กลิ่นไอน้ำมันเครื่องและคราบเขม่าคาร์บอนหนาเตอะ ไม่ได้ทำให้รินทร์รู้สึกฉุนกานต์แต่อย่างใด ตรงกันข้าม... อุณหภูมิความร้อนระดับห้าร้อยองศาเซลเซียสที่แผ่พุ่งออกมาจากเตาหลอมโลหะเวทมนตร์เบื้องหน้า กลับให้ความรู้สึกมีชีวิตชีวาและน่าค้นหาเสียยิ่งกว่ากราฟสถิติความเสียหายของเซิร์ฟเวอร์หลักที่เธอเคยนั่งตรวจทานมาตลอดสามปีเต็ม
นิ้วเรียวบางภายใต้ถุงมือหนังแก้วสีดำสนิท คีบเศษแร่ประหลาดที่เก็บมาจากซากมหันตภัยเมื่อครู่ วางลงบนแท่นวิเคราะห์ของระบบอย่างเบามือ
"แร่ ‘ดาร์กคอร์ไอรอน’ ระดับความบริสุทธิ์ศูนย์จุดศูนย์สี่เปอร์เซ็นต์... โครงสร้างผลึกผิดรูปจากการรับแรงกระแทกภายนอกเกินขีดจำกัด แต่กลับมีค่าความต้านทานเวทมนตร์สูงกว่าแร่เหล็กทั่วไปถึงเจ็ดเท่าตัวอย่างนั้นหรือคะ?"
เสียงพึมพำหวานใสแต่เย็นเยียบดังขึ้นท่ามกลางเสียงค้อนกระทบโลหะดังกองกังวานในโรงตีเหล็กเก่าแก่ประจำเมืองเริ่มต้น
รินทร์กวาดสายตาอ่านหน้าต่างโปร่งใสสีฟ้าที่เด้งขึ้นมานับสิบบาน ข้อมูลตัวเลขจำนวนมหาศาลไหลทะลักผ่านม่านตาของเธอราวกับสายน้ำหลาก ในขณะที่ผู้เล่นคนอื่นกำลังวิ่งวุ่นกับการเก็บเลเวลสายต่อสู้เพื่อไล่ล่าชื่อเสียง หรือหาญกล้าท้าทายบอสระดับสูงเพื่อแย่งชิงไอเทมหายาก แต่สำหรับอดีตนักวิเคราะห์เกมมือหนึ่งผู้มองเห็น ‘ระบบเศรษฐกิจมหภาค’ ของเกม ‘World of Legends’ ทะลุปรุโปร่งแล้ว การเป็นแนวหน้าสายปะทะไม่ใช่คำตอบที่คุ้มค่าที่สุดในการลงทุนเวลาเลยแม้แต่น้อย
"เธอแน่ใจแล้วเหรอรินทร์?"
เสียงทุ้มห้าวแต่เจือความกังวลดังขึ้นจากด้านหลัง เวก้าในชุดเกราะหนักที่ยังคงมีร่องรอยเขม่าดินจากเหตุการณ์ระเบิดบนท้องฟ้าก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงาน เขากอดอกมองเพื่อนร่วมทางด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม
"กิลด์พเนจรของเราต้องการแทงค์แนวหน้าฝีมือดี และเธอก็มีไหวพริบการต่อสู้ระดับท็อป ทำไมจู่ๆ ถึงดื้อดึงจะลงทะเบียนเป็น ‘ช่างตีเหล็กฝึกหัด’ สายการผลิตเต็มตัวแบบนี้ล่ะ? สายอาชีพนี้ทั้งใช้เวลาฟาร์มยาวนาน แถมช่วงแรกยังจนกรอบ ยิ่งใหญ่ในเซิร์ฟเวอร์ไม่ได้หรอกนะ"
รินทร์ไม่ได้ละสายจากหน้าจอระบบ เธอเพียงแค่ปัดมือเบาๆ เพื่อจัดเรียงหน้าต่างสถิติราคากล้องตลาดประมูลให้อยู่ในมุมมองที่สมบูรณ์แบบที่สุด ก่อนจะหันกลับมาสบตากับชายหนุ่ม รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากไม่ได้ไปถึงดวงตาคู่คมกริบนั้นเลย
"เวก้าคะ... คุณคิดว่าสงครามในเกมนี้ขับเคลื่อนด้วยอะไร? ดาบศักดิ์สิทธิ์ในตำนาน? เวทมนตร์บทโบราณ? หรือว่าเลเวลที่สูงที่สุด?"
คำถามย้อนกลับทำเอาชายหนุ่มชะงักไปครู่ใหญ่ รินทร์ก้าวเท้าเข้าไปใกล้เตาหลอมที่กำลังพ่นประกายไฟสีส้มวาบวับ สะท้อนใบหน้างดงามที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ
"ไม่ใช่เลยค่ะ... สงครามขับเคลื่อนด้วย ‘ทรัพยากร’ และ ‘ความอึดของกระเป๋าเงิน’ ต่างหาก"
เธอยกแร่ชิ้นนั้นขึ้นมาให้เขาดูอีกครั้ง
"ผู้เล่นนับหมื่นคนกำลังวิ่งหนีฝันร้ายบนท้องฟ้าโดยไม่รู้เลยว่า แรงสั่นสะเทือนนั้นกำลังทำให้รอยแยกใต้ดินเปิดออก และแร่ธาตุหายากจำนวนมหาศาลกำลังถูกดันขึ้นมาบนพื้นผิวโลก ราคาวัสดุดิบในตลาดประมูลตอนนี้กำลังจะพุ่งทะยานขึ้นสามร้อยเปอร์เซ็นต์ภายในสามวันข้างหน้า และถ้าฉันเลือกเป็นนักรบ ฉันก็เป็นได้แค่ ‘ผู้บริโภค’ ที่ต้องก้มหัวซื้อยารักษาและอาวุธราคาแพงจากคนอื่น... แต่ถ้าฉันเลือกเป็น ‘ช่างตีเหล็ก’ ฉันจะเป็นคนกำหนดราคา และควบคุมเส้นเลือดใหญ่ของเศรษฐกิจในเกมนี้ต่างหากล่ะคะ"
ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เวก้ามองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ความเด็ดเดี่ยวและวิสัยทัศน์ที่มองการณ์ไกลเกินกว่าผู้เล่นทั่วไปนั่นแหละ ที่ทำให้เขายอมตกลงร่วมเดินทางมากับเธอตั้งแต่แรก
"ให้ตายสิ... บางทีเธอก็น่ากลัวกว่าพวกมอนสเตอร์ระดับบอสซะอีกนะรินทร์" เวก้าหัวเราะในลำคออย่างยอมจำนน "แล้วท่านช่างตีเหล็กฝึกหัด มีแผนจะเริ่มจากตรงไหนก่อนล่ะ?"
"เริ่มต้นจากการหลอมขยะชิ้นนี้ให้กลายเป็นอาวุธที่พวกกิลด์ใหญ่ไม่มีวันหาซื้อได้ยังไงล่ะคะ"
รินทร์หยิบฆ้อนเหล็กด้ามสั้นขึ้นมาถือไว้ น้ำหนักของมันพอเหมาะพอดีกับข้อมือ เธอสูดลมหายใจเข้าลึก
ทว่า ในวินาทีที่เธอจรดปลายค้อนลงบนแร่ดาร์กคอร์ไอรอน เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ไม่มีใครคาดคิดก็ดังขึ้นก้องกังวานในโสตประสาท—ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนของอาชีพช่างตีเหล็กทั่วไป แต่มันเป็นเสียงโลหะกังวานที่เยือกเย็นและลึกลับราวกับเสียงกระซิบจากขุมนรก
[ติ๊ง! ตรวจพบเงื่อนไขลับสมบูรณ์: ผู้เล่น ‘รินทร์’ ได้รับสิทธิ์ในการเข้าถึงสายอาชีพพิเศษระดับบรรพกาล ‘บรรพA.I. ช่างตีเหล็กแห่งปฐพี (Ancient Forging Alchemist)’]
[คำเตือน: สายอาชีพนี้ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ และจะดึงดูด ‘ภัยพิบัติ’ จากผู้เล่นทุกกิลด์ในเซิร์ฟเวอร์ให้พุ่งเป้ามาที่คุณโดยตรง]
[ท่านต้องการยอมรับ ‘พันธสัญญาแห่งเตาหลอมต้องสาป’ นี้หรือไม่?]
รินทร์ชะงักค้อนที่ค้างอยู่กลางอากาศ ดวงตาสองข้างหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อมองเห็นชื่อกิลด์ปริศนาที่ปรากฏขึ้นบนหน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉาน—กิลด์ที่เธอเพิ่งขโมยข้อมูลลับมาเมื่อวานกำลังส่งสัญญาณพิกัดตรงมาที่นี่แล้ว!
ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความลับใต้พิภพนี้นะคะ
อัลกอริทึมไร้พ่ายกับนายน้อยสายผลิต•ตอนที่ 2
ช่างตีเหล็กที่ไม่เน้นฟัน
ผลงานโดย พรีสต์สายลุย
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (พรีสต์สายลุย)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง อัลกอริทึมไร้พ่ายกับนายน้อยสายผลิต นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!
