เมื่อยัยตัวร้ายโดนสกัดดาวรุ่ง

"ถ้าคุณ "กรณ์" ไม่มีปัญญาแม้แต่จะพาคุณ "มินตรา" ไปนั่งจิบไวน์หลักแสนบนชั้นดาดฟ้าของโรงแรมแกรนด์พาเลซ ก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของคนที่มีพร้อมอย่างผมเถอะครับ" เสียงหัวroนทุ้มต่ำอย่างเย่อหยิ่งของ "คุณชายปกรณ์" ทายาทธุรกิจนำเข้ารถยนต์หรูดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศดินเนอร์สุดหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา เขากำลังโน้มตัวเข้าไปใกล้หญิงสาวหน้าตาคมขำผู้สวมชุดราตรีสีแดงเพลิง ซึ่งไม่ใช่ใครอื่น—เธอก็คือมินตรา อดีตภรรยาที่เพิ่งเซ็นใบหย่ากับกรณ์ไปหมาดๆ ด้วยเหตุผลคลาสสิกสไตล์สาวสู้ชีวิตที่ทนเห็นสามีแบกกระสอบทรายไม่ไหว มินตรากะพริบตาปริบๆ แววตาฉายแววลังเลระคนลังเลใจ มือบางที่กำแก้วแชมเปญสั่นเทาเล็กน้อย เธอเพิ่งก้าวขาเข้าสู่สังคมไฮโซได้ไม่นาน โลกใบใหม่ที่เต็มไปด้วยเพชรนิลจินดาและรถสปอร์ตเปิดประทุนกำลังมอมเมาเธอจนแทบแยกไม่ออกว่าสิ่งใดคือความจริง สิ่งใดคือภาพลวงตา และเหนือสิ่งอื่นใด... แม่ยายจอมแสบอย่าง "คุณหญิงรัตนา" ที่นั่งอยู่โต๊ะถัดไปกำลังส่งสายตายิ้มแย้มพึงพอใจราวกับเจอเขยทองคำ "เอ่อ... คือว่าคุณปกรณ์คะ คือมิน... มินเกรงใจค่ะ" มินตราเอ่ยเสียงอ้อมแอ้ม พยายามดึงมือตัวเองกลับจากการเกาะกุมของไฮโซหนุ่ม แต่ปกรณ์กลับยิ่งได้ใจ หัวroฮึ่มในลำคออย่างได้ใจ "เกรงใจทำไมกันครับคุณมินตรา คนระดับคุณต้องคู่ควรกับสิ่งที่ดีที่สุด ไม่ใช่ผู้ชายกระจอกๆ ที่วันๆ เอาแต่ขี่มอเตอร์ไซค์รับจ้างส่งเอกสารแบบไอ้กรณ์คนนั้น ป่านนี้คงนั่งกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอยู่ใต้สะพานลอยแล้วมั้งครับ ฮ่าๆๆๆ!" ทันทีที่เสียงหัวroของปกรณ์ขาดหายไป ความเงียบงันประหลาดก็เข้าปกคลุมโต๊ะอาหารวีไอพี *โครม!* ไม่ใช่เสียงโต๊ะหัก แต่เป็นเสียงวางแก้วไวน์ราคาเจ็ดหลักลงบนโต๊ะหินอ่อนอย่างแรงจนน้ำสีทับทิมกระฉอกเลอะผ้าปูโต๊ะสีขาวบริสุทธิ์ กรณ์—ชายหนุ่มผู้ถูกกล่าวหาว่ากำลังนั่งกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป—ก้าวออกมาจากเงาดำของเสาโรมันอย่างช้าๆ เขาสวมสูทตัดเย็บพิเศษยี่ห้อดังระดับโลกที่ต่อให้เอาเงินเดือนทั้งปีของปกรณ์มาซื้อก็ยังเหลือทอน ทรงผมเซ็ตเข้ารูปรับกับใบหน้าคมคายที่ประดับด้วยรอยยิ้มกวนประสาทอันเป็นเอกลักษณ์ "อุ๊ย ขอโทษทีครับมือลั่น พอดีได้ยินเสียงสุนัขเห่าหอนแถวนี้เลยตกใจน่ะครับ" กรณ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพนอบน้อม แต่แววตากลับคมกริบราוחใบมีดโกนที่อาบยาพิษ ปกรณ์หน้าถอดสีทันทีเมื่อเห็นหน้าอดีตสามีของหญิงสาวที่ตนกำลังจีบ เขาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พยายามเชิดหน้าสู้ "แก! ไอ้กรณ์! แกเข้ามาในนี้ได้ยังไง ที่นี่มันโซนวีไอพีเฉพาะแขกรับเชิญระดับมหาเศรษฐีเท่านั้น รปภ.! รปภ.! เอาตัวขอทานนี่ออกไปที!" ไม่มีการขยับตัวจากพนักงานรักษาความปลอดภัยแม้แต่คนเดียว มีเพียงเสียงปรบมือเบาๆ สามครั้งดังขึ้นจากด้านหลังของกรณ์ "ขอทานเหรอครับคุณปกรณ์?" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของผู้จัดการใหญ่โรงแรมแกรนด์พาเลซที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาโค้งคำนับกรณ์จนหัวแทบจะชนพื้น "ท่านครับ... ทุกอย่างเตรียมพร้อมตามบัญชาแล้วครับ" มินตราอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เธอมองหน้าสามีเก่าสลับกับผู้จัดการโรงแรมระดับห้าดาวที่ปกติแม้แต่ชายตามองเธอยังไม่ทำด้วยซ้ำ กรณ์ยิ้มมุมปาก เขายกมือขึ้นปัดฝุ่นที่ไหล่เสื้อสูทอย่างไร้ความใส่ใจ ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดตัวปกรณ์แล้วกระซิบด้วยเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน "แกอยากได้คุณมินตรานักไม่ใช่เหรอปกรณ์? งั้นคืนนี้... ฉันจะแสดงให้ดูว่า 'คนมีเงิน' กับ 'คนอวดรวย' มันต่างกันตรงไหน" ว่าแล้ว กรณ์ก็หันไปสบตากับผู้จัดการโรงแรมพร้อมกับส่งสัญญาณมือครั้งเดียว *พรึบ!* ไฟทั่วทั้งห้องอาหารชั้นดาดฟ้าดับลงชั่วขณะ ก่อนที่ไฟสปอตไลท์นับร้อยดวงจะส่องสว่างพุ่งตรงไปยังลานกว้างใจกลางโรงแรม ซึ่งถูกเนรมิตให้กลายเป็น "งานประมูลเพชรการกุศล" ขนาดยักษ์ภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที! เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวสองลำบินวนอยู่เหนือยอดตึกโปรยกลีบกุหลาบสีแดงสดลงมาทั่วบริเวณ สร้างความฮือฮาให้กับเหล่าไฮโซและเซเลบที่มาร่วมงานจนต้องลุกขึ้นยืนมองด้วยความตะลึงงัน "เชิญครับคุณปกรณ์ เชิญเลือกซื้อเพชรเม็ดโตที่สุดในงานไปฝากคุณมินตราได้ตามสบายเลยนะ" กรณ์ผายมือด้วยท่าทางสุภาพบุรุษสุดขีด "แต่อย่าลืมนะครับว่า... เพชรทุกเม็ดในงานนี้... ผมเป็นคนกว้านซื้อลิขสิทธิ์การประมูลไว้ทั้งหมดแล้ว รวมถึงอาคารโรงแรมแห่งนี้ด้วย!" ปกรณ์หน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งคำพูดใดๆ จะหลุดออกจากปาก ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวเมื่อตระหนักได้ว่าตนเองกำลังเล่นอยู่กับใคร ในขณะเดียวกัน มินตรายืนมือสั่นเทา ดวงตารื้นไปด้วยหยาดน้ำใส เธอมองผู้ชายที่เธอเคยดูถูกและขอหย่าร้างอย่างไร้เยื่อใย บัดนี้เขายืนอยู่เบื้องแสงสว่างเจิดจ้า กุมอำนาจเงินมหาศาลที่สามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้ด้วยปลายนิ้ว แม่ยายจอมแสบคุณหญิงรัตนาที่แอบมองอยู่หลังเสาถึงกับทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับพื้น ปากพึมพำไม่เป็นภาษา กรณ์หันมามองอดีตภรรยาที่กำลังยืนตัวแข็งทื่อ เขาย่างสามขุมเข้าไปใกล้ ก้มลงกระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ชวนให้หัวใจวาย "จำได้ไหมมิน... ที่เธอเคยบอกว่าฉันมันไอ้กระจอกไม่มีอนาคต..." กรณ์เว้นจังหวะเล็กน้อย รอยยิ้มอบอุ่นแต่เย็นเยียบปรากฏบนมุมปาก "ตอนนี้... เธอยังอยากจะหย่ากับฉันอยู่หรือเปล่าล่ะครับที่รัก?" มินตราอ้าปากพะงาบๆ สมองขาวโพลน หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก เธออ้าปากจะเอ่ยคำแก้ตัว แต่ยังไม่ทันจะได้เปล่งเสียงใดออกมา กรณ์ก็ควักการ์ดสีดำสนิทฝังเพชรแท้ไร้วงเงินยื่นให้ผู้จัดการ พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำเอาคนทั้งงานแทบสำลักน้ำลาย "รูดซื้อตึกนี้ทั้งหมด... รวมทั้งตัวผู้ชายคนนั้นด้วยครับ คิดซะว่าผมซื้อมาไว้ให้หมาที่บ้านมันเห่าเล่นแก้เหงา... รูดเลยครับ!" *ติ๊ง!* เสียงเครื่องรูดบัตรอนุมัติวงเงินดังสนั่นก้องไปทั่วห้องโถง พร้อมกับตัวเลขยอดเงินมหาศาลที่ปรากฏบนจอ LED ยักษ์หน้างาน... ขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามความสะใจนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ