ทฤษฎีความวุ่นวายเริ่มต้นขึ้น

หน้าจอสมาร์ทโฟนในมือดรณ์ยังคงสว่างวาบ ข้อความสั้นๆ จากบัญชีผู้ใช้ "Fa-Sai Live" เด้งค้างอยู่บนหน้าจอราวกับเป็นประกาศิตจากนรก ข้อมูลที่เธอพิมพ์ท้าทายลงมานั้นไม่ได้เป็นเพียงแค่การเล่นสนุก แต่มันคือการเอาชื่อเสียงทางวิชาการที่เขาสั่งสมมาทั้งชีวิตไปแขวนไว้บนเส้นด้ายกลางรายการสตรีมมิ่งที่มีผู้ชมหลักแสนคน "พรุ่งนี้ บ่ายโมงตรง ชวนดรณ์มาพิสูจน์ให้โลกรู้กันไปเลยค่ะว่าสิ่งที่ฉันพูดมันเฟคหรือฟิสิกส์จริง! ถ้าแน่จริง ตัวจริงเสียงจริงต้องกล้ามาออกรายการ 'ไขความลับยัยตัวตึง' นะคะคุณนักฟิสิกส์รูปหล่อ" ดรณ์สูดหายใจเข้าลึกๆ ความเย็นเยียบที่เคยแล่นพล่านตามสันหลังเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มที่พุ่งขึ้นมาถึงใบหู นิ้วเรียวใต้ถุงมือแล็บสีขาวยกขึ้นดันกรอบแว่นสายตาที่เริ่มเลื่อนหลุดด้วยความหงุดหงิด ปากหยักเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง *ให้ตายเถอะ ผู้หญิงคนนี้เอาสมองส่วนไหนคิด เอาความมั่นใจมาจากไหนถึงได้กล้าดึงเอาหลักการเทอร์โมไดนามิกส์ไปบิดเบือนจนเละเทะในไลฟ์สดเมื่อวานได้ขนาดนั้น แถมยังลากชื่อเขาเข้าไปพัวพันจนตอนนี้กล่องข้อความในเพจภาควิชาฟิสิกส์แทบระเบิด* "คิดเหรอว่าจะรอด..." ดรณ์พึมพำกับตัวเอง เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันด้วยความเคือง เขากดเข้าแอปพลิเคชันแชตทันที นิ้วรัวพิมพ์ข้อความตอบกลับด้วยความเร็วสูงเพื่อปฏิเสธคำเชิญบ้าๆ นั่น *ดรณ์: ผมไม่ว่างครับ และผมไม่มีเวลามาเล่นขายของกับอินฟลูเอนเสพยอดวิวแบบคุณ เชิญไปหาเรื่องปั่นป่วนชาวบ้านที่อื่นเถอะครับ* ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนดังสวนกลับมาแทบจะทันทีราวกับฟ้าใสตั้งตารออยู่หน้าจอ *ฟ้าใส (ตัวตึง): แหมมม คุณดรณ์ขาาา กลัวเหรอคะ? หรือว่าที่จริงแล้วทฤษฎีที่โพสต์อวดฉลาดเมื่อวันก่อน มันเป็นแค่การก็อปปี้บทความต่างประเทศมาแปะเฉยๆ เลยไม่กล้ามาพิสูจน์ของจริงหน้ากล้อง? อุ๊ย! หรือว่า... ทำไม่ได้จริง?* ดรณ์ตาโต คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นโบ *นี่เธอกล้าดأดีอย่างไรมาท้าทายศักดิ์ศรีของบัณฑิตเกียรตินิยมอันดับหนึ่งเหรียญทอง?!* มือหนากำโทรศัพท์แน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด เขาเปลี่ยนจากพิมพ์ข้อความเป็นการกดโทรออกทันที รอไม่ถึงสามวินาที ปลายสายก็กดรับด้วยน้ำเสียงร่าเริงสดใสเกินเบอร์จนน่าหมั่นไส้ "อุ๊ย โทรมาไวแท้ หรือว่าคิดถึงคำชวนของฉันล่ะคะเนี่ย?" เสียงใสแจ๋วของฟ้าใสลอยทะลุโทรศัพท์มา พร้อมเสียงหัวเราะคิกคักในลำคอ "ฟ้าใสครับ คุณกำลังเล่นกับไฟรู้ตัวไหม" ดรณ์เปิดฉากด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบและเป็นทางการที่สุดเท่าที่จะทำได้ "การที่คุณเอาเรื่องการถ่ายเทความร้อนและการแผ่รังสีไปอธิบายแบบผิดๆ ในไลฟ์เมื่อวาน มันสร้างความเข้าใจผิดให้เยาวชน และที่สำคัญที่สุด... มันรบกวนเวลาพักผ่อนอันมีค่าของผม" "โถ่ คุณดรณ์คะ จะเครียดอะไรเบอร์นั้นเล่า!" ฟ้าใสตัดบทด้วยน้ำเสียงออดอ้อนแกมกวนประสาท "ก็เพราะว่าคนดูเขาไม่เข้าใจเรื่องยากๆ แบบที่คุณพูดไงคะ ฉันถึงต้องเป็นสะพานบุญ... อ๊ะ ไม่ใช่! เป็นสะพานความรู้ ย่อยเรื่องฟิสิกส์ก้อนหินให้มันกลายเป็นขนมหวานนุ่มฟูเข้าใจง่ายไงคะ" "ย่อยจนมันเละเทะไม่มีชิ้นดีน่ะสิครับ!" ดรณ์เผลอขึ้นเสียงใส่ "คุณรู้ไหมว่ากฎข้อที่สองของเทอร์โมไดนามิกส์น่ะ มันไม่ใช่เรื่องที่คุณจะเอามาพูดเล่นสนุกๆ เพื่อเรียกยอดไลก์นะ!" "งั้นก็มาพิสูจน์ให้ฉันและผู้ชมทั้งประเทศเห็นสคะ!" เสียงของฟ้าใสเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาเล็กน้อย แต่ยังคงแฝงความท้าทายเอาไว้เต็มเปี่ยม "พรุ่งนี้ บ่ายโมงตรง ในสตูดิโอของฉัน ฉันเตรียมอุปกรณ์ไว้หมดแล้ว ขาดก็แต่ 'ผู้เชี่ยวชาญ' ปากแจ๋วอย่างคุณนี่แหละที่จะมาช่วยกู้หน้าให้ฉัน... หรือถ้าไม่กล้า ก็แค่พิมพ์ขอโทษฉันออกสื่อ แล้วฉันจะยอมยกโทษให้ ง่ายนิดเดียวเองค่ะ" ดรณ์ชะงัก คำว่า *'กลัว'* กับ *'ยอมแพ้'* เป็นสิ่งที่ไม่มีอยู่ในพจนานุกรมของคนรักความถูกต้องอย่างเขาอยู่แล้ว ยิ่งเธอท้าทายด้วยการบอกให้เขาเป็นฝ่ายขอโทษ ยิ่งทำให้ศักดิ์ศรีของนักฟิสิกส์หนุ่มลุกโชนขึ้นมาเป็นไฟ "ได้ครับ" ดรณ์เค้นเสียงลอดไรฟัน "พรุ่งนี้ บ่ายโมงตรง ผมจะไปที่สตูดิโอของคุณ แล้วผมจะทำให้เห็นว่าความรู้ทางวิทยาศาสตร์ที่ถูกต้องและสง่างามมันเป็นยังไง คุณเตรียมหูไว้ฟังเลคเชอร์ชุดใหญ่ได้เลยครับ" "เย่! น่ารักที่สุดเลยค่ะคุณดรณ์ งั้นเจอกันพรุ่งนี้นะคะ ห้ามเบี้ยวล่ะ ไม่งั้นฉันจะแฉว่าคุณดรณ์ขี้ขลาดตาขาวกลางไลฟ์จริงด้วย!" ติ๊ด! ปลายสายตัดไปทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้ดรณ์ได้พูดท้วงอะไรต่ออีกเลย ดรณ์ดึงโทรศัพท์ออกจากหู มองหน้าจอที่ดับไปแล้วด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งหงุดหงิดที่ตัวเองหลุมพรางความเจ้าเล่ห์ของเธอ แต่อีกใจหนึ่ง... หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผลเมื่อนึกถึงรอยยิ้มและเสียงหัวเราะสดใสเมื่อครู่ *นี่เราเป็นบ้าอะไรไปเนี่ย...* เขาสบถเบาๆ กับตัวเอง บรรยากาศในห้องทำงานเงียบสงบลง มีเพียงเสียงฮัมเพลงเบาๆ จากเครื่องปรับอากาศ แต่ความวุ่นวายในหัวของดรณ์เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น เวลาล่วงเลยมาจนถึงเช้าวันถัดไป ดรณ์ในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนรีดเรียบกริบ กางเกงสแล็คสีดำสนิท และรองเท้าหนังขัดเงา เดินก้าวเท้าเข้ามายังตึกสตูดิโอชื่อดังย่านใจกลางเมืองด้วยท่าทีสุขุมนุ่มลึกราวกับศาสตราจารย์ผู้ทรงคุณวุฒิ แต่ภายในใจกลับเต้นรัวราวกับกลองเพล เขาเดินมาหยุดอยู่หน้าประตูสตูดิโอหมายเลข 4 ป้ายไฟหน้าห้องเขียนตัวโตๆ ว่า *'ไขความลับยัยตัวตึง Live! Ep. ที่กำลังจะสั่นสะเทือนวงการวิทยาศาสตร์'* ดรณ์สูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติ มือหนายื่นออกไปผลักประตูกระจกบานใหญ่ให้เปิดออก กลิ่นหอมอ่อนๆ ของกาแฟคั่วบดลอยแตะจมูก ทว่าภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้ฝีเท้าของเขาต้องชะงักกึกโดยอัตโนมัติ กลางสตูดิโอขนาดใหญ่ เต็มไปด้วยอุปกรณ์ทดลองทางวิทยาศาสตร์ที่ถูกจัดวางไว้อย่างลวกๆ ทั้งบีกเกอร์ หลอดทดลอง เตาแม่เหล็กไฟฟ้า และถังไนโตรเจนเหลวขนาดมหึมาที่พ่นไอระเหยสีขาวโพลนออกมาคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ จนบรรยากาศดูเหมือนห้องทดลองของมาด과의สติเฟื่องมากกว่ารายการทอล์กโชว์ และตรงกลางวงล้อมนั้น ร่างระหงของหญิงสาวในชุดเดรสสั้นสีเหลืองมัสตาร์ดสดใส กำลังยืนถือไมโครโฟนไร้สาย หันหลังให้ประตูทางเข้าพอดี "เอาล่ะค่ะทุกคน! วันนี้เราจะมาพิสูจน์กันให้เห็นจะๆ ไปเลยว่า ดรณ์ นักฟิสิกส์สุดเนิร์ดผู้หยิ่งยโสคนนั้น จะรอดจากอุ้งมือของยัยตัวตึงคนนี้ได้ยังไง!" ฟ้าใสประกาศใส่ไมโครโฟนเสียงดังฟังชัด เรียกเสียงกรี๊ดกร๊าดและเสียงปรบมือจากทีมงานรอบสตูดิโอได้เป็นอย่างดี ดรณ์ยืนกอดอกพิงกรอบประตู มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อยด้วยรอยยิ้มเยาะที่ยากจะคาดเดา ดวงตาภายใต้กรอบแว่นกวาดตามองความวุ่นวายตรงหน้าด้วยความระอาใจ "ถ้าพูดมากเกินไป ระวังน้ำลายจะท่วมตู้ปลาจนปลาตายหมดสตูดิโอนะครับ คุณฟ้าใส" เสียงทุ้มต่ำดังแทรกขึ้นท่ามกลางเสียงฮือฮา ฟ้าใสสะดุ้งสุดตัว เธอหันขวับกลับมามองตามต้นเสียง ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจเมื่อเห็นร่างสูงโปร่งของดรณ์ยืนกอดอกส่งยิ้มสุภาพแต่แฝงความกวนประสาทมาให้เธอนิ่งๆ สตูดิโอทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัดชั่วขณะ ทุกสายตาหันมาจดจ้องที่คู่กรณีทั้งสองคน ท่ามกลางกระแสไฟฟ้าที่สถิตอยู่ในอากาศราวกับประจุไฟฟ้าก่อนเกิดพายุฝนฟ้าคะนอง ฟ้าใสกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เมื่อเห็นสายตาคมกริบที่มองตรงมาที่เธอราวกับนักล่ากำลังจ้องมองเหยื่อในกำมือ รอยยิ้มมั่นใจเมื่อครู่เริ่มสั่นคลอนเล็กน้อย แต่ด้วยความเป็นอินฟลูเอนเซอร์สายแข็ง เธอก็เชิดหน้าขึ้นแล้วส่งยิ้มหวานหยดกลับไปทันที "มาไวดีนี่คะนึกว่าจะปอดแหกซะอีก... เชิญค่ะคุณผู้เชี่ยวชาญ เชิญมาพิสูจน์ให้ฉันดูหน่อยซิว่าคุณแน่จริงสักแค่ไหน!" ฟ้าใสผายมือไปยังโต๊ะทดลองที่มีถังไนโตรเจนเหลวตั้งอยู่ตรงกลาง พร้อมรอยยิ้มท้าทายที่ซ่อนความเจ้าเล่ห์เอาไว้ ดรณ์ยิ้มมุมปาก ก้าวเท้าเดินเข้าไปหาเธอทีละก้าวอย่างมั่นคง โดยไม่รู้เลยว่า... การก้าวเข้าสู่สนามประลองครั้งนี้ จะเปลี่ยนสถานะหัวใจของเขาไปตลอดกาล ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้นายเนิร์ดกับยัยตัวตึงเสมอนะครับ