รอยแยกแห่งมิติ

กงล้อแห่งดาราจักรบนนภาเบื้องบนบิดเบี้ยวจนส่งเสียงคრอดแครดดั่งกระดูกที่ถูกบดขยี้ ความกดดันระดับมหาศาลแผ่ซ่านกดทับลงมาบนยอดเขาเทียนซานจนหินผานับร้อยจตุรัสแตกร้าวเป็นใยแมงมุม ท่ามกลางพายุหมุนวนของอัสนีสีชาดที่ไร้ซึ่งเสียงคำราม มีเพียงความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวที่กำลังกลืนกินทุกสรรพสิ่ง “ถอยไป... หลินเฟยหง เจ้ากำลังเอาชีวิตเข้าแลกกับความว่างเปล่า!” น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาดั่งน้ำแข็งพันปีดังลอดออกมาจากริมฝีปากของจิ่งหลัน ประมุขหอเซียนผู้กุมกระบี่ไร้อารมณ์ไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาคมกริบของเขาคู่นั้นมิได้ทอดมองไปยังรอยแยกมิติที่กำลังฉีกกระชากผืนฟ้า หากแต่จับจ้องไปยังร่างบอบบางของศิษย์สาวที่ยืนอยู่เบื้องหน้าขอบเหวแห่งความตาย หลินเฟยหงไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง นางแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยันต่อโชคชะตา เส้นด้ายสีทองนับพันเส้นที่สะท้อนอยู่ในดวงตาคู่งามของนางกำลังขาดสะบั้นลงทีละเส้น ดั่งชีวิตของสรรพชีวิตที่ถูกลบเลือนด้วยปลายพู่กันแห่งสวรรค์ “ท่านอาจารย์... ท่านพร่ำสอนข้าเสมอว่าวิถีกระบี่ไร้อารมณ์คือจุดสูงสุดของเซียน แต่วันนี้... ข้ากลับพบว่าหัวใจที่ไร้ความรู้สึกของท่านต่างหากที่เป็นรอยแยกที่แท้จริงบนโลกใบนี้” ปลายนิ้วเรียวบางที่มีรอยประทับแห่งเทพธิดากดลงบนข้อมือตนเองอย่างแรง เลหิตสีชาดไหลรินหยดลงสู่พื้นศิลา ทว่ามันมิได้ตกลงสู่พื้นดิน มันกลับถูกดูดกลืนเข้าไปในห้วงมืดสีดำสนิทที่กำลังขยายตัวขึ้นกลางอากาศ—ช่องว่างมิติที่กำลังสูบกินพลังเซียนของยุทธภพจนแห้งเหือด! พลังปราณรอบกายของจิ่งหลันปั่นป่วนอย่างรุนแรง ความทรงจำในอดีตชาติที่เขาพยายามฝังกลบไว้ด้วยคมกระบี่นับหมื่นเล่มกลับทะลักล้นเข้ามาในห้วงความคิด ภาพของหลินเฟยหงในภพภูมิอื่นที่ต้องดับสลายไปต่อหน้าต่อตาซ้อนทับกับภาพในปัจจุบัน หัวใจที่เคยด้านชากลับกระตุกวูบอย่างเจ็บปวด ราวกับมีกระบี่นับพันเล่มกำลังกรีดแทงลงมาซ้ำๆ *พรึบ!* มู่หรงเฉินที่ยืนอยู่บนยอดเสาหินอีกด้าน หัวเราะเยาะออกมาเสียงดังลั่น ร่างของเขากึ่งมารกึ่งเซียน ไอสีดำทะมันทอประกายประหลาดรอบกาย ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองความพินาศตรงหน้าด้วยความคลุ้มคลั่ง “ฮ่าๆๆๆ! สำนักเซียนอันยิ่งใหญ่ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่พวกเจ้ากราบไหว้ สุดท้ายก็เป็นเพียงเศษธุลีที่ถูกกาลเวลากลืนกิน! นางกำลังจะบูชายัญตนเองเพื่อปิดรอยแยกนั้น จิ่งหลัน... เจ้าจะปล่อยให้ ‘ตัวหมาก’ ที่เจ้าสร้างขึ้นมากับมือต้องดับสลายไปอีกครั้งอย่างนั้นหรือ!” จิ่งหลันไม่ตอบคำถาม ร่างสูงสง่าพุ่งทะยานออกไปดั่งสายฟ้าแลบ ความเร็วของเขาเหนือล้ำกว่ากฎเกณฑ์แห่งมิติ กระบี่ไร้อารมณ์ในมือแผ่รังสีสังหารสีครามเข้มข้นจนมิติรอบตัวปริแตก ทว่า... มันช้าไปก้าวเดียว รอยแยกมิติเบื้องหน้าขยายขนาดใหญ่จนกลายเป็นหลุมดำขนาดยักษ์ แรงดูดมหาศาลกระชากร่างของหลินเฟยหงลอยละลิ่วเข้าหาขอบเหวแห่งความมืดมิด เส้นด้ายแห่งชะตาชีวิตเส้นสุดท้ายขาดสะบั้นลงพร้อมกับเสียงกรีดร้องของสายลม “อาจารย์... ลาก่อนค่ะ” น้ำเสียงแผ่วเบานั้นกรีดลึกเข้าไปในจิตวิญญาณของจิ่งหลัน วินาทีนั้น... ประมุขหอเซียนผู้ไม่เคยหวั่นไหวต่อสิ่งใด กลับเลือกที่จะโยนทิ้งซึ่งวิถีกระบี่ไร้อารมณ์ เขาพุ่งทะยานเข้าสู่ห้วงมิติที่กำลังปิดตายพร้อมกับอ้อมแขนที่คว้าจับชายเสื้อของศิษย์สาวไว้ได้ทัน ความมืดมิดอันหนาวเหน็บเข้าโอบล้อมทั้งสองร่าง สติสัมปชัญญะของจิ่งหลันกำลังจะเลือนหายไปในหลุมดำแห่งกาลเวลา ทว่าก่อนที่เปลือกตาของเขาจะปิดลง เสียงกระซิบเยือกเย็นจากความว่างเปล่าเบื้องหลังก็ดังขึ้นข้างหู... *“ยินดีต้อนรับกลับสู่จุดเริ่มต้น... จิ่งหลัน”* ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของหลิวเยี่ยนซีมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!