ใบหย่าที่มาพร้อมเสียงหัวเราะ

"ถ้าทนอยู่ห้องเช่ารูหนูแบบนี้ไปจนตาย ฉันก็คงเป็นยายโง่คนเดียวในโลกแล้วล่ะ กรณ์! เลิกทำหน้ามึนแล้วเซ็นซะที!" เสียงตบโต๊ะดังปังจนเศษฝุ่นบนหลังตู้เย็นหล่นลงมาคล้ายหิมะโปรยปราย มินตรา หญิงสาวหน้าตาสะสวยแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่ายและรุ่มร้อน ยืนเท้าสะเอวอยู่กลางห้องเช่าขนาดสิบแปดตารางเมตร พื้นห้องส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่เธอกระทืบเท้าด้วยความหงุดหงิด ในมือเรียวบางของเธอกำกระดาษแผ่นหนึ่งไว้แน่น กระดาษแผ่นนั้นคือใบหย่าที่เธอร่างขึ้นมาเองด้วยความเคียดแค้นผสมเวทนา กรณ์ ชายหนุ่มวัยสามสิบปีผู้สวมเสื้อยืดคอกลมย้วยๆ กับกางเกงเลสีซีด นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาสปริงยุบ เขาไม่ได้แสดงอาการสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากของเขายิ่งทำให้มินตราอยากจะกรี๊ดออกมาให้รู้แล้วรู้รอด "มินตราครับ ใจเย็นๆ ก่อนสิ เราผ่านความลำบากมาด้วยกันตั้งห้าปีนะ ลืมแล้วเหรอว่าตอนที่เรากินมาม่าห่อเดียวกันตอนสิ้นเดือน เธอยังบอกว่ารักผมที่สุดในโลกอยู่เลย" กรณ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงแววตากลั้วหัวเราะที่คนฟังมองว่าเป็นความกวนประสาทขั้นสุด "ความรักมันกินไม่ได้หรอกนะกรณ์! แม่ฉันพูดถูก รถยนต์ก็ไม่มีขับ บ้านก็ยังต้องเช่า แถมเงินในบัญชีตอนนี้มีไม่ถึงห้าร้อยบาท นายมันไอ้ขี้แพ้ เกาะฉันกินไปวันๆ!" มินตราสะบัดหน้าหนี น้ำตาคลอเบ้าด้วยความอึดอัดระคนคับแค้นใจ เธอยื่นกระดาษใบหย่าจ่อหน้าสามี "เซ็นชื่อลงไปซะ แล้วเก็บเสื้อผ้าไสหัวออกไปจากห้องนี้ซะ ก่อนที่ฉันจะแจ้งตำรวจข้อหาบุกรุก!" กรณ์ถอนหายใจเบาๆ เขายื่นมือไปรับปากกามาจากมือภรรยาอย่างไม่รีบร้อน สายตาคมกริบภายใต้แว่นตาปลอมกรอบหนาเหลือบมองตัวอักษรบนกระดาษแผ่นนั้น ทันใดนั้นเอง... *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณโลหะใสวานดังขึ้นในโสตประสาทของกรณ์เพียงผู้เดียว [ตรวจพบเงื่อนไขพิเศษ: "การถูกภรรยาขอหย่าเพราะความยากจน"] [ระบบมหาเศรษฐีไร้ขีดจำกัด ทำการปลดล็อกฟังก์ชันเริ่มต้นเสร็จสิ้น] [ท่านได้รับเงินสดเข้าบัญชีฉุกเฉิน: 1,000,000,000 บาท (หนึ่งพันล้านบาทถ้วน)] [ได้รับกรรมสิทธิ์อาคารพาณิชย์และคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง 15 แห่ง] [ท่านได้รับการปลดล็อกสถานะ: ประธานกรรมการบริหารกลุ่มบริษัท K-Group อย่างเป็นทางการ] มุมปากของกรณ์กระตุกยิ้มกว้างขึ้นโดยอัตโนมัติ พันล้านแรกเข้าบัญชีแบบงงๆ ชีวิตหลังแต่งงานนี่มันช่างมีสีสันเสียจริง "มองอะไรยะ? รีบๆ เซ็นสิ หรือว่าไม่มีปัญญาแม้แต่จะหาที่ซุกหัวนอน ถึงได้ทำหน้าอาลัยอาวรณ์ขนาดนี้" มินตราเห็นเขานิ่งเงียบไปก็ยิ่งได้ใจ เชิดหน้าขึ้นด้วยความเย่อหยิ่ง "ครับ ผมเซ็นให้ก็ได้" กรณ์จรดปลายปากกาลงไปอย่างรวดเร็ว ตัวหนังสือลายมือหวัดแต่ทรงพลังปรากฏบนกระดาษ "แต่ผมขอเตือนด้วยความหวังดีนะมินตรา... ของที่เธอผลักไสวันนี้ อีกสามวันข้างหน้า ต่อให้เธอเอาทองคำมาคุกเข่าอ้อนวอน ผมก็ไม่กลับมามองอีกแล้วนะ" "ฮ่าๆๆๆ!" มินตราหัวเราะร่าออกมาทันที ราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในรอบปี เธอดึงกระดาษใบหย่ากลับมาดูด้วยความสะใจ "ฝันกลางวันอะไรของนาย กรณ์! คนอย่างนาย แค่ค่าข้าวมื้อนี้ยังต้องยืมฉันเลย ไสหัวไปซะ! ไปให้พ้นหน้าฉัน!" กรณ์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้เสื้อผ้าจะดูมอมแมม แต่แผ่นหลังที่เคยห่อเหี่ยวกลับตั้งตรงอย่างสง่างามโดยที่มินตราไม่ทันสังเกต เขายิ้มให้ภรรยาเก่าเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องเช่าแคบๆ นั้นไป ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือราคาถูกในกระเป๋ากางเกงก็ดังรัวติดต่อกันไม่หยุด *ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!* [ยอดเงินคงเหลือในบัญชีธนาคารของคุณ: 1,000,000,000.00 บาท] [มีสายเรียกเข้า: เลขานุการส่วนตัว (คุณหญิงพัชรินทร์)] กรณ์กดรับสาย น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่ทรงอำนาจเอ่ยสั่งการออกไปทันทีโดยไม่มีเค้าIลางความกระจอกงอกง่อยเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย "เตรียมเฮลิคอปเตอร์มารับผมที่ลานจอดดาดฟ้าตึกนี้... และช่วยกว้านซื้อหุ้นบริษัทของครอบครัวมินตราทั้งหมดให้เสร็จภายในหนึ่งชั่วโมงนี้ด้วย ผมต้องการให้พวกเขามาคุกเข่าร้องขอชีวิตที่หน้าประตูบ้านผม... ก่อนที่พระอาทิตย์จะตกดิน" ในขณะที่กรณ์กำลังก้าวขึ้นลิฟต์แก้วลงสู่ชั้นล่างอย่างไร้ความกังวล มินตราที่อยู่ในห้องกำลังเก็บข้าวของของอดีตสามีโยนใส่ถุงดำด้วยความโล่งอก เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาชายหนุ่มทายาทตระกูลดังที่เพิ่งเข้ามาจีบ พร้อมกับหัวเราะเยาะโชคชะตาที่ในที่สุดเธอก็สลัดภาระชิ้นใหญ่นี้ทิ้งไปได้เสียที ทว่า... เธอหารู้ไม่ว่า ประตูแห่งความหายนะที่แท้จริงของเ ครอบครัวเธอ และประตูแห่งความมั่งคั่งอย่างไร้ขีดจำกัดของกรณ์ ได้ถูกเปิดออกอย่างเป็นทางการแล้ว และเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของเธอนั้น จะต้องเปลี่ยนเป็นเสียงกรีดร้องด้วยความช็อกตาค้างในอีกไม่กี่อึดใจข้างหน้านี้อย่างแน่นอน! --- ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความสะใจในบทแรกนี้ด้วยกันนะครับ *ฮาไม่จำกัด*