ใบหย่าที่ไร้รอยหมึก

กลิ่นอายของน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมกับความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องประชุมใหญ่ชั้นห้าสิบ สะท้อนภาพความสำเร็จที่รินรดาคราบน้ำตาในอดีตไม่มีวันเอื้อมถึง ส้นสูงสก็อตโตสีดำสนิทก้าวเข้าสู่พื้นที่ด้วยจังหวะมั่นคง ไร้ซึ่งความลังเล ร่างบางในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีเทาเข้มขับเน้นสัดส่วนที่ทั้งเย้ายวนและทรงอำนาจ เรือนผมสีดำสนิทถูกรวบตึงไว้ด้านหลังอย่างประณีต เปิดเผยดวงหน้ารูปไข่ที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบา ทว่าแววตากลับคมกริบราวกับใบมีดเคลือบกำมะหยี่ เสียงกระซิบกระซาบของคณะกรรมการบริหารบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่เงียบลงทันที เมื่อประธานกรรมการประกาศชื่อของเธอ "ขอต้อนรับ... คุณรินรดา ตัวแทนจากกลุ่มทุนต่างชาติ และหัวหน้าโครงการพัฒนาที่ดินลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยาคนใหม่ค่ะ" รินรดายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นงดงามแต่ไร้ซึ่งความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดตามองรอบห้องประชุม จนกระทั่งไปสะดุดเข้ากับร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่ ณ ตำแหน่งประธานฝั่งตรงข้าม—ปฐพี อดีตสามีผู้เคยเหยียบย่ำหัวใจเธอจนไม่เหลือชิ้นดี ลมหายใจของปฐพีสะดุดกึก ดวงตาคมกริบที่เคยเย่อหยิ่งและเย็นชา บัดนี้เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อ สัญชาตญาณของเขาร้องเตือนว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าในวันนี้ ไม่ใช่รินรดาคนเดิม... ภรรยาตัวน้อยที่เคยนั่งรอเขาอย่างไร้ค่าในห้องชุดเพนต์เฮาส์มืดทึบเมื่อสามปีก่อน เธอกลายเป็นพายุหมุนที่ทรงพลัง และพร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้าให้เป็นจุล "ยินดีที่ได้ร่วมงานค่ะ... คุณปฐพี" น้ำเสียงหวานทุบกังหันลึกซึ้งเอ่ยขึ้น ทว่าเย็นเยียบเสียจนคนฟังรู้สึกราวกับถูกน้ำแข็งลูบไล้ไปตามสันหลัง ปฐพีขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ความรู้สึกอึดอัดระคนเร่าร้อนพุ่งพล่านขึ้นมาในอก ยิ่งได้เห็นความงามที่ฉาบด้วยความเย่อหยิ่งและห่างเหินของเธอ หัวใจที่ด้านชามาตลอดสามปีนับตั้งแต่เธอหายสาบสูญไปพร้อมกับใบหย่าที่ไร้รอยหมึก กลับกระหน่ำเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง เขารู้สึกได้ทันทีว่า... เขายังคงกระหายเธอ ร่างกายของเขายจดจำสัมผัสและกลิ่นกายของเธอยิ่งกว่าสิ่งใด หลังจากการประชุมอันตึงเครียดผ่านพ้นไป รินรดาเดินแยกตัวออกมายังระเบียงกระจกใสของชั้นบนสุด เพื่อรับลมและสงบสติอารมณ์ ทว่าเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวตามมาสะท้อนก้องในความเงียบ ทำให้เธอไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร "ริน..." เสียงทุ้มต่ำที่เคยดุดันและใจร้าย บัดนี้กลับเจือความสั่นพร่าอย่างที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน รินรดายังคงยืนนิ่ง ทอดสายตามองแสงไฟระยิบระยับของมหานครเบื้องล่าง ก่อนจะค่อย ๆ หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า ร่างสูงของปฐพีประชิดเข้ามาใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นและกลิ่นกายคุ้นเคย กลิ่นบุหรี่จาง ๆ ผสมกับน้ำหอมผู้ชายราคาแพงที่เคยทำให้เธอหลงใหลในอดีต "กรุณารักษาระยะห่างด้วยค่ะ ท่านประธานปฐพี เรากำลังพูดถึงเรื่องงาน ไม่ใช่เรื่องส่วนตัว" เธอเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ดวงตาคู่คมจ้องมองเขาตรง ๆ ปราศจากความหวาดกลัวหรือความอาลัยอาวรณ์ใด ๆ ทั้งสิ้น "สามปี... ริน สามปีที่เธอหายไป เธอรู้ไหมว่าฉันตามหาเธอแทบพลิกแผ่นดิน" ปฐพีขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีก จนแผ่นหลังบางเกือบชิดติดกระจกใส มือหนาเอื้อมหมายจะแตะลงบนไหล่มน ทว่ารินรดาเบี่ยงตัวหลบได้อย่างรวดเร็วราวกับรังเกียจ "ตามหาฉันเหรอคะ? หรือว่าคุณแค่เสียดายของเล่นที่เคยอยู่ในกำมือ... พอไม่มีฉันให้อารมณ์เสียใส่ คุณก็เลยเหงาอย่างนั้นสินะคะ" รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏบนเรียวปากอิ่มสีแดงสด "ไม่ใช่แบบนั้น!" ปฐพีสวนกลับทันควัน แววตาของเขาแดงก่ำด้วยความอัดอั้น ความเย่อหยิ่งทั้งหมดพังทลายลงต่อหน้าผู้หญิงคนนี้ "ฉันรู้แล้ว... ว่าฉันทำผิดแค่ไหนที่ปฏิบัติกับเธอแบบนั้น ริน... กลับมาหาฉันเถอะนะ ฉันพร้อมจะชดใช้ทุกอย่าง" รินรดาหัวเราะออกมาเบา ๆ เสียงหัวเราะที่ฟังดูแสนระรื่นหูแต่น่ากลัวในความรู้สึกของเขา เธอก้าวเข้าไปประชิดเขาเสียเอง ปลายนิ้วเรียวยาวที่มีเล็บเจลสีนู้ดประดับเพชร ค่อย ๆ ไล้ลงบนปกเสื้อสูทเนื้อดีของเขาอย่างเชื่องช้า ลากผ่านแผงอกกว้างที่กำลังกระเพื่อมไหวด้วยแรงอารมณ์ "ชดใช้เหรอคะคุณปฐพี..." เธอกระซิบแผ่วเบาชิดริมหูของเขา ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนชายหนุ่มขนลุกซู่ "คุณคิดว่าความเจ็บปวดที่ฉันได้รับ มันตีราคาเป็นเงินทองหรือคำขอร้องโง่ ๆ ได้อย่างนั้นหรือคะ? สิ่งที่คุณทำกับฉันในอดีต มันสมควรได้รับผลกรรมที่สาสมยิ่งกว่านี้เสียอีก" ปฐพีครางฮัมในลำคอด้วยความปรารถนาที่พุ่งพล่านจนยากจะควบคุม เมื่อเรียวขาเนียนภายใต้กระโปรงสูทก้าวเข้ามาเบียดชิดช่วงขาของเขา สัมผัสวาบหวามที่ขาดหายไปนานปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้ตื่นขึ้น มือหนาคว้าเอวบางเข้าหาตัวโดยอัตโนมัติ ลมหายใจของทั้งคู่เริ่มติดขัด เคมีอันร้อนแรงและแรงดึงดูดอันตรายระเบิดออกอย่างไร้การควบคุม ทว่าในวินาทีที่ปฐพีโน้มใบหน้าลงมาหมายจะครอบครองเรียวปากที่เขาโหยหา รินรดากลับยกมือขึ้นดันแผงอกเขาไว้สุดแรง พร้อมกับส่งยิ้มเยือกเย็นให้ "อย่าล้ำเส้นค่ะ... เพราะเกมนี้ ฉันต่างหากที่เป็นคนถือไพ่เหนือกว่าคุณ" เธอกำลังจะผละตัวเดินหนี แต่เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของปฐพีกลับดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ชายหนุ่มขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิดแต่ก็ยอมหยิบขึ้นมาดู เมื่อหน้าจอแสดงภาพถ่ายจากนักสืบเอกชนที่เขาจ้างวานให้ตามสืบเรื่องเบื้องหลังของเธอ ภาพของเด็กชายวัยสามขวบหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูคนหนึ่ง... เด็กชายที่มีดวงตาคมกริบและริมฝีปากหยักลึกถอดแบบมาจากเขาไม่มีผิดเพี้ยน พร้อมกับผลตรวจ DNA ฉบับจริงที่ระบุสถานะสายเลือดไว้อย่างชัดเจนคาตา! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ห้วงเวลาแห่งการแก้แค้นและไฟสวาทครั้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ