เสียงแจ้งเตือนภารกิจลับระดับ S

กลิ่นคาวเลือดจางๆ และละอองมานาสีฟ้าครามที่ยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ คือเครื่องยืนยันชั้นดีว่ามหันตภัยเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมาไม่ใช่ความฝัน ลีโอกวาดสายตามองซากปรักหักพังของดันเจี้ยนระดับตำนานที่ครั้งหนึ่งเคยยิ่งใหญ่ ก่อนที่ปลายนิ้วเรียวจะเคาะเบาๆ ลงบนอากาศเพื่อปิดหน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานที่กระพริบเตือนด้วยความถี่สูง *[การเชื่อมต่อกับมาสเตอร์ถูกตัดขาด... เริ่มต้นนับถอยหลังการทำลายล้างดันเจี้ยนใน 10... 9...]* ตัวเลขดิจิทัลสีเลือดนั่นร่วงหล่นลงอย่างน่าใจหาย ทว่ารอยยิ้มมุมปากของอดีตเซียนเกมการ์ดกลยุทธ์กลับไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขากลับยกมือขึ้นดีดนิ้วเป๊าะเดียวราวกับกำลังสั่งกาแฟแก้วโปรดในคาเฟ่ มากกว่าการหนีตายจากหลุมมิติที่กำลังจะระเบิด "เก้า... แปด..." เสียงทุ้มต่ำของเรย์มอนด์ดังขึ้นลอดไรฟัน ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะฮันเตอร์แรงก์ S แผ่รังสีอำมหิตออกมาโดยสัญชาตญาณ ดวงตาสสีทองดุดันกวาดมองรอบด้านเพื่อประเมินความปลอดภัย ก่อนที่ท่อนแขนแข็งแรงจะเอื้อมคว้าเอวบางของลีโอเข้ามาชิดแนบลำตัวอย่างรวดเร็ว โดยไม่มีการเอ่ยขออนุญาตใดๆ ทั้งสิ้น "ใจร้อนเสียจริงนะคะ เจ้าหมาป่าตัวโต" ลีโอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ แม้แผ่นหลังจะแนบชิดกับอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและกลิ่นอายอันตราย แต่เขากลับไม่มีท่าทีหวาดกลัวเลยสักนิด มือเรียวตบเบาๆ ลงบนลาดไหล่กว้างของอีกฝ่ายเชิงปลอบประโลม "ไม่ต้องนับต่อหรอค่ะ เพราะฉัน... สั่งให้มันหยุดนับตั้งแต่เลขสามแล้วล่ะนะ" สิ้นเสียงของลีโอ การ์ดสีทองอร่ามใบหนึ่งก็สลายกลายเป็นละอองแสงพุ่งเข้าปกคลุมทั่วทั้งโถงดันเจี้ยน ตัวเลขสีเลือดที่กำลังเคาท์ดาวน์หยุดชะงักลงทันทีราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลา ตามมาด้วยเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในโสดประสาทของทั้งคู่ *[ติ๊ง! ผู้เล่นลีโอใช้การ์ดพิเศษ 'ห้วงเวลาหยุดนิ่ง' สำเร็จ]* *[ดันเจี้ยนระดับตำนานถูกผนึกเข้าสู่คลังส่วนตัวของระบบเรียบร้อยแล้วค่ะ]* *[ท่านได้รับ 'การ์ดสิทธิพิเศษระดับแรร์' จำนวน 3 ใบ และปลดล็อกเงื่อนไขลับของระบบสืบเนื่องจากอดีตของเป้าหมาย...]* เรย์มอนด์ก้มลงมองคนในอ้อมแขน แววตาคมกริบฉายแววซับซ้อน เขารู้ดีว่าลีโอไม่ใช่ฮันเตอร์ธรรมดา และไม่ได้เป็นแค่นักวางแผนทั่วไป การ์ดปริศนาที่อีกฝ่ายหยิบออกมาใช้มักจะเหนือสามัญสำนึกเสมอ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาสนใจเท่ากับความจริงที่ว่า... ลีโอกำลังก้าวล่วงเข้าไปในพื้นที่ส่วนลึกที่สุดในจิตใจของเขา พื้นที่ที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้ตลอดยกชีวิตการเป็นฮันเตอร์ "นายกำลังเล่นกับไฟ ลีโอ" เสียงทุ้มเอ่ยชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอขาวผ่องจนเจ้าตัวรู้สึกจั๊กจี้เล็กน้อย "การ์ดพวกนั้น... และระบบบ้านั่นกำลังพยายามขุดคุ้ยเรื่องที่ฉันไม่อยากนึกถึงที่สุดขึ้นมาอีกครั้ง" "หืม? กลัวเหรอคะ?" ลีโอเงยหน้าขึ้นสบตา ดวงตากลมโตเป็นประกายเจ้าเล่ห์ จงใจขยับตัวเข้าหาอีกฝ่ายจนแผ่นอกแนบชิด "ฮันเตอร์แรงก์ S ผู้ยิ่งใหญ่แห่งกิลด์มังกรอัสนี กลัวอดีตอันดำมืดของตัวเองงั้นเหรอคะเนี่ย... ไม่เอาน่า ฉันไม่ได้ใจร้ายขนาดที่จะเอาปมด้อยของคุณมาล้อเล่นหريอกนะคะ... แต่อย่างน้อย ก็ต้องแลกด้วยความร่วมมือที่ดีในภารกิจต่อไปล่ะนะ" รอยยิ้มร้ายกาจแต่แฝงความอ่อนโยนของลีโอ ทำให้เรย์มอนด์เผลอกำมือแน่น ความโกรธเกรี้ยวและบาดแผลในอديตที่เคยกัดกินหัวใจถูกความอบอุ่นจากปลายนิ้วเรียวที่เอื้อมมาสัมผัสแก้มสากปัดเป่าออกไปอย่างน่าประหลาด เรย์มอนด์พ่นลมหายใจยาวเหยียด ยอมจำนนต่อเสน่ห์อันร้ายกาจนี้ทุกครั้งไป "ให้ตายเถอะ... นายมันปีศาจชัดๆ ลีโอ" เรย์มอนด์พึมพำ ยอมคลายอ้อมกอดออกเล็กน้อยเพื่อให้คนตัวเล็กได้หายใจสะดวกขึ้น "ว่ามา... ระบบมันแจ้งเตือนอะไรอีกเกี่ยวกับฉัน?" ลีโอไม่ตอบทันที เขาสะบัดมือเรียกหน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าใสขึ้นมากลางอากาศ นิ้วเรียวกดเลื่อนข้อความอย่างคล่องแคล่ว ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อกวาดสายตาอ่านรายละเอียดภารกิจใหม่ที่เพิ่งเด้งขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ *[แจ้งเตือนพิเศษจากระบบ: ตรวจพบคลื่นพลังงานความทรงจำในอดีตของเรย์มอนด์เชื่อมโยงกับ "หอคอยแห่งการลืมเลือน (Forgotten Tower)"]* *[ภารกิจลับระดับ S: "เงาอดีตที่ถูกลืม" — พาเรย์มอนด์เดินทางไปยังชั้นที่ 50 ของหอคอยแห่งการลืมเลือน เพื่อค้นหาความจริงเกี่ยวกับการหายตัวไปของ "ปาร์ค ฮยอนซู" อดีตหัวหน้ากิลด์คนก่อน และไขปริศนาการตื่นขึ้นของมานากลืนกินวิญญาณ]* *[เงื่อนไขเวลา: ภายใน 72 ชั่วโมง]* *[บทลงโทษหากล้มเหลว: เรย์มอนด์จะสูญเสียความทรงจำ 50% และติดสถานะ "คลุ้มคลั่งถาวร"]* บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบสงบลงทันที อุณหภูมิในห้องโถงที่ถูกผนึกไว้ลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว เรย์มอนด์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ชะงักกึก ร่างกายกำยำแข็งทื่อราวกับถูกสาป ดวงตาสีทองที่เคยดุดันกลับเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รังสีมานาสีดำทมิฬทะลักออกมาจากร่างของฮันเตอร์แรงก์ S โดยไม่รู้ตัวเมื่อได้ยินชื่อนั้น... *ปาร์ค ฮยอนซู* ชื่อที่ถูกลบออกจากสารบบของสมาคมฮันเตอร์ ชื่อที่ไม่มีใครกล้าพูดถึงมานานกว่าห้าปี ลีโอยกมือขึ้นแตะแขนแกร่งที่กำลังสั่นเทาเล็กน้อยสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบจากเหงื่อที่ผุดพรายตามไรผมของอีกฝ่าย แม้ภายนอกเรย์มอนด์จะดูแข็งแกร่งปานภูผา แต่บาดแผลทางใจในอดีตกลับเปราะบางเสียยิ่งกว่าแก้วเจียระไน "เรย์มอนด์..." ลีโอเรียกเสียงนุ่ม ไร้ซึ่งความขี้เล่นกวนประสาทเมื่อครู่ ดวงตากลมโตฉายแววเข้าใจและจริงจัง "เราต้องไปที่นั่นค่ะ ไม่ใช่เพราะคำสั่งงี่เง่าของระบบ... แต่เพราะฉันรู้ว่าคุณอยากรู้ความจริงมาตลอดว่าเกิดอะไรขึ้นในวันนั้น" เรย์มอนด์หันมามองหน้าลีโอ ชั่วขณะหนึ่งดวงตาคู่นั้นสะท้อนภาพความเจ็บปวด ความโกรธแค้น และความกลัวที่ถูกเก็บซ่อนไว้ลึกสุดขีด ก่อนที่เขาจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างเย้ยหยันโชคชะตา "นายไม่รู้หรอก ลีโอ... ว่าการก้าวเท้าเข้าไปในหอคอยนั่น มันหมายถึงการเดินเข้าสู่หลุมศพของพวกเราเอง" "หลุมศพเหรอคะ?" ลีโอยกยิ้มมุมปาก ดวงตาส่องประกายความมั่นใจที่เฉิดฉายจนเรย์มอนด์ต้องยอมจำนน "น่าเสียดายจัง... พอดีว่าฉันเป็นประเภทที่ไม่ชอบลงไปนอนในหลุมที่คนอื่นขุดให้เสียด้วยสิคะ... ถ้ามันแคบไป เดี๋ยวฉันจะใช้การ์ดระเบิดมิติพังมันทิ้งเสียให้หมดเลยดีไหมล่ะคะ เจ้าหมาเด็ก?" ก่อนที่เรย์มอนด์จะทันได้เอ่ยปากแย้งอะไร ท้องฟ้าจำลองเหนือโถงดันเจี้ยนที่ถูกหยุดเวลาไว้ก็เริ่มปริร้าว เสียงคำรามต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ประหลาดโบราณดังสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากมิติเบื้องบน พร้อมกับข้อความสีแดงฉานระลอกใหม่ที่พุ่งทะยานขึ้นมาขวางหน้าพวกเขาทั้งสองคน *[คำเตือนระดับ SSS: ตรวจพบ "ผู้มาเยือน" จากรอยแยกมิติชั้นที่ 50 กำลังมุ่งหน้ามายังจุดที่ท่านอยู่...]* *[เป้าหมายของมันคือ: การเก็บกวาด "ผู้รอดชีวิต" คนสุดท้ายของกิลด์มังกรอัสนี]* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับกลยุทธ์และการตัดสินใจอันบ้าระห่ำของลีโอนะคะ!