ความลับที่มากกว่าคดี

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มตีขึ้นจมูก ทว่ามันไม่อาจกลบกลิ่นอายความตึงเครียดที่ลอยวนอยู่ในเซฟเฮาส์คับแคบหลังนี้ได้เลยแม้แต่น้อย รวินท์วางแก้วกาแฟกระแทกลงบนโต๊ะไม้ เสียงกระทบดัง "กริ๊ก" หนักแน่นสะท้อนก้องความหงุดหงิดที่อัด and แน่นในอก ดวงตากลมโตคมกริบจ้องเขม็งไปยังร่างสูงที่ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัวอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสามก้าว ธันวาในยามนี้ไม่ได้ต่างอะไรจากเหล็กกล้าที่ผ่านการตีขึ้นรูปจนแข็งแกร่ง แต่กลับเย็นชาจนน่าโมโห "คุณจะปิดบังผมไปถึงไหน ธันวา?" น้ำเสียงของรวินท์ไม่ได้คาดคั้น แต่มันคือการประกาศสงครามย่อมๆ ร่างเพรียวบางก้าวเข้าไปประชิดโดยไม่เว้นระยะห่าง ปลายจมูกแทบจะชนกับแผงอกกว้างหากอีกฝ่ายไม่ถอย แต่ธันวาเลือกที่จะยืนนิ่ง เป็นฝ่ายก้มหน้าลงมองนักข่าวปากเก่งที่กล้าท้าทายอำนาจมืดมานักต่อนักด้วยแววตาที่อ่านยาก "ผมไม่ได้ปิดบังอะไรที่เป็นสาระสำคัญกับคดีของกวินทร์" ธันวาตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคมกริบไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที—เสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้นที่รวินท์จับสังเกตได้ "สาระสำคัญ? งั้นเหรอ!" รวินท์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยความท้าทาย "เอกสารชุดล่าสุดที่ผมแฮกมาจากเซิร์ฟเวอร์ของบริษัทเอสเค กรุ๊ป มันมีชื่อรหัสโปรเจกต์แปลกๆ ที่เชื่อมโยงกับกรมปฏิบัติการพิเศษ... หน่วยงานเก่าที่คุณเคยสังกัดอยู่ก่อนจะลาออกมาเป็นหมาป่าเดียวดายแบบนี้ไงล่ะครับ" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันตาเห็น เสียงเครื่องปรับอากาศเก่าๆ ส่งเสียงฮัมเบาๆ กลายเป็นเสียงเดียวที่เหลืออยู่ ธันวาขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน แววตาที่เคยนิ่งสงบดั่งผิวน้ำยามไร้ลมเริ่มกระเพื่อมไหว ความลับที่เขาพยายามฝังกลบมันลงในสุสานแห่งความทรงจำกำลังถูกขุดคุ้ยขึ้นมาทีละน้อยด้วยฝีมือของคนตรงหน้า "คุณรู้มากเกินไปแล้ว รวินท์" ธันวาเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน ก้าวเท้าเข้าประชิดจนรวินท์ต้องเป็นฝ่ายผถอยหลังไปชนกับขอบเคาน์เตอร์ครัวโดยปริยาย พื้นที่หายใจถูกบีบอัดจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ร่างสูงโน้มตัวลงมา กักขังนักข่าวตัวแสบไว้ด้วยวงแขนทั้งสองข้าง เคมีดุดันและร้อนแรงพุ่งปะทะกันจนหัวใจเต้นผิดจังหวะ "ถ้ารู้มากแล้วมันทำให้ผมเข้าใกล้ความจริงว่าใครฆ่าพ่อแม่ผม... ผมยอมเสี่ยงยิ่งกว่านี้อีก" รวินท์เชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย แม้ว่าหัวใจจะเต้นระรัวด้วยความใกล้ชิดที่อันตรายถึงชีวิตก็ตาม "พูดมาสิ ธันวา ว่าโปรเจกต์ 'เงาเหล็ก' เมื่อห้าปีก่อน มันเกี่ยวข้องอะไรกับศพที่ถูกพบในไซด์งานก่อสร้างของกวินทร์" คำพูดนั้น... หลุดออกมาจากปากของรวินท์โดยอ้างอิงจากเอกสารที่ได้มาครึ่งๆ กลางๆ ทว่าธันวาชะביกูซะงัก ดวงเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความเกรี้ยวกราดก่อนหน้านี้แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเยือกเย็น และในจังหวะที่สติหลุดลอยไปชั่วขณะเพราะแรงกดดันจากดวงตาคู่สวยที่จ้องมองมาอย่างเวทนาและคาดคั้น ธันวาก็เผลอหลุดปากพ่นสิ่งที่ควรจะตายไปพร้อมกับอดีตออกมา "โปรเจกต์นั้น... มันไม่ได้เกี่ยวกับการก่อสร้าง!" เสียงของธันวาลอดไรฟันด้วยความโกรธปนร้าวราน "มันคือปฏิบัติการกวาดล้างพยานปากเอกในคดีฟอกเงินระดับชาติ... และคนสั่งให้เก็บพยานคนนั้น ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นพ่อของกวินทร์ที่จับมือกับนายตำรวจใหญ่เพื่อปิดปากคนที่รู้เรื่อง!" รวินท์นิ่งอึ้ง ลลมหายใจสะดุดกึก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ข้อมูลที่ได้ยินมันใหญ่เกินกว่าที่คาดคิด มันไม่ใช่แค่คดีฆาตกรรมธรรมดา แต่มันคือการฆาตกรรมอำพรางโดยรัฐและทุนสีเทาที่เกี่ยวพันถึงชีวิตของครอบครัวเขาโดยตรง ธันวารู้ตัวว่าพลาดไปแล้ว ชายหนุ่มเม้มปากแน่น รีบถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง แต่รวินท์ไว2กว่า มือเรียวเอื้อมไปคว้าปกเสื้อคอวีของอีกฝ่ายไว้แน่น ออกแรงดึงให้โน้มลงมาใกล้จนหน้าผากแทบจะชนกัน "แปลว่าคุณรู้... คุณรู้อยู่แล้วตั้งแต่แรกว่าใครฆ่าพวกเขา แต่คุณเลือกที่จะเงียบเหรอ ธันวา!" เสียงของรวินท์สั่นเครือด้วยความโกรธและหยาดน้ำตาที่คลอหน่วยเบ้า แต่มันถูกกลบด้วยความเด็ดเดี่ยว "คุณมันก็ไม่ต่างจากพวกมัน..." "หยุดพูดซะ!" ธันวาคำรามลั่น มือหนาคว้าข้อมือเล็กทั้งสองข้างตรึงไว้ข้างลำตัว แรงมหาศาลทำให้รวินท์นิ้วหน้าด้วยความเจ็บ ทว่าไม่มีเสียงร้องหลุดออกมาสักแอะ ดวงตาทັງคู่ประสานกันอย่างดุเดือด เพลิงโทสะและไฟแห่งความปรารถนาที่ซ่อนเร้นระเบิดออกพร้อมกันในระยะประชิด ความใกล้ชิดนี้สั่นคลอนหัวใจของทั้งคู่จนแทบระเบิด ธันวาหายใจหอบกระชั้น มองริมฝีปากที่ขยับต่อว่าเขาไม่หยุดด้วยความรู้สึกที่ตีรวนไปหมด ทั้งอยากดึงเข้ามาจูบเพื่อปิดปากดื้อรั้นนั่นให้สนิท และอยากผลักไสให้ออกไปให้พ้นจากอันตราย ทว่า... ก่อนที่สถานการณ์จะก้าวข้ามเส้นแบ่งระหว่างความโกรธกับความเสน่หาไปมากกว่านั้น *กริ๊ก!* เสียงปลดล็อกประตูหน้าเซฟเฮาส์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ตามด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ที่กำลังก้าวเข้ามาด้านในอย่างรวดเร็วโดยไม่มีการเคาะเตือน ธันวาสบถในลำคอ ใบหน้าคมคายเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดถึงขีดสุดในพริบตา รวินท์เบิกตากว้างเมื่อตระหนักได้ว่าพวกมันตามมาเจอที่นี่เร็วกว่าที่คาดไว้ มือหนาของธันวาปล่อยข้อมือเขา ก่อนจะคว้าปืนพกสั้นออกจากเอวขึ้นมาขึ้นลำกล้องด้วยความรวดเร็วราวดุดันดั่งเหล็กกล้า แล้วผลักรวินท์ให้ไปหลบหลังตู้เย็นทันที ประตูหน้าถูกถีบกระเด็นเปิดผางพร้อมกับเงาร่างของชายชุดดำสามคนที่ถือปืนกลมือพุ่งเข้ามาพร้อมลั่นไก! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางฝ่าดงกระสุนไปกับตัวละครของเรานะครับ