อไปปรนเปรอความสำราญ... คือคนพูดคำว่าต่ำช้าออกมาจากปากตัวเองสินะคะ ช่างน่าขันสิ้นดี" "Evelina! เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไร! หยุดเดี๋ยวนี้!" เรย์นัลด์หน้าถอดสี ตะคอกกลบเกลื่อนความตื่นตระหนกที่พุ่งพล่านขึ้นมาในอก "เหลวไหลอย่างนั้นหรือคะ?" อีฟลิน่าสะบัดมือเบาๆ ทันใดนั้น ประตูบานใหญ่แกะสลักหรูหราของห้องจัดเลี้ยงก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงด้วยฝ่ามืออันทรงพลังของบุรุษผู้หนึ่ง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทไร้รอยยับก้าวเข้ามาด้วยฝ่าโครงสร้างที่สมบูรณ์แบบจนน่าทึ่ง เรือนผมสีเงินยวดยวงรับกับดวงตาสีฟ้าครามที่สะท้อนประกายแสงเย็นเยียบราวกับหุ่นยนต์นักรบผู้ไร้หัวใจ—อาคัส จักรกลชีวภาพระดับสูงที่อีฟลิน่าใช้หยดเลือดและมันสมองทั้งหมดของเธอชุบชีวิตและสร้างขึ้นมาด้วยมือของเธอเองในห้องใต้ดินอันมืดมิด อาคัสไม่ได้สนใจสายตาตื่นตระหนกของเหล่าขุนนาง เขาก้าวตรงมาหยุดคุกเข่าลงเบื้องหน้าอีฟลิน่าอย่างจงรักภักดี พร้อมกับยื่นแฟ้มเอกสารหนังแท้สีดำสนิทถวายแด่เธอด้วยสองมือ "ทุกอย่างพร้อมแล้วครับ นายหญิงของผม" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นก้องไปทั่วห้อง อีฟลิน่ารับแฟ้มเอกสารนั้นมาเปิดออกด้วยท่าทางสบายๆ เธอมองหน้าเรย์นัลด์ที่ตอนนี้เหงื่อกาฬแตกพลั่ก ใบซีดเซียวราวกับคนใกล้ตาย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานชัดเจนทุกถ้อยคำ "ท่านพ่อบ้านเรย์นัลด์... ในเมื่อท่านอยากเล่นละครฉากใหญ่นัก ฉันก็จะสงเคราะห์ให้ท่านได้รู้ซึ้งถึงคำว่า 'ล่มสลาย' ของจริงค่ะ" ทว่า ก่อนที่อีฟลิน่าจะได้ประกาศเอกสารบัญชีลับที่สามารถกวาดล้างตระกูลของเรย์นัลด์ให้หายไปจากแผนที่อาณาจักร เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวจำนวนหลายลำก็ดังกระหึ่มขึ้นเหนือหลังคาคฤหาสน์ แรงลมมหาศาลพัดผ่านกระจกหน้าต่างบานใหญ่จนแตกละเอียด เสียงฝีเท้าหนักแน่นนับร้อยนายในชุดหน่วยรบพิเศษปรากฏตัวขึ้นล้อมรอบห้องจัดเลี้ยงไว้ทั้งหมด พร้อมกับชายชราผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในจักรวรรดิ—มหาเศรษฐีผู้กุมระบบการเงินครึ่งค่อนโลกก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความสะใจในบทแรกนี้นะคะ