อย่ามั่นหน้าถ้ายังไม่เข้าใจกฎข้อที่ 3

"หยุด! ถ้าก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ฉันจะสาปให้คุณกลายเป็นก้อนมวลสารที่ไร้แรงดึงดูดในชีวิตฉันเดี๋ยวนี้!" ฟ้าใสแผดเสียงลั่นห้องสตูดิโอส่วนตัว มือถือไม้เซลฟี่ชี้หน้าดรณ์ราวกับอาวุธร้ายแรง ในขณะที่ชายหนุ่มผู้ถูกกล่าวหาทำเพียงเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นจ้องมองท่าทางหงุดหงิดของเธอด้วยความรู้สึกกึ่งขบขันกึ่งเหนื่อยหน่าย "กฎข้อที่สามของนิวตันกล่าวไว้ว่า 'แรงกิริยา เท่ากับ แรงปฏิกิริยา' ฟ้าใส... ถ้าคุณผลักผมออกไปด้วยความแรงเท่าไหร่ คุณเองนั่นแหละที่จะต้องกระเด็นถอยหลังกลับไปด้วยแรงที่เท่ากัน" ดรณ์ว่าพลางก้าวเท้าเข้ามาใกล้ระยะประชิดอย่างใจเย็น "เพราะฉะนั้น หยุดโวยวายแล้วเอาไม้เซลฟี่ลงเดี๋ยวนี้ครับ ก่อนที่ผมจะพิสูจน์ให้เห็นว่า 'แรงดึงดูด' ของผมมันส่งผลต่อหัวใจคุณมากกว่ามวลที่โลกมี" "อีตาบ้า! นี่ไม่ใช่ฟิสิกส์มหาลัยนะ นี่คือคอนเทนต์ 'เต้นยับรับซัมเมอร์' ที่ฉันต้องถ่ายให้เสร็จก่อนเที่ยง!" ฟ้าใสกระทืบเท้าจนพื้นไม้ลั่นเอี๊ยด "คุณเข้ามาทำลายจังหวะฉัน ทำไมต้องมาขัดขวางการสร้างตัวตนในโลกโซเชียลของฉันด้วยห๊ะ!" ดรณ์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาขยับแว่นเล็กน้อยก่อนจะคว้าแขนของหญิงสาวไว้เบาๆ เพื่อให้เธอหยุดการเคลื่อนไหวที่ไร้จุดหมายนั้น "ฟ้าใส ฟังนะ... การที่คุณหมุนตัวเหวี่ยงไปมาโดยไม่คำนึงถึงจุดศูนย์ถ่วง (Center of Gravity) มันไม่ได้ทำให้ยอดวิวขึ้นหรอก แต่มันจะทำให้คุณกลิ้งหลุนๆ ลงจากฉากหลังนั่น แล้วแรงกระแทกจะทำให้คุณต้องเข้าโรงพยาบาลแทนการไปเช็กยอดไลก์" "จะสอนหนังสือหรือจะจีบ!" เธอแหวกลับ หน้าแดงก่ำไม่แน่ใจว่าเพราะความโกรธหรือความเขินกันแน่ "ถ้าเก่งนัก ทำไมไม่ลองมาเต้นเองล่ะ!" "ถ้าผมเต้น แล้วคุณยอมเลิกทำตัวเป็นดาวเคราะห์ที่โคจรอย่างไร้ทิศทาง... ผมก็ยินดีจะทำครับ" ดรณ์พูดพลางวางสมาร์ทโฟนของเขาลงบนโต๊ะข้างๆ เขาขยับเนกไทให้หลวมเล็กน้อย สายตาของเขายังคงจ้องมองเธอไม่วางตา มันไม่ใช่สายตาของเนิร์ดสายฟิสิกส์ที่จดจ่อกับสมการ แต่มันคือสายตาของสุภาพบุรุษที่กำลังถือไพ่เหนือกว่าในเกมอารมณ์นี้ "มาสิ ถ้ากฎข้อที่ 3 ของนิวตันมันแม่นยำนัก เรามาลองดูว่าถ้าผมออกแรง 'รุก' เข้าไปใกล้ๆ คุณ... คุณจะออกแรง 'ผลัก' ผมออกไปจริงๆ หรือแค่ปากเก่งไปอย่างนั้น" คำพูดของเขาทำเอาฟ้าใสชะงัก เธอรับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่อยู่ใกล้เพียงแค่คืบ ดรณ์ไม่ได้เพียงแค่พูดทฤษฎี แต่เขากำลังก้าวเข้าสู่พื้นที่ส่วนตัวของเธออย่างจงใจ ความเข้มข้นของบรรยากาศเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของเขาทำให้สมองของสาวตัวตึงสายโซเชียลอย่างเธอเบลอไปชั่วขณะ "คุณ... คุณมันยัยตัวร้ายที่ซ่อนอยู่ในคราบหนุ่มแว่นชัดๆ" ฟ้าใสพึมพำ เสียงสั่น "ขอบคุณที่ชมครับ" ดรณ์ยกยิ้มมุมปาก "รู้ไหมครับ ทำไมกฎข้อที่ 3 ถึงสำคัญ? เพราะในจักรวาลนี้ไม่มีอะไรที่เกิดขึ้นฝ่ายเดียว การที่คุณด่าผม มันคือการยืนยันว่าคุณนึกถึงผม และทุกครั้งที่คุณผลักไส... ใจของคุณนั่นแหละที่ดึงผมเข้ามาใกล้กว่าเดิม" ดรณ์ก้าวเข้าไปอีกก้าว จนหลังของฟ้าใสชนเข้ากับผนังห้องสตูดิโอ เขาใช้มือข้างหนึ่งยันผนังไว้ กักขังเธอไว้ในวงล้อมของเขาโดยสมบูรณ์ "ทีนี้... จะถ่ายคลิปต่อ หรือจะให้ผมสอนฟิสิกส์บทที่ว่าด้วย 'แรงโน้มถ่วงระหว่างสองเรา' ให้ลึกซึ้งกว่าเดิมดีครับ?" ฟ้าใสกลืนน้ำลายอึกใหญ่ มือที่ถือไม้เซลฟี่สั่นเทาจนเผลอกดปุ่มไลฟ์สดค้างไว้โดยไม่รู้ตัว คอมเมนต์ในหน้าจอเริ่มเลื่อนไหลเร็วขึ้นจนอ่านไม่ทัน แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้นจริงๆ คือการที่ดรณ์โน้มหน้าลงมาจนจมูกของเขาสัมผัสกับแก้มใสของเธอแผ่วเบา เขากระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มที่ทำให้เข่าเธอแทบทรุด "ถ้ากด 'ส่ง' ข้อความที่กำลังพิมพ์ในแชทหาเพื่อนเมื่อกี้... คุณคงต้องรับผิดชอบชีวิตผมไปตลอดกาลนะครับ ฟ้าใส" ฟ้าใสเบิกตากว้าง เธอรีบหันไปมองหน้าจอสมาร์ทโฟนที่ยังเปิดไลฟ์ทิ้งไว้ และสิ่งที่เห็นในช่องแชทที่เธอกำลังพิมพ์ค้างไว้ให้เพื่อนสนิทคือข้อความว่า: *'อีแก้ว! ช่วยกูด้วย กูว่ากูแพ้ทางนายเนิร์ดนี่เข้าแล้วว่ะ... เขาจูบกูทางสายตาไปแล้วด้วย!'* สายตาของดรณ์ที่มองผ่านกล้องส่องไปยังหน้าจอนั้น เขาอ่านข้อความนั้นทัน... และเขากำลังหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างผู้ชนะ "ผมส่งให้เลยดีไหมครับ... จะได้ไม่ต้องพิมพ์เองให้เสียเวลา?" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเป็นกำลังใจให้การทดลองทางหัวใจของสองหนุ่มสาวในครั้งนี้นะครับ