โปรเจกต์มหาหินกับเขาคนนั้น

"ถ้าคุณยังยืนกรานจะวางเสาเข็มจุดนี้โดยไม่สนรายงานการคำนวณโครงสร้าง ผมก็ไม่แปลกใจเลยที่โครงการนี้จะพังไม่เป็นท่าตั้งแต่วันที่เริ่มตอกเสาเข็มต้นแรกครับ" เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องประชุมชั่วคราวบนไซต์งาน รินรดากำหนดลมหายใจเข้าลึกจนสุดปอด เธอกดปากกาในมือลงบนโต๊ะไม้ด้วยแรงที่มากพอจะทำให้หัวใจของคนรอบข้างสั่นสะเทือน สถาปนิกสาวในชุดทำงานเนี๊ยบกริบปัดปอยผมที่ตกลงมาข้างแก้มอย่างใจเย็น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเจ้าของประโยคที่ทำตัวเป็นหนามยอกอกตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาในห้อง "วิศวกรที่คำนวณตัวเลขผิดพลาดจนต้องให้สถาปนิกมานั่งแก้ไขแบบให้สามรอบติดกันอย่างคุณ มีสิทธิ์อะไรมาวิจารณ์มาตรฐานของโครงการนี้ครับคุณคินน์?" เสียงฮือฮาเบาๆ ดังขึ้นรอบโต๊ะประชุม รินรดาไม่สนใจสายตาคนอื่น เธอจดจ้องไปที่ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่นั่งเอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายจนน่าหมั่นไส้ คินน์ยกยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ทำให้หัวใจของรินรดาเต้นผิดจังหวะด้วยความโกรธล้วนๆ "มาตรฐานเหรอ?" คินน์ทวนคำ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนเงาของเขาพาดทับร่างบาง "มาตรฐานที่เน้นแต่ความสวยงามแต่โครงสร้างรับน้ำหนักแทบไม่ไหวเนี่ยนะ? คุณรินรดา... นี่ไซต์งานก่อสร้างนะครับ ไม่ใช่โชว์รูมแสดงผลงานศิลปะ ผมแค่อยากให้งานมันออกมา 'ใช้งานได้จริง' มากกว่า 'แค่สวยจนไร้ประโยชน์'" "ปากดีไม่เปลี่ยนเลยนะ" รินรดาลุกขึ้นยืนประจันหน้า อีกฝ่ายขยับเข้ามาใกล้จนเธอได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นฝุ่นจางๆ ตามแบบฉบับวิศวกรภาคสนาม มันเป็นกลิ่นที่เธอคุ้นเคย... คุ้นเคยจนน่ารำคาญใจ "ปากดี หรือพูดความจริงล่ะครับ?" คินน์ก้าวเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างลดน้อยลงจนเหลือเพียงช่องว่างเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ "ผมบอกแล้วไงว่าเราเคยเจอกันมาดีแค่ไหน ความทรงจำคุณสั้นจนลืมไปแล้วหรือไงว่าใครที่เคยสอนให้คุณรู้จักคำว่า 'หน้างานจริง' ตั้งแต่สมัยเรียนน่ะ" รินรดากำมือแน่น พยายามรักษาใบหน้าเรียบเฉยเอาไว้ให้ได้มากที่สุด "เรื่องเก่าๆ อย่าเอามาปนกับงานครับ ผมมาที่นี่เพื่อควบคุมงานให้เป็นไปตามแบบที่ผมวางไว้ ไม่ได้มาเพื่อรื้อฟื้นอดีตที่ผมอยากลืม" "อยากลืม... หรือว่าลืมไม่ลง?" คินน์โน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้น กระซิบเสียงต่ำจนคนรอบข้างไม่ได้ยิน "คุณยังคงเป็นรินรดาคนเดิมที่ปากแข็ง แต่แววตาโกหกไม่เคยเก่งเลยนะ" เธอกัดฟันกรอด ขยับถอยหลังหนึ่งก้าวแต่ดันไปติดขอบโต๊ะประชิดตัวพอดี ความร้อนผ่าวที่พวงแก้มเริ่มลามไปถึงใบหู รินรดาไม่ได้โกรธเพราะคำพูดของเขาเพียงอย่างเดียว แต่โกรธที่เขาสามารถทำลายกำแพงความสงบที่เธอสร้างมาตลอดห้าปีลงได้อย่างง่ายดายด้วยแค่ประโยคเดียว "คุณมันบ้า" เธอกระซิบตอบ "ถ้าหัวหน้าไซต์งานของโครงการนี้คือคุณ ผมขอแจ้งเปลี่ยนตัวด่วนครับ ผมไม่ร่วมงานกับคนขาดวุฒิภาวะแบบคุณแน่" คินน์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูมีความสุขเสียเหลือเกินในความรู้สึกของคนถูกแกล้ง เขาเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มงานที่วางอยู่ใกล้ตัวรินรดา ปลายนิ้วสัมผัสกันเพียงเสี้ยววินาทีแต่มันกลับทำให้รินรดาชะงักงันเหมือนถูกไฟฟ้าสถิต "เสียใจด้วยนะครับคุณสถาปนิก" คินน์เหยียดยิ้มร้ายกาจ "เพราะโครงการนี้ไม่ได้แค่ต้องการความสวยงามจากคุณ แต่มันต้องการ 'คนคุมความประพฤติ' อย่างผมมาช่วยไม่ให้แบบแปลนเพ้อฝันของคุณทำตึกถล่มลงมาเสียก่อน" เขาวางแฟ้มลงบนโต๊ะเสียงดัง ปึง! ก่อนจะก้มลงไปกระซิบข้างใบหูของเธออีกครั้งจนรินรดารู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่ปะทะผิวแก้ม "เตรียมตัวให้พร้อมนะครับ เพราะจากนี้ไป... ผมจะทำให้คุณเห็นว่า วิศวกรเถื่อนๆ คนนี้ จะ 'ดัดนิสัย' สถาปนิกเจ้าระเบียบอย่างคุณให้รู้ว่าใครกันแน่ที่เป็นเจ้านายในไซต์งานนี้" รินรดานิ่งค้าง สายตาของเธอปะทะกับนัยน์ตาสีเข้มที่จ้องมองมาอย่างท้าทาย ทุกอย่างรอบตัวเหมือนหยุดนิ่ง ทว่าก่อนที่เธอจะทันได้สวนกลับด้วยคำพูดที่เจ็บแสบที่สุด ประตูห้องประชุมก็ถูกเปิดออกอย่างแรงโดยลูกน้องของคินน์ที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา "หัวหน้าครับ! แย่แล้วครับ! ฝ่ายตรวจสอบอาคารมาถึงไซต์งานแล้วครับ... แถมมาพร้อมกับคำสั่งระงับการก่อสร้างชั่วคราวเพราะมีคนร้องเรียนเรื่องแบบแปลนผิดกฎหมาย!" ใบหน้าของคินน์เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที เขาหันกลับมามองรินรดาที่ใบหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมอีกครั้งอย่างน่าอึดอัด ก่อนที่คินน์จะคว้าข้อมือรินรดาไว้แน่นแล้วลากเธอให้เดินตามออกไป "ดูเหมือนเกมของเราจะเริ่มสนุกขึ้นเรื่อยๆ แล้วนะรินรดา... งานนี้ถ้าพัง คุณกับผมคงต้อง 'รับผิดชอบ' ร่วมกันให้ถึงที่สุด" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ