อย่าคิดว่าฉันจะยอมคุณ

"ถ้าแบบแปลนนี้คือผลงานที่ดีที่สุดที่สถาปนิกอย่างคุณทำได้ ผมว่าเราควรพับโปรเจกต์นี้ทิ้งตั้งแต่หน้ากระดาษแรกจะดีกว่านะครับ" เสียงทุ้มต่ำติดกวนประสาทของคินน์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องประชุมใหญ่ แรงกระแทกของแฟ้มเอกสารที่เขาวางลงบนโต๊ะไม้ขัดเงาตัวยาวดังปังจนลูกน้องฝ่ายประสานงานที่นั่งอยู่รอบข้างต่างพากันสะดุ้งโหยง รินรดาไม่สะทกสะท้าน เธอแค่นยิ้มที่มุมปาก แววตาคมกริบดุจมีดโกนจ้องเขม็งไปที่ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มือเรียวสวยประสานกันนิ่งบนโต๊ะ เธอไม่ได้ตอบโต้ทันที แต่จังหวะการหายใจที่นิ่งสงบนั้นคือสัญญาณเตือนภัยที่ทุกคนในห้องรู้ดีว่า 'พายุ' กำลังจะก่อตัว "คุณคินน์ครับ คำว่า 'ดีที่สุด' ของวิศวกรที่เอาแต่ขลุกอยู่กับกองดินและเหล็กเส้นอย่างคุณ คงวัดมาตรฐานด้วยสุนทรียศาสตร์ไม่ได้หรอกครับ" รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเชือดเฉือนจนคนฟังต้องขมวดคิ้ว "แบบแปลนนี้ถูกคำนวณโครงสร้างตามหลักสถาปัตยกรรมร่วมสมัยที่เน้นการใช้งานจริง คุณจะเอาตรรกะหัวแข็งของคุณมาพังงานออกแบบที่ผมใช้เวลาทำมาเป็นเดือนเพียงเพราะมัน 'ไม่สะใจ' คุณเหรอครับ?" คินน์หัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูหยามหยันในสายตารินรดา เขายันตัวขึ้นจากพนักพิง โน้มตัวเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดน้อยลง กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นอายแดดของคนทำงานกลางแจ้งโชยปะทะจมูกของหญิงสาว "สถาปัตยกรรมที่ใช้งานจริง หรือแค่สนองอีโก้ของคุณกันแน่ครับ คุณรินรดา" คินน์เน้นเสียงชื่อเธอราวกับกำลังชิมรสคำนั้น "ผมดูแปลนนี้แล้ว สิ่งที่ผมเห็นไม่ใช่ฟังก์ชันการใช้งาน แต่มันคือป้อมปราการที่สร้างขึ้นมาเพื่อปิดกั้นความล้มเหลวของโครงสร้างที่คุณมองข้ามไปต่างหาก ถ้าเสาต้นนี้วางตรงนี้ไม่ได้ ผมไม่สนหรอกนะว่ามันจะสวยหรูแค่ไหน ผมรื้อทิ้งแน่" ลูกน้องในที่ประชุมต่างก้มหน้าก้มตาจดงานกันเป็นพัลวัน ไม่มีใครกล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตากับประกายไฟที่ปะทะกันกลางอากาศ ทุกคนรู้ดีว่า 'คินน์' คือวิศวกรมือหนึ่งที่เฮี้ยบที่สุดในไซต์งาน และ 'รินรดา' คือสถาปนิกเจ้าแม่ความเป๊ะที่ไม่มีวันยอมก้มหัวให้ใคร รินรดาขยับตัวลุกขึ้นยืนบ้าง เธอไม่ได้ถอยหนี แต่กลับเดินอ้อมโต๊ะไปหาอีกฝ่ายช้าๆ ก่อนจะหยุดยืนเผชิญหน้ากันในระยะประชิด สายตาของทั้งคู่สบกันนิ่ง มันไม่ใช่ความเกลียดชัง แต่มันคือการประกาศสงครามของคนสองคนที่ต่างมี 'อีโก้' สูงเสียดฟ้า "เอาสิครับ ถ้าคุณมั่นใจว่าโครงสร้างที่ผมออกแบบมันพังง่ายขนาดนั้น คุณก็ลองแก้มาให้ดูหน่อย แต่ถ้าแก้แล้วมันลดทอนพื้นที่ใช้สอยหรือทำลายวิสัยทัศน์ของผมแม้แต่มิลลิเมตรเดียว..." รินรดาลดเสียงต่ำลงจนแทบกระซิบ "อย่าหาว่าผมไม่เตือนว่าคุณจะต้องรับผิดชอบความพังพินาศที่ว่านั่นด้วยตัวเอง" "ผมรับผิดชอบอยู่แล้วครับ ไม่ใช่แค่ตัวงาน แต่ผมจะรับผิดชอบชีวิตการทำงานของคุณด้วย... ถ้ามันพังขึ้นมาจริงๆ" คินน์ยิ้มกว้าง แต่มันเป็นรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความท้าทายที่ทำเอารินรดารู้สึกร้อนผ่าวไปถึงใบหู บรรยากาศในห้องประชุมเริ่มอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก คนในห้องเริ่มลอบถอนหายใจด้วยความเอือมระอา ไม่ใช่เพราะงานไม่เดินหน้า แต่เป็นเพราะ 'เคมี' ที่พุ่งพล่านของหัวหน้าทั้งสองฝ่ายที่มักจะลงเอยด้วยการฟาดฟันกันจนคนรอบข้างแทบไหม้เกรียม "งั้นประชุมแค่นี้ครับ" คินน์ประกาศก้องโดยไม่สนใจเสียงของเลขานุการที่เตรียมจะสรุปวาระถัดไป "ผมจะไปปรับแบบให้ 'ใช้งานได้จริง' ตามมาตรฐานวิศวกรเถื่อนๆ แบบที่ผมเป็น ส่วนคุณ... คุณรินรดา เตรียมตัวหาเหตุผลมาแย้งผมในที่ประชุมรอบหน้าให้ดีก็แล้วกัน" คินน์หมุนตัวเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้รินรดายืนกำแฟ้มในมือแน่นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก เธอโกรธที่เขาปากเสีย แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าสิ่งที่เขาพูดเมื่อครู่... มันทำให้ใจของเธอสั่นไหวอย่างประหลาด เธอยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะประชุม จนกระทั่งเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยเดินย้อนกลับมา คินน์โผล่หน้าเข้ามาทางประตูที่แง้มอยู่ครึ่งหนึ่ง เขาไม่ได้พูดอะไร แต่สายตาที่เขามองเธอนั้นเปลี่ยนไปจากเมื่อครู่... มันไม่ได้เต็มไปด้วยความดุดัน แต่แฝงไปด้วยความนัยบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะหยั่งถึง "อ้อ เกือบลืมไป..." คินน์เอ่ยเสียงเรียบ "คืนนี้ผมจะเข้าไปเช็คหน้างานที่อาคารบี ถ้าอยากเห็นว่าผมจะแก้แบบของคุณยังไงให้มัน 'สมบูรณ์แบบ' กว่าเดิม ก็ตามมานะครับ... อย่าทำเป็นปอดแหกไม่กล้าเผชิญหน้ากันล่ะ" พูดจบเขาก็หันหลังเดินจากไปทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าฉงน รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอมองตามแผ่นหลังกว้างของวิศวกรหนุ่มที่ห่างออกไปเรื่อยๆ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ด้วยหัวใจที่เต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้ ทันใดนั้น ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักออกเต็มแรงพร้อมกับการปรากฏตัวของ 'บุคคลที่สาม' ที่ทำให้บรรยากาศชื่นมื่นในหัวของรินรดาพังทลายลงในพริบตา "คุณรินรดาครับ... ประธานบริษัทสั่งเรียกตัวคุณด่วนที่สุดเรื่องรายงานฉบับล่าสุดที่คุณกับคุณคินน์เพิ่งทะเลาะกันไปเมื่อครู่ ท่านดูโกรธมาก และดูเหมือนว่า... เรื่องนี้อาจจะทำให้โครงการของเราต้องหยุดชะงักลงถาวรครับ" รินรดาเบิกตากว้าง ความเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วไขสันหลัง นี่มันไม่ใช่แค่การปะทะกันธรรมดา แต่มันคือสัญญาณของหายนะที่กำลังจะพุ่งเข้าชนเธอและคินน์โดยไม่ทันได้ตั้งตัว ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความกวนป่วนใจของวิศวกรเถื่อนกับสถาปนิกสาวในตอนนี้นะครับ หวังว่าจะถูกใจทุกคนครับ!