เมื่อหัวหน้าไม่ได้มีแค่ในจอ

"ถ้าคุณคิดว่าการปั่นประสาทผู้เล่นคนอื่นในเกมคือผลงานชิ้นเอก ผมแนะนำให้คุณเอาเวลานี้ไปปรับปรุงเรซูเม่แทนนะครับ เพราะที่นี่เราต้องการมืออาชีพ ไม่ใช่เด็กติดเกมที่วันๆ เอาแต่พ่นคำขยะใส่คนอื่น" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังขึ้นจากหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เรย์หยุดฝีเท้าที่กำลังจะก้าวเข้าไปในห้องทำงานของ CEO เขารู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านไขสันหลังเมื่อได้ยินประโยคนั้น มันเป็นโทนเสียงที่เย็นชาจนน่าขนลุก ทว่ากลับฟังดูคุ้นหูอย่างประหลาด ราวกับว่าเขาเพิ่งจะได้ยินมันผ่านหูฟังเมื่อคืนนี้ เรย์สูดลมหายใจลึก ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยก่อนจะก้าวเข้าไปหาชายหนุ่มที่นั่งหันหลังให้เขาอยู่ เก้าอี้ทำงานราคาแพงหมุนช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าคมสันที่ดูเคร่งขรึม ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวจ้องเขม็งมาที่เขา ราวกับจะทะลวงเข้าไปถึงความคิดที่ซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มกวนๆ ของเรย์ "คุณคงเป็น 'เรย์' สินะ" ทินเอ่ยขึ้น มือเรียวยาวภายใต้แขนเสื้อเชิ้ตสีขาวพับขึ้นถึงข้อศอก วางลงบนเอกสารตรงหน้า "ผมไม่ได้คาดหวังว่าคนที่ชื่อเสียงฉาวโฉ่ในบอร์ดเกมจะกล้าโผล่หัวมาสมัครงานที่บริษัทเทคโนโลยีระดับแถวหน้าอย่างเรา" เรย์เลิกคิ้วข้างหนึ่ง เขาส่งยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ไปให้ "ผมก็ไม่ได้คาดหวังเหมือนกันว่า CEO ของบริษัทที่ผมใฝ่ฝันจะเข้าทำงาน จะเป็นพวก 'ขี้แพ้ชวนตี' ที่ยอมลดตัวมานั่งเฝ้าหน้าจอเพื่อตามล่าคนอื่นในเกมจนลืมหน้าที่บริหาร" บรรยากาศในห้องทำงานเงียบกริบลงทันที ความเย็นของเครื่องปรับอากาศดูจะทวีความหนาวเหน็บขึ้นอีกหลายเท่า ทินหรี่ตาลง มองดูคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก มุมปากของเขาขยับคล้ายจะเย้ยหยันแต่ก็ซ่อนความรู้สึกบางอย่างไว้ใต้ความนิ่งสงบ "คุณดูมั่นใจมากนะครับ" ทินลุกขึ้นยืน ร่างสูงโปร่งเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดอยู่ตรงหน้าเรย์ เขาขยับเข้าไปใกล้จนเรย์สัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ผสมกับกลิ่นไอของความกดดัน "รู้ไหมว่าที่นี่เราวัดกันที่ผลลัพธ์ ไม่ใช่ความปากดี ถ้าผมประเมินคุณพลาดไปเพียงนิดเดียว การทำงานของคุณที่นี่จะจบลงตั้งแต่วินาทีที่ก้าวข้ามธรณีประตูออกไป" "ถ้าผลลัพธ์คือการชนะ ผมก็ไม่เคยแพ้ใครอยู่แล้วครับ" เรย์จ้องตอบไม่ลดละ แม้ในใจจะเริ่มหวั่นกับสายตาที่จ้องมองมาเหมือนจะกลืนกินเขาทั้งตัว "หรือว่าคุณกำลังกลัว? กลัวว่าถ้าผมเข้าทำงานที่นี่ได้ คนที่จะถูกปั่นหัวในชีวิตจริง อาจจะไม่ใช่ผม แต่เป็นคุณ" ทินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะสั้นๆ ที่ฟังดูมีเสน่ห์จนเรย์ต้องแอบกลืนน้ำลายลงคอ มือของทินที่วางอยู่บนขอบโต๊ะใกล้ตัวเรย์ค่อยๆ เลื่อนมาคว้าคางของเขาให้เงยขึ้น บังคับให้สบตากันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ "ปากดีให้ได้ตลอดรอดฝั่งแบบนี้เถอะครับคุณเรย์" ทินกระซิบชิดใบหู เสียงแหบพร่าแต่น่าเกรงขาม "เพราะถ้าวันไหนที่ความพยศของคุณถูกทำลายลงจนหมดสิ้น ผมสัญญาว่าผมจะเป็นคนแรกที่ช่วย 'ดูแล' คุณในฐานะพนักงาน... และอะไรที่มากกว่านั้นเอง" ทินผละออกไปอย่างรวดเร็วราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาหยิบเอกสารขึ้นมาโยนลงบนโต๊ะเบาๆ "เริ่มงานพรุ่งนี้ แผนกพัฒนาซอฟต์แวร์ อ้อ... อย่าลืมเปลี่ยนชื่อไอดีในเกมด้วยนะครับ ถ้าผมเห็นชื่อเดิมของคุณหลุดเข้าไปในเซิร์ฟเวอร์ที่ผมเล่นอีกล่ะก็ ผมจะลงโทษคุณด้วยวิธีที่บริษัทนี้ไม่มีสอน" เรย์นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง เขารู้สึกเหมือนถูกดึงเข้าสู่เกมที่ไม่ได้มีแค่กฎกติกาบนหน้าจออีกต่อไป ทว่าก่อนที่เขาจะได้โต้ตอบอะไร ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงพร้อมกับร่างของเลขาสาวที่ดูตื่นตระหนก "ขออภัยค่ะคุณทิน! ทางบอร์ดบริหารแจ้งว่ามีเรื่องด่วนเกี่ยวกับระบบความปลอดภัยที่ถูกเจาะจงเป้าหมาย... ดูเหมือนแฮกเกอร์กำลังพยายามส่งข้อความท้าทายมาที่เซิร์ฟเวอร์หลักของเราค่ะ!" ทินชะงักไป ดวงตาคู่คมเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบในทันที เขาหันกลับมามองเรย์ที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ สายตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความสงสัยที่ปนกับความโกรธเกรี้ยว "คุณเรย์... ถ้าเรื่องนี้เกี่ยวกับคุณ ต่อให้คุณฉลาดแค่ไหน ผมก็จะไม่ปล่อยคุณไปง่ายๆ แน่" ความลับในใจของเรย์ที่ว่าเขาคือคนเดียวกับที่เจาะระบบเพื่อทดสอบความปลอดภัยของบริษัทเริ่มสั่นคลอน เมื่อทินก้าวเข้ามาประชิดตัวเขาอีกครั้งพร้อมมือที่คว้าต้นแขนเขาไว้แน่น แรงบีบนั้นแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เรย์เองก็ยังไม่อยากจะเชื่อ ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์อันแสนวุ่นวายนี้ครับ - ไฟเยอร์บลัด