ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

"ถ้าคุณคิดว่าการเดินออกจากห้องนี้ แล้วข่าวฉาวหน้าหนึ่งเมื่อเช้ามันจะหายไปเอง... คุณคงประเมินความสามารถของผมต่ำเกินไปแล้วล่ะครับ, ธีร์" เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความเยียบเย็นดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานเพנט์เฮาส์หรูใจกลางกรุง กลิ่นอายของกาแฟคั่วชั้นดีลอยวนอยู่ในอากาศ ผสมผสานกับความตึงเครียดที่พุ่งสูงจนแทบจะคว้าจับต้องได้ ธีร์สะบัดหน้าขวับ ดวงตากลมโตที่ฉายแววพยศจ้องมองชายหนุ่มเจ้าของร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มเข้ารูปอย่างไม่เกรงกลัว แม้ว่าหัวใจในอกจะเต้นรัวด้วยความโกรธระคนหวาดหวั่น ศิลา... ทายาทมหาเศรษฐีหมื่นล้านผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จในอาณาจักรธุรกิจอสังหาฯ กำลังยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงาน มองลงมาด้วยสายตานิ่งสนิทราวกับผู้ล่าที่กำลังมองเหยื่อในกรง เหยื่อที่ไม่มีทางหนีรอด "คุณมันบ้าไปแล้วหรือไง คุณศิลา!" ธีร์เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาเรียวสวยวาวโรจน์ด้วยความเดือดดาล "เรื่องฉาวโฉ่บ้าบออะไรนั่น มันเป็นฝีมือปาปารัสซี่งี่เง่าที่พยายามโยงเราเข้าหากัน ทั้งที่เราบังคับรถเฉี่ยวชนกันแค่หน้าผับ! ทำไมผมต้องมารับผิดชอบความซวยที่ผมไม่ได้ก่อด้วยเล่า!" "เพราะภาพที่สื่อมันตีพิมพ์ออกมาเมื่อเช้า มันไม่ได้บอกว่าพวกคุณแค่เฉี่ยวชนกันครับ" ศิลาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับสิ่งที่พูดไม่ได้เป็นเรื่องคอขาดบาดตายสำหรับอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะทำงานเป็นจังหวะเนิบนาบ "พาดหัวข่าวบอกว่า *'ทายาทหมื่นล้านควงหนุ่มปริศนาเข้าคอนโดหรูยามวิกาล'*... คุณคิดว่าผู้ถือหุ้นของผม หรือบรรดาสำนักข่าวสายบันเทิงเขาจะเชื่อคำแก้ตัวของคุณไหมล่ะ ว่าเราแค่บังคับรถชนกันแล้วบังเอิญเดินลงมาซื้อน้ำแร่พร้อมกัน?" ธีร์เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความรู้สึกคับแค้นใจแล่นริ้วขึ้นมาจุกอก สภาพชีวิตของเขาไม่ได้ร่ำรวยหรือมีเส้นสายยิ่งใหญ่เหมือนอีกฝ่าย เขาเป็นแค่เด็กหนุ่มสู้ชีวิตที่ทำงานตัวเป็นเกลียวเพื่อส่งตัวเองเรียนและดูแลครอบครัว การตกเป็นข่าวพัวพันกับบุคคลระดับท็อปของสังคมแบบนี้ ไม่ต่างอะไรกับการเอาอนาคตทั้งชีวิตมาแขวนไว้บนเส้นด้าย "ผมไม่มีเงินจ่ายค่าเสียหายที่คุณกุขึ้นมาหรอกนะ ถ้าอยากฟ้องก็ฟ้องเลย!" ธีร์เชิดหน้าขึ้นอย่างไว้ศักดิ์ศรี แม้ขาข้างหนึ่งจะเริ่มสั่นด้วยความเครียด ศิลาหรี่ตาลงเล็กน้อย มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นนิดๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยสักนิด มันคือรอยยิ้มของคนที่ถือไพ่เหนือกว่าทุกประตู "ผมไม่ได้ต้องการเงินจากคุณหรอกครับ... ธีร์" ศิลาขยับตัวเดินเข้ามาช้าๆ แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ทำให้ธีร์เผลอก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ จนกระทั่งแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องกระจกใสที่มองเห็นวิวเมืองเบื้องล่าง "สิ่งที่ผมต้องการ... คือการทำให้ข่าวบ้าๆ นี่มันจบลงโดยเร็วที่สุด และวิธีที่ดีที่สุด ก็คือการพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่า... เราสองคนมีเหตุผลที่ต้องอยู่ร่วมชายคาเดียวกันจริงๆ" "หมายความว่า..." ธีร์เบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบ "ย้ายมาอยู่กับผมที่นี่ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป" ศิลาหยุดยืนห่างจากร่างบางเพียงแค่คืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับความอบอุ่นจากตัวอีกฝ่ายโชยเข้าจมูกจนธีร์ต้องกลั้นหายใจ "จนกว่ากระแสข่าวนี้จะซาลง และจนกว่าผมจะพอใจ" "คุณมันเผด็จการที่สุด!" ธีร์ตวาดลั่น พยายามผลักอกแกร่งออกห่างแต่กลับพบว่ามันแข็งราวกับกำแพงหิน "ทำไมผมต้องยอมทำตามคำสั่งคุณด้วย ผมไม่ใช่ลูกน้องคุณนะ!" "เพราะถ้าคุณไม่ยอม..." ศิลาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ กระซิบเสียงทุ้มต่ำชิดริมหูจนขนลุกซู่ "ผมจะทำให้ครอบครัวของคุณ และร้านกาแฟเล็กๆ ที่คุณรัก... ไม่เหลือแม้แต่ที่ยืนในสังคมนี้เลยล่ะครับ" คำขู่ที่นุ่มนวลแต่เด็ดขาดนั้นทำเอาธีร์ชะงักกึก ความโกรธพุ่งพล่านจนขอบตาร้อนผ่าว แต่มันถูกแทนที่ด้วยความตระหนักรู้ถึงอำนาจมืดมนที่อีกฝ่ายถือครองอยู่ ศิลาไม่ได้ขู่เล่นๆ สีหน้าและแววตานั้นจริงจังเสียจนน่ากลัว "คุณมัน... คนสารเลว" ธีร์เค้นเสียงด่าลอดไรฟันด้วยความคับแค้นใจ "ยินดีต้อนรับสู่บ้านใหม่ล่วงหน้านะครับ... ที่รัก" ศิลาหัวعในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี เมื่อเห็นคนปากเก่งจำยอมจำนนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองแต่มันวาว ในจังหวะที่ธีร์กำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยถ้อยคำเจ็บแสบ เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ก่อนที่บานประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกโดยเลขาคนสนิทที่ถือแฟ้มเอกสารเข้ามา "คุณศิลาครับ... ทางสำนักข่าวเดลี่นิวส์โทรมาขอสัมภาษณ์ด่วนเกี่ยวกับเรื่องข่าวฉาวเมื่อเช้าครับ..." ศิลาละสายตาจากใบหน้าหวานที่กำลังบึ้งตึง หันไปมองเลขาด้วยแววตานิ่งสนิท ก่อนจะเหลือบกลับมามองคนตัวเล็กที่ยืนพิงผนังอยู่ใกล้ๆ แล้วยกยิ้มมุมปากอย่างมีความหมาย "บอกพวกเขาว่า... อีกหนึ่งชั่วโมง ผมจะควง *'คนสำคัญ'* ของผมออกมาแถลงข่าวร่วมกันที่นี่" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากความสัมพันธ์สุดแซ่บครั้งนี้ด้วยกันนะครับ ฟีนิกซ์สีทอง