กฎเหล็กของคนเนี๊ยบ

"เส้นตวัดปากกานั่น... คุณกำลังพยายามจะทำลายมาตรฐานของโปรเจกต์นี้ หรือแค่พิสูจน์ว่าคุณไม่เคยเรียนพื้นฐานเรื่องการจัดวางสเปซมากันแน่ครับ พริษฐ์?" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของศิลาขัดจังหวะความเงียบในห้องทำงานส่วนตัว แรงกดดันจากร่างสูงที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังทำให้พริษฐ์รู้สึกถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวอีกฝ่ายอย่างช่วยไม่ได้ พริษฐ์ไม่ได้หันไปมอง แต่เขารู้ดีว่าตอนนี้ศิลากำลังจ้องมองแบบแปลนของเขาด้วยสายตาที่พร้อมจะฉีกมันทิ้งได้ทุกเมื่อ "มาตรฐานของผมคือการใช้งานจริง ไม่ใช่การยัดเยียดความเนี๊ยบจนคนอยู่รู้สึกเหมือนอยู่ในพิพิธภัณฑ์ครับคุณหัวหน้าทีม" พริษฐ์ตอบกลับทันควัน มือที่ถือปากกาเขียนแบบยังคงนิ่งสนิท แม้หัวใจจะเต้นแรงจังหวะผิดปกติเพราะระยะห่างที่ใกล้เกินไป ศิลาไม่ตอบ แต่เขากลับก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีก มือหนาที่ขัดเกลามาอย่างดีวางลงบนขอบโต๊ะของพริษฐ์ กักขังอีกฝ่ายไว้ในพื้นที่วงแขนอย่างจงใจ ก่อนจะเอื้อมไปหยิบปากกาในมือพริษฐ์ออกแล้วขีดเส้นทับลงบนงานที่เพิ่งร่างเสร็จด้วยความเร็วและแม่นยำ "ตรงนี้ คือจุดตายครับ" ศิลาเอ่ยเสียงเรียบ ขณะที่ปลายนิ้วเย็นเฉียบของเขาแกล้งสัมผัสผ่านหลังมือของพริษฐ์ไปอย่างจงใจ "การวางตำแหน่งประตูในจุดที่ผมกากบาทไว้ มันทำลาย Flow ของการไหลเวียนอากาศ คุณจี้จุดพลาดแบบนี้... ผมว่าสมองคุณคงล้าเกินกว่าจะแยกแยะระหว่าง 'ความคิดสร้างสรรค์' กับ 'ความมักง่าย' แล้วล่ะ" พริษฐ์สะดุ้งสุดตัว ก่อนจะผุดลุกขึ้นจนเก้าอี้หมุนถอยหลังไปกระแทกตู้เก็บเอกสารดังปัง เขาหันไปประจันหน้ากับศิลา ดวงตาคมกริบของคนทั้งคู่ปะทะกันกลางอากาศ แววตาของศิลาไม่ได้โกรธเกรี้ยว แต่มันกลับเต็มไปด้วยความท้าทายที่อ่านไม่ออก "ความมักง่ายงั้นเหรอครับ? คุณน่ะชอบตัดสินคนอื่นจากกฎเหล็กงี่เง่าของคุณเองอยู่ตลอด ผมเบื่อที่จะต้องมานั่งฟังคำพูดดูถูกที่แฝงมากับรอยยิ้มจอมปลอมนั่นเต็มทีแล้ว!" "ถ้าคำพูดผมมันดูถูกนัก ทำไมไม่พิสูจน์ให้เห็นล่ะครับว่าคุณเก่งจริง" ศิลาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันที่ดูร้ายกาจจนน่าโมโห "หรือที่พริษฐ์คนเก่งปากดีไปทั่ว จะทำได้แค่พ่นน้ำลาย แต่เนื้องานจริงๆ กลับเป็นได้แค่เด็กหัดเดินที่ต้องให้ผมคอยตามแก้?" "คุณ...!" พริษฐ์กำหมัดแน่น พยายามข่มอารมณ์ที่พุ่งพล่าน บรรยากาศในห้องทำงานที่เคยเงียบสงบกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นน้ำหอมบุรุษจางๆ ของศิลาลอยเข้ามาแตะจมูกพริษฐ์ ยิ่งทำให้สติที่เขามีอยู่น้อยนิดเริ่มกระเจิดกระเจิง คนตรงหน้าไม่ใช่แค่หัวหน้าทีมที่เฮี้ยบเกินเบอร์ แต่มันมีอะไรบางอย่าง... แรงดึงดูดบางอย่างที่ศิลาจงใจใช้มันเป็นอาวุธในการปั่นหัวเขา ศิลาขยับเข้ามาอีกก้าว จนกระทั่งแผ่นอกของเขาสัมผัสกับขอบโต๊ะที่พริษฐ์ยืนอยู่ มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมไปจับที่ขอบโต๊ะกักขังพริษฐ์ไว้ในเชิงพื้นที่ พริษฐ์พยายามจะถอยหนี แต่ทว่าแผ่นหลังกลับชนเข้ากับตู้เอกสารเสียแล้ว "ถอยไปครับ คุณศิลา" พริษฐ์เอ่ยเสียงลอดไรฟัน "ถ้าผมไม่ถอยล่ะ?" ศิลาโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รินรดอยู่บนหน้าผากของพริษฐ์ ดวงตาคมกริบของเขาไม่ได้มองที่แบบร่างบนโต๊ะอีกต่อไป แต่มองลึกลงไปในดวงตาที่กำลังสั่นไหวของพริษฐ์ "คุณบอกว่าผมเนี๊ยบ คุณบอกว่าผมเจ้าระเบียบ... แต่รู้ไหมพริษฐ์ กฎอย่างหนึ่งของคนเนี๊ยบๆ แบบผม คือการไม่ยอมปล่อยให้อะไรที่ 'เป็นของผม' หลุดรอดสายตาไปได้ง่ายๆ" "พูดบ้าอะไรของคุณ..." พริษฐ์เม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองรบ ในจังหวะที่ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินแม้แต่เสียงเข็มนาฬิกาบนผนัง ประตูกระจกห้องทำงานก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะ ศิลาไม่ได้ผละออกทันที เขายังคงกักขังพริษฐ์ไว้อย่างนั้นด้วยความนิ่งเฉยที่น่าตื่นตะลึง "คุณศิลาคะ! แบบร่างของโครงการกรีนพาร์คเสร็จหรือยังคะ... อุ๊ย!" รินรดาชะงักกึกอยู่ที่หน้าประตู ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ภาพหัวหน้าทีมหนุ่มมาดเนี๊ยบกำลังต้อนสถาปนิกมือดีเข้ามุมห้องในท่าทางที่สุ่มเสี่ยงเกินกว่าจะเรียกว่า 'การตรวจงาน' ศิลาค่อยๆ หันกลับไปมองรินรดาด้วยสีหน้าเรียบเฉย แววตาคมกริบที่เพิ่งจะดูร้อนแรงเมื่อครู่ กลับกลายเป็นน้ำแข็งอีกครั้งราวกับมีเวทมนตร์ พริษฐ์รีบฉวยโอกาสนั้นมุดตัวออกมาจากแขนของศิลาทันที "ผมว่าเรื่องแบบร่าง ผมคงต้องขออนุญาตกลับไปทบทวนใหม่ตามที่คุณ 'แนะนำ' แล้วนะครับหัวหน้า" พริษฐ์พูดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงประชดประชัน ก่อนจะคว้าสมุดจดแล้วก้าวผ่านหน้ารินรดาออกไปโดยไม่หันกลับมามอง ทว่าก่อนที่เขาจะพ้นจากประตูห้อง มือหนาของศิลาก็เอื้อมมาคว้าข้อมือพริษฐ์ไว้แน่น พร้อมกับกระซิบที่ข้างหูเสียงแผ่วเบาจนมีเพียงแค่สองคนที่ได้ยิน "อย่าเพิ่งเข้าใจผิดพริษฐ์... ที่ผมขีดฆ่าแบบคุณทิ้ง ไม่ใช่เพราะมันผิด แต่มันเป็นเพราะคุณดันเผลอเขียนชื่อผมลงไปในมุมแบบแปลนนั้นต่างหาก" พริษฐ์ตัวแข็งทื่อ เขาชะงักกึกทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น หัวใจของเขากระตุกวูบอย่างแรงพร้อมกับใบหน้าที่เห่อร้อนขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ เขาค่อยๆ หันกลับไปมองชายหนุ่มที่ยืนยิ้มมุมปากอยู่อย่างถือไพ่เหนือกว่า ท่ามกลางสายตาที่งุนงงของรินรดาที่ยังคงยืนค้างอยู่ตรงนั้น จอมยุทธ์เสื้อแพรขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 3 นี้ด้วยใจครับ