วิหารร้างกลางพงไพร

หยดเลือดสีชาดที่หยดลงบนพื้นหินอ่อนเย็นเยียบ มิได้บ่งบอกถึงความพ่ายแพ้ หากแต่เป็นเสียงคำรามจากอดีตชาติที่กำลังไล่ล่าพวกเขาทั้งสอง "ท่านยังจะปฏิเสธอีกหรือ... ว่าเงาที่ทอดทับลงมาในห้วงนิมิตเมื่อค่ำคืนก่อน มิใช่เรื่องราวของตัวเราเองในอดีต" เสียงของหลินเฟยหงสั่นเครือเล็กน้อย แต่นัยน์ตาคู่คมกลับฉายแววแน่วแน่ นางกุมข้อมือข้างที่มีรอยประทับแห่งเทพธิดาไว้แน่น รอยประทับนั้นกำลังเปล่งแสงเรืองรองสีครามแข่งกับคราบโลหิตบนพื้น บรรยากาศภายในวิหารร้างกลางพงไพรทึบหนาอัดแน่นไปด้วยแรงกดดันทางปราณอันหนักอึ้ง จนราวกับอากาศรอบกายถูกสูบออกจนหมดสิ้น จิ่งหลันยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า แผ่นหลังกว้างภายใต้ชุดคลุมสีดำสนิทแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายความเยือกเย็นดุจน้ำแข็งพันปี กระบี่ไร้อารมณ์ในฝักข้างกายสั่นระริกเบาๆ ราวกับรับรู้ได้ถึงพลังบางอย่างที่กำลังตื่นขึ้นจากหลุมศพแห่งกาลเวลา ประมุขหอเซียนผู้ไม่เคยหวั่นไหวต่อสิ่งใด ยามนี้กลับหลุบตาลงมองรอยแยกบนพื้นศิลาที่ลากยาวเชื่อมระหว่างเท้าของเขากับนาง เส้นด้ายสีแดงแห่งชะตา... ที่เขาพยายามตัดขาดมาตลอดสามภพชาติ บัดนี้กลับถูกถักทอขึ้นใหม่อย่างแน่นหนาด้วยมือของสตรีผู้นี้ "อดีตก็คืออดีต เฟยหง" น้ำเสียงของจิ่งหลันแหบพร่าและเย็นชา ทว่าลึก and ลงไปกลับซ่อนความร้าวรานที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่อาจกลบเกลื่อน "วิชากระบี่ไร้อารมณ์จะสมบูรณ์ได้ ก็ต่อเมื่อตัดสิ้นซึ่งความอาลัยอาวรณ์ หากข้าหันกลับไปมองเงาของตัวเองในอดีต... กระบี่ในมือข้าจะไร้ซึ่งคมทันที" "ถ้าเช่นนั้นเหตุใด เมื่อครู่ยามที่ท่านปกป้องข้าจากกระบี่มารของมู่หรงเฉิน มือของท่านจึงสั่นเล่า?" นางก้าวเข้าไปประชิด ร่นระยะห่างระหว่างกันจนได้กลิ่นจางๆ ของสนป่าและหยาดโลหิต ปลายจมูกของนางเกือบจะชนเข้ากับแผ่นอกแกร่ง "ท่านโกหกข้าได้ จิ่งหลัน แต่ท่านโกหกเสียงหัวใจที่เต้นอยู่ใต้คัมภีร์กระบี่ของท่านไม่ได้หรอก" หลุมศพแห่งกาลเวลาและคราบหยดน้ำค้างที่เกาะตามรูปปั้นเทพเซียนปรักหักพังรอบวิหารสะท้อนเงาของคนทั้งสอง ดั่งภาพสะท้อนจากกระจกแก้วที่ร้าวราน มู่หรงเฉินอาจจะจากไปพร้อมกับคำขู่เรื่องการชุบชีวิตคนรักด้วยวิชามาร แต่สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่ากลับไม่ใช่ภัยจากภายนอก หากแต่เป็นความจริงที่ว่า ดวงจิตของจิ่งหลันและหลินเฟยหงถูกผูกติดกันไว้ด้วยคำสาปแห่งการบูชาโลหิตเมื่อห้าร้อยปีก่อน หญิงสาวก้มลงมองรอยสลักโบราณบนแท่นบูชาตรงกลางวิหาร รอยสลักนั้นเป็นรูปกระบี่พาดผ่านดวงจันทร์ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เดียวกับรอยแผลเป็นบนหัวใจของจิ่งหลัน ภาพความทรงจำที่กระจัดกระจายเริ่มไหลทะลักเข้ามาในหัวของนางราวกับกระแสน้ำป่า—เสียงร่ำไห้ กลิ่นอายสงคราม และคำสัญญาที่ให้ไว้ใต้ต้นท้อพันปี *“ไม่ว่าชาติภพใด ข้าจะตามหาเจ้าให้พบ... แม้ต้องทำลายฟ้าดินก็ตาม”* เสียงทุ้มต่ำในอดีตชาติซ้อนทับกับเสียงลมหายใจของจิ่งหลันในปัจจุบันจนแทบแยกไม่ออก หลินเฟยหงสะท้านเฮือก นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของจิ่งหลันในยามนี้ไหววูบดั่งผิวน้ำยามต้องพายุ เป็นครั้งแรกที่นางได้เห็นรอยร้าวบนเกราะป้องกันอันแข็งแกร่งของบุรุษผู้ได้ชื่อว่าเป็นเซียนไร้ใจ จิ่งหลันขบกรามแน่น ฝ่ามือหนายื่นออกไปหมายจะแตะลงบนพวงแก้มเนียนที่เปื้อนฝุ่นควัน แต่แล้วก็ชะงักค้างไว้กลางอากาศราวกับระลึกถึงกฎเกณฑ์อันโหดร้ายของสำนัก "อย่าบังคับให้ข้าต้องเลือกเลย..." เขาเอמהแผ่วเบา ดั่งเสียงถอนหายใจจากหุบเหวไร้ก้น "ข้าไม่ได้บังคับท่านให้เลือกสิ่งใด... จิ่งหลัน" หลินเฟยหงเอื้อมมือไปคว้าฝ่ามือที่สั่นเทานั้นมาแนบ1ไว้กับดวงแก้มของนางเอง ปล่อยให้ความอบอุ่นจากผิวเนื้อของนางซึมซับความเหน็บหนาวในร่างของเขา "แต่เป็นฟ้าดินต่างหากที่เลือกให้เราต้องเผชิญหน้ากับมันอีกครั้ง... ร่วมกัน" ทันใดนั้นเอง ท้องนภายามราตรีที่เคยเงียบสงบเหนือวิหารร้างก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นสีเลือด เมฆหมำทมิฬม้วนตัวเข้าหากันอย่างบ้าคลั่ง เสียงคำรามกึกก้องของสายฟ้าสีทองคำฟาดผ่าลงมากลางหลังคาโบสถ์จนเศษกระเบื้องกระเด็นว่อน แรงกดดันมหาศาลกดทับลงมาจนเข่าของหลินเฟยหงทรุดฮวบลงกับพื้น แต่จิ่งหลันกลับคว้าเอวบางของนางเข้าหาตัวได้อย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเศษฝุ่นและประกายไฟที่แตกกระจายจากอัสนีบาต เงาร่างหนึ่งในชุดคลุมสีขาวสะอาดตาแต่เปื้อนคราบเลือดก็ก้าวพ้นธรณีประตูวิหารเข้ามา ชายผู้ถือพัดกระดาษเหล็กอาบยาพิษแย้มยิ้มอย่างเยือกเย็น ใบหน้านั้นงดงามราวกับปีศาจจำแลง "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง... ศิษย์พี่จิ่งหลัน" มู่หรงเฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ดวงตาคมกริบกวาดมองคนทั้งสอง "ดูท่าว่า... เจ้ายังจำความลับใต้พื้นวิหารแห่งนี้ไม่ได้สินะ ว่าทำไมดวงจิตของนางถึงได้ตามติดเจ้ามาทุกภพทุกชาติเช่นนี้" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ