ของดีที่ไม่มีใครมองเห็น

เสียงโลหะกระทบกันครั้งสุดท้ายดัง *กริ๊ง* สะท้อนก้องอยู่ในห้องตีเหล็กคับแคบ กลิ่นไอร้อนของถ่านหินและคราบเขม่าสีดำลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นเหงื่อจางๆ รินทร์ชะงักค้อนที่ค้างอยู่กลางอากาศ ดวงตาสองข้างหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อมองเห็นชื่อกิลด์ปริศนาที่ปรากฏขึ้นบนหน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉาน—กิลด์ที่เธอเพิ่งขโมยข้อมูลลับมาเมื่อวานกำลังส่งสัญญาณพิกัดตรงมาที่นี่แล้ว! หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานกะพริบบ่งบอกระยะห่างที่ร่นเข้ามาทุกที รินทร์ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนก มือเรียวบางภายใต้ถุงมือหนังเก่าๆ วางค้อนเหล็กกล้าลงบนทั่งอย่างใจเย็น ดวงตาสีเข้มใต้ปีกหมวกคลุมศีรษะกวาดตามองค่าความร้อนของเตาหลอมและสัดส่วนของแร่ธาตุที่เธอเพิ่งทดลองผสมผสานไปเมื่อครู่ ข้อมูลในสมองของอดีตนักวิเคราะห์เกมมือหนึ่งกำลังประมวลผลอย่างรวดเร็วราวกับเครื่องจักร "รินทร์ เจ้าพวก 'เงาโลหิต' มันส่งคนมาปิดล้อมทางขึ้นภูเขาแล้ว ทางออกด้านหน้าใช้ไม่ได้" เสียงทุ้มต่ำแต่ร้อนรนของเวg้าดังขึ้นพร้อมกับการก้าวเท้าหนักๆ เข้ามาในโรงตีเหล็ก ร่างกายกำยำของหัวหน้ากิลด์พเนจรสายแทงค์ชุ่มไปด้วยเหงื่อ มือหนากำดาบใหญ่แน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว แววตาของเขาเต็มไปด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเหลือบมองหน้าต่างแจ้งเตือนระบบที่ยังคงนับถอยหลัง รินทร์หันกลับมามองสหายร่วมรบ เธอยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่มักจะปรากฏขึ้นเสมอยามที่เธอถือไพ่เหนือกว่าในมือ "ใจเย็นก่อนค่ะเวก้า พวกเขาไม่ได้มาเร็วกว่าที่เราคำนวณไว้หรอกค่ะ... อันที่จริง ช้ากว่าที่ฉันคิดไว้เสียด้วยซ้ำ" น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลและราบเรียบราวกับผิวน้ำในบึงใหญ่ ขัดแย้งกับสถานการณ์วิกฤตเบื้องหน้าอย่างสิ้นเชิง เวก้าขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจ เขารู้ดีว่ารินทร์ไม่ใช่คนประเภทที่จะมานั่งอารมณ์ดีในยามที่กิลด์ใหญ่อันดับต้นๆ ของเซิร์ฟเวอร์ส่งมือสังหารมาล่าศีรษะ แต่ความมั่นใจที่ฉายชัดอยู่ในแววตาคู่นั้นก็ทำให้เขายอมลดความกระวนกระวายลงครึ่งหนึ่งโดยอัตโนมัติ "เธอหมายความว่ายังไง? หรือว่าเธอเตรียมแผนหนีไว้แล้ว?" เวก้าถามพลางกวาดสายตามองไปรอบห้องที่เต็มไปด้วยเศษเหล็กไร้ค่า "หนีเหรอคะ? ทำไมเราต้องหนีด้วยล่ะคะ ในเมื่อพวกเขาสุตะลุยมาส่งวัตถุดิบชั้นดีให้เราถึงที่" รินทร์ก้มลงหยิบแท่งโลหะสีเทาหม่นชิ้นหนึ่งขึ้นมาจากอ่างน้ำเย็น มันคือผลลัพธ์จากการทดลองสูตรลับที่เธอเพิ่งคิดค้นขึ้นเมื่อคืนนี้ โลหะผสมชนิดนี้ไม่มีชื่ออยู่ในตำราเล่มไหนของเกม *VRMMO* โลกเสมือนจริงใบนี้ มันถูกสร้างขึ้นจากเศษแร่เหล็กคุณภาพต่ำ (Low-grade Iron Ore) ผสมกับผงแร่คอปเปอร์และเศษคริสตัลเวทมนตร์ที่เสื่อมสภาพแล้ว ซึ่งปกติจะถูกโยนทิ้งลงถังขยะเพราะไม่มีใครมองเห็นมูลค่าของมัน แต่ทว่า— รินทร์เปิดหน้าต่างแสดงสถานะของไอเทมชิ้นนั้นให้เวก้าได้เห็นเต็มๆ ตา: [แทงก์สตรีลขั้นสมบูรณ์แบบ (Imperfect Tank Steel)] ประเภท: วัตถุดิบสร้างไอเทม (Material) ระดับความหายาก: พื้นฐาน (Common) ความทนทาน: 999/999 คุณสมบัติพิเศษ: - ดูดซับแรงกระแทกทางกายภาพ 45% และกระจายแรงกระแทกออกเป็นวงกว้าง - น้ำหนักเบากว่าเหล็กทั่วไป 30% แต่มีความหนาแน่นสูง - สะท้อนความเสียหายประเภทเจาะเกราะ (Armor Penetration) กลับคืนสู่ผู้โจมตี 15% เวก้าอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างจนแทบจะถלนออกมานอกเบ้า มือที่ถือดาบใหญ่สั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความตกตะลึงระคนเหลือเชื่อในสิ่งที่เห็น "ทะ...เดี๋ยวสิ! นี่มันอะไรกันเนี่ย?" เวก้าร้องอุทานเสียงหลง "เหล็กเศษเดนราคาถูกพวกนี้ ทำไมค่าสถานะถึงได้น่ากลัวขนาดนี้ล่ะ? แถมยังมีคุณสมบัติสะท้อนดาบเจาะเกราะอีกต่างหาก! นี่มันโกงกันชัดๆ!" "ไม่ใช่การโกงค่ะเวก้า แต่เป็นคณิตศาสตร์และตรรกะของระบบต่างหากค่ะ" รินทร์อธิบายด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ เธอนำแท่งโลหะอีกชิ้นที่ตีขึ้นรูปเสร็จแล้วส่งให้เวก้าถือไว้ "ผู้เล่นส่วนใหญ่รวมถึงกิลด์ใหญ่ๆ มักจะมองหาแต่แร่หายากระดับแรร์หรือยูนิค เพราะพวกเขาเชื่อว่าของหายากจะต้องแข็งแกร่งที่สุดโดยอัตโนมัติ พวกเขาพึ่งพาโชคและชื่อชั้นของไอเทม จนหลงลืมกฎพื้นฐานทางฟิสิกส์และโครงสร้างโมเลกุลของตัวเกมไป" รินทร์เดินไปหยิบค้อนคู่ใจขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาเป็นประกายคมกริบยามอธิบายหลักการ "ฉันแค่คำนวณอัตราส่วนการจับตัวของคริสตัลเสื่อมสภาพเมื่อได้รับความร้อนในระดับจุดหลอมเหลวที่แม่นยำ มันทำให้โครงสร้างภายในของเหล็กธรรมดาเกิดการเรียงตัวแบบตาข่ายนาโน ซึ่งต่อให้เป็นไอเทมระดับหายากจากดันเจี้ยนชั้นนำ ก็ยังมีความหนาแน่นสู้เจ้าก้อนเหล็กราคาถูกนี่ไม่ได้เลยค่ะ" เวก้ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขารับแท่งโลหะที่อัดแน่นด้วยคุณภาพนั้นมาถือไว้ด้วยความรู้สึกราวกับกำลังถือสมบัติล้ำค่าที่สุดในแผ่นดิน ความเชื่อมั่นที่เขามีต่อรินทร์พุ่งทะยานจนทะลุขีดจำกัด ชายหนุ่มร่างยักษ์สูดหายใจเข้าลึกๆ ความลังเลทั้งหมดหายวับไปกับตา เหลือเพียงความฮึกเหิมที่พร้อมจะระเบิดออกมา "เข้าใจแล้ว..." เวก้ายกย่องมุมปากขึ้น รอยยิ้มแบบนักรบผู้บ้าบิ่นกลับคืนสู่ใบหน้าของเขา "ถ้าอย่างนั้น ในฐานะแทงค์ประจำทีม ฉันคงต้องขอใช้ 'ของดีที่ไม่มีใครมองเห็น' ชุดนี้ ไปต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญข้างนอกหน่อยสินะ?" "ถูกต้องค่ะ" รินทร์พยักหน้ารับ รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอบ่งบอกถึงความเจ้าเล่ห์อย่างแนบเนียน "สวมชุดเกราะที่เราเพิ่งประกอบเสร็จเมื่อเช้าลงไปซะค่ะเวก้า แล้วก็... แสดงให้พวกกิลด์เงาโลหิตได้เห็นกันชัดๆ ไปเลยว่า เงินทองชื่อเสียงและความหายากน่ะ มันไม่มีค่าอะไรเลย เมื่อต้องเจอกับมันสมองและความเข้าใจในระบบอย่างแท้จริง" เสียงฝีเท้าจำนวนมากดังขึ้นอย่างเร่งรีบที่ด้านนอกประตูโรงตีเหล็ก แรงสั่นสะเทือนจากฝ่าเท้าและเสียงเกราะกระทบกันบ่งบอกว่ากองกำลังนับสิบคนกำลังประชิดเข้ามาถึงหน้าประตูแล้ว แสงไฟจากคบเพลิงสาดส่องลอดผ่านรอยแตกของผนังไม้เข้ามาด้านใน บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะตัดขาดได้ด้วยมีด เวก้าหมุนตัวไปเผชิญหน้ากับประตูทางออก ร่างกายของเขาสวมชุดเกราะเหล็กสีเทาหม่นที่ดูธรรมดาจนเกือบจะน่าเกลียด แต่วินาทีที่เขาก้าวเท้าเดิน แรงกดดันมหาศาลกลับแผ่ซ่านออกมาจากตัวเกราะอย่างไร้ที่ติ รินทร์ยืนอยู่เบื้องหลังเงียบๆ นิ้วเรียวยาวกดลงบนหน้าต่างควบคุมระบบเพื่อเตรียมเปิดใช้งานกลไกป้องกันพิเศษที่เธอติดตั้งไว้ทั่วห้อง ทว่า ก่อนที่ประตูไม้บานใหญ่จะถูกพังทลายลงด้วยสกิลโจมตีของฝ่ายตรงข้าม หน้าต่างแจ้งเตือนระบบสีทองอร่ามก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าของรินทร์อย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงระฆังเตือนภัยที่ดังสะท้อนก้องไปทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์เสมือนจริง [ประกาศจากระบบกลาง: ผู้เล่นรินทร์และเวก้า ได้ทำการปลดล็อกสูตรการผลิตระดับตำนาน "โลหะไร้พ่าย" เป็นกลุ่มแรกของเซิร์ฟเวอร์] [เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: ดันเจี้ยนลับใต้ดิน "เตาหลอมบรรพกาล" ได้เปิดออกแล้วเนื่องจากปฏิกิริยาทางเคมีของไอเทมพื้นฐาน] [คำเตือน: สิ่งมีชีวิตโบราณที่หลับใหลมานับพันปีในดันเจี้ยน กำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากแรงสั่นสะเทือนของการตีเหล็ก...] รินทร์ชะงักค้อนที่อยู่ในมืออีกครั้ง รอยยิ้มมั่นใจบนใบหน้าแข็งค้างไปชั่วขณะเมื่อกวาดสายตาอ่านบรรทัดสุดท้ายของระบบ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "พรีสต์สายลุย" นะคะ