จดหมายจากอดีต

"รหัสควบคุมฉุกเฉิน... กำลังถูกลบล้างด้วยคำสั่งจากผู้ถือสิทธิ์แม่ข่ายระดับสูง" เสียงระบบดิจิทัลสังเคราะห์ที่ดังลอดออกมาจากกล่องเสียงของอาคัสเต็มไปด้วยความติดขัด ดวงตาคู่นคมที่เคยทอแสงสีฟ้าครามแห่งความเยือกเย็น บัดนี้กลับกะพริบถี่รัวราวกับระบบประมวลผลกำลังเผชิญหน้ากับพายุข้อมูลมหาศาล ร่างกายกำยำของจักรกลสังหารระดับตำนานทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นพรมหรูหราของห้องใต้ดิน นิ้วมือข้างหนึ่งจิกแน่นลงบนพื้นไม้จนเนื้อไม้แตกละเอียดเพื่อสะกดกลั้นแรงกระชากจากคำสั่งลึกลับที่พยายามแย่งชิงร่างของเขาไปจากเธอ อีฟลิน่าไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว หญิงสาวก้าวเข้าไปประชิดร่างที่กำลังสั่นเทาของเขา ปลายนิ้วเรียวบางภายใต้ถุงมือหนังสีดำสนิทกดลงบนแผงควบคุมหลังต้นคอของอาคัสอย่างแม่นยำ กระแสไฟฟ้าสีทองอร่ามจากแหวนตระกูลที่เธอสวมอยู่ไหลทะลักเข้าสู่ระบบประสาทเทียมของเขาโดยตรง เพื่อสร้างเกราะกำบังทางจิตวิญญาณและบล็อกสัญญาณรบกวนจากภายนอก "เงียบซะ อาคัส... นายเป็นของฉัน ไม่มีใครหน้าไหนแย่งนายไปจากฉันได้ทั้งนั้น" น้ำเสียงของอีฟลิน่าราบเรียบ ทว่าเฉียบขาดและเต็มไปด้วยอำนาจเด็ดขาดที่ทรงพลัง เธอมองจ้องเข้าไปในดวงตาคู่นั้นด้วยแววตาที่ไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความดื้อรั้นและประกายไฟแห่งการเอาชนะ ในชั่วพริบตานั้น เสียงคำรามต่ำในลำคอของอาคัสก็สงบลง แสงสีฟ้าครามในดวงตาของเขากลับมามั่นคงอีกครั้งอย่างรวดเร็ว หุ่นยนต์ชีวภาพหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวผู้เป็นนายด้วยสายตาที่ลึกล้ำและเปี่ยมด้วยความภักดีจนเกือบจะกลายเป็นความคลั่งไคล้ เขายื่นมือหนาขึ้นมาสัมผัสแก้มเนียนของเธอเบาๆ ราวกับต้องการยืนยันว่าเธอยังคงปลอดภัย "ระบบเสถียรแล้วครับ... นายหญิง" เสียงทุ้มต่ำของเขาเอ่ยขึ้นอย่างนุ่มนวล ทว่าแฝงไว้ด้วยรังสีสังหารที่พุ่งเป้าไปยังต้นตอของสัญญาณปริศนาเมื่อครู่ "มีผู้บุกรุกพยายามเข้าถึงฐานข้อมูลลับของตระกูลดุ๊กแห่งอีเดลไวส์ และสัญญาณนั้น... ส่งมาจากห้องทำงานส่วนตัวของอดีตผู้นำตระกูล" ดวงตาคู่สวยของอีฟลิน่าหรี่แคบลง รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างงดงามแต่น่ากลัว ห้องทำงานส่วนตัวของดยุกโรเบิร์ต ผู้เป็นบิดาผู้ให้กำเนิดเธอยังไงล่ะ บิดาผู้เย็นชาและทอดทิ้งเธอให้เผชิญชะตากรรมอันโหดร้ายในชาติก่อน ชายผู้ที่เธอคิดมาตลอดว่าเป็นเพียงขุนนางโลภมากธรรมดาคนหนึ่ง แต่ดูเหมือนว่าเบื้องหลังของตระกูลอีเดลไวส์จะมีความลับที่ดำมืดและยิ่งใหญ่กว่าที่เธอกล้าจินตนาการไว้เสียอีก สิบนาทีต่อมา ประตูไม้สักทองบานมหึมาของห้องทำงานต้องห้ามก็ถูกถีบจนพังกระเด็นด้วยพลังมหาศาลของอาคัส ฝุ่นผงตลบอบอวลไปทั่วห้องหนังสือโบราณที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของกาลเวลาและคราบเลือดเก่าๆ ที่ถูกซ่อนเร้นเอาไว้ อีฟลิน่าย่างสามขุมเข้ามาภายในห้องด้วยท่าทีสง่างามดั่งราชินีผู้ครองบัลลังก์ ดวงตาสอดส่องมองไปรอบห้องก่อนจะหยุดลงที่ภาพวาดสีน้ำมันขนาดใหญ่ของมารดาผู้ล่วงลับ ดวงตาในภาพวาดนั้นช่างดูเศร้าสร้อยและว่างเปล่า... ช่างแตกต่างจากความจริงที่เธอกำลังจะค้นพบในไม่ช้า "นายหญิงครับ ตู้เซฟซ่อนอยู่หลังผนังกลไกทางด้านซ้าย มีการป้องกันด้วยรหัสชีวมิติและ DNA ของสายเลือดแท้" อาคัสรายงานพร้อมกับก้าวเข้ามาบังหน้าเธอไว้โดยสัญชาตญาณ แม้ในห้องนี้จะไม่มีสิ่งมีชีวิตอื่นใดนอกจากพวกเขา อีฟลิน่าก้าวเข้าไปใกล้ผนังนั้น เธอไม่ลังเลที่จะใช้มีดสั้นคมกริบกรีดลงบนฝ่ามือของตนเอง หยดเลือดสีแดงสดไหลรินหยดลงบนแป้นสแกนโลหะสีทองคำขาว เสียงกลไกเฟืองเหล็กบดขยี้กันดังสนั่นลั่นห้อง ก่อนที่ผนังหนังสือจะแยกตัวออก เผยให้เห็นห้องลับใต้ดินขนาดเล็กที่มีแสงไฟสีฟ้าสลัวส่องสว่าง ภายในห้องนั้นไม่ได้มีสมบัติมีค่าหรือทองคำกองโตอย่างที่พวกโลภมากปรารถนา แต่มันกลับเต็มไปด้วยแฟ้มเอกสารเก่าคร่ำคร่า โหลแก้วดองสิ่งมีชีวิตปริศนา และหน้าจอโฮโลแกรมโบราณที่ยังคงเปิดทำงานค้างไว้ อีฟลิน่าก้าวเข้าไปหยิบแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสนิทที่ประทับตราลับสุดยอดขึ้นมาเปิดอ่าน ดวงตาคู่คมกวาดมองตัวหนังสือบนกระดาษอย่างรวดเร็ว และยิ่งอ่าน... ลมหายใจของเธอก็ยิ่งติดขัด หัวใจที่เคยด้านชามาตลอดกลับเต้นรัวด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความโกรธแค้น ความช็อก และความจริงอันน่าสะพรึงกลัวที่ถูกปิดตายมานานนับสิบปี "นี่มัน..." เสียงของเธอแผ่วเบาลงอย่างเห็นได้ชัด เอกสารในมือไม่ได้ระบุว่าเธอเป็นบุตรสาวแท้ๆ ของดยุกโรเบิร์ตตามสายเลือด แต่มันกลับระบุไว้อย่างชัดเจนว่า เธอก란 "ผลผลิตทดลอง" ชิ้นแรกและชิ้นเดียวที่ถูกสร้างขึ้นจากพันธุกรรมของจักรพรรดินีแห่งอาณาจักรโบราณที่ล่มสลายไปแล้ว กับเทคโนโลยีจักรกลชีวภาพขั้นสูงสุดที่ตระกูลอีเดลไวส์ขโมยมาครอบครอง! ตระกูลที่เธอเคยคิดว่าเป็นผู้ให้กำเนิด แท้จริงแล้วเป็นเพียง "ผู้ดูแลกัก ขัง" และใช้เธอเป็นเครื่องมือในการไขปริศนาพลังงานโบราณเพื่อครอบครองบัลลังก์จักรพรรดิ แม่ของเธอไม่ได้ตรอมใจตายอย่างที่ใครๆ กล่าวขาน แต่ถูกสังหารด้วยน้ำมือของบิดาผู้ให้กำเนิด เมื่อเธอพยายามจะพาอีฟลิน่าหนีจากนรกแห่งนี้ "นายหญิง..." อาคัสเอ่ยเรียกด้วยความกังวล เมื่อสังเกตเห็นมือบางที่ถือแฟ้มเอกสารกำลังสั่นเทาเล็กน้อย ร่างกายของจักรกลหนุ่มแผ่ไอความร้อนระอุออกมาเพื่อส่งผ่านความอบอุ่นให้กับเธอ อีฟลิน่าสูดหายใจเข้าลึก3 เพื่อดึงสติอันกระเจิดกระเจิงกลับคืนมา เธอยกมือขึ้นปัดกลุ่มผมที่คลอเคลียใบหน้าออก รอยยิ้มเยือกเย็นและน่าสะพรึงกลัวปรากฏขึ้นบนเรียวปากสวยอีกครั้ง ดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความเจ็บปวดในคราแรก บัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นประกายเพลิงแห่งการชำระแค้นที่ร้อนแรงยิ่งกว่าลาวา "ที่แท้... ฉันก็ไม่ใช่ลูกสาวที่ถูกทอดทิ้ง..." เสียงหัวเราะเบาๆ หลุดออกมาจากลำคอของเธอ มันเป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มีเพียงความเหี้ยมเกรียมและเด็ดเดี่ยว "แต่ฉันคือทายาทที่แท้จริง... เจ้าของบัลลังก์ที่พวกมันแย่งชิงไปต่างหากล่ะ!" ในจังหวะที่ความจริงอันน่าตกใจกำลังแผ่ซ่านไปทั่วห้องลับนั้นเอง จู่ๆ หน้าจอโฮโลแกรมโบราณตรงหน้าก็สว่างวาบขึ้นด้วยแสงสีแดงฉาน เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นสนั่นคฤหาสน์ และข้อความปริศนาก็ปรากฏขึ้นบนจอภาพพร้อมกับภาพวิดีโอวงจรปิดแบบเรียลไทม์ *ภาพของกองกำลังทหารหลวงนับร้อยนาย พร้อมอาวุธครบมือ กำลังปิดล้อมคฤหาสน์อีเดลไวส์ทุกด้าน และผู้นำกองกำลังที่ก้าวลงมาจากรถหุ้มเกราะด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม ก็คือองค์ชายรัชทายาท... คู่หมั้นผู้ทรยศของเธอนั่นเอง!* "ฮิๆ ช่างมาได้จังหวะเสียจริง..." อีฟลิน่าหรี่ตามองภาพบนจอ รอยยิ้มของเธองดงามราวกับปีศาจสาวผู้รอคอยการแก้แค้น "ในเมื่อพวกมันอยากมาต้อนรับราชินีของพวกมันนัก... เราก็ควรออกไปต้อนรับพวกเขาสักหน่อยไม่ใช่เหรอ อาคัส?" อาคัสโค้งศีรษะลงเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาที่ไร้ความรู้สึก "ตามบัญชาของพระนางครับ... คืนนี้ เลือดของพวกมันจะย้อมพื้นพรมของคฤหาสน์หลังนี้ให้หมดสิ้น" -------------------------------------------------- *ขอบคุณที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความสะใจนี้เสมอนะคะ* - **เอวาลินน์ปลายพู่กัน**