ใบสมัครที่ไม่ได้รับเชิญ

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ปะปนมากับกลิ่นอับชื้นของห้องใต้ดิน—ไม่ใช่ครับ นั่นมันจินตนาการของพวกเขียนนิยายสอบสวนเกรดบี ความจริงในห้องสเตนเลสสตีลเกรดพรีเมียมของร้านอาหาร "L’Ombre" ตอนตีสามสิบห้านาทีนี้ มีเพียงกลิ่นหอมเย้ายวนของทรัฟเฟิลสีดำที่ถูกเก็บรักษาอย่างดี และกลิ่นฉุนของน้ำยาฆ่าเชื้อราคาแพงที่ลอยวนอยู่ในอากาศ รณกรยืนนิ่งสนิทอยู่หน้าโต๊ะเตรียมอาหาร สันกรามคมกริบขยับเล็กน้อยยามที่ดวงตาคมปลาบกวาดมองเอกสารในมือ ใบสมัครงานตำแหน่งเด็กฝึกงานผู้ช่วยเชฟ ถูกพิมพ์ด้วยกระดาษปอนด์หนาพิเศษ ไร้รอยยับยู่ยี่ ทว่าเนื้อหาภายในกลับเต็มไปด้วยประวัติการทำงานที่ถูกปั้นแต่งขึ้นอย่างแนบเนียน ฝีมือของแฮกเกอร์มืออาชีพที่ต่อให้เอาไปตรวจกับฐานข้อมูลกระทรวงแรงงาน ก็ไม่มีทางเจอจุดบอด เขาสวมชุดเชฟสีขาวสะอาดสะอ้าน หมวกทรงสูงถูกสวมไว้อย่างลวกๆ ปิดบังเรือนผมสีดำสนิท เพื่อตบตาคนในร้านว่าเขาคือเด็กใหม่ที่ถูกส่งตัวมาจากเอเจนซี่จัดหางานเร่งด่วน เป้าหมายของเขาไม่ได้มาเพื่อทำซุปหางวัวหรือเคี่ยวสต็อกข้ามคืน แต่เพื่อหาบัญชีลับที่ซ่อนอยู่หลังตู้แช่แข็งของห้องครัวนี้ ตามคำสั่งของสารวัตรเพื่อนเก่าที่โยนคดีฟอกเงินระดับประเทศมาให้รับผิดชอบ โดยมีมินตรา หุ้นส่วนสาวผู้กุมอำนาจครึ่งหนึ่งของร้าน เป็นเป้าหมายหลักในกระดานนี้ "ยืนบื้ออะไรอยู่ตรงนั้น ถ้าอยากมาเป็นลูกมือเตรียมผัก ก็ไสหัวไปหยิบมีดเชฟแล้วหั่นหอมแดงให้เสร็จภายในห้ามนาที ไม่อย่างนั้นก็ถอดชุดแล้วไสหัวออกไปจากครัวของผมซะ" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นจากความมืดตรงมุมเสา รณกรชะงักเล็กน้อย ก่อนจะหันขวับไปมอง ร่างสูงโปร่งของอาคเนย์ เชฟอัจฉริยะเจ้าของฉายา 'มือมีดทมิฬ' ก้าวออกมาจากเงาสลัว เสื้อเชฟสีดำสนิทขับเน้นให้ผิวขาวจัดดูโดดเด่น ดวงตาเรียวรีคมกริบราวกับใบมีดโกนจ้องมองเขาด้วยความเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง "ผมเพิ่งเข้ามาใหม่ครับ ยังไม่ชินกับผังร้าน" รณกรตอบเสียงเรียบ นิ่งสงบ ไม่แสดงพิรุธแม้แต่น้อย "ผมไม่ได้จ้างคุณมาเดินชมพิพิธภัณฑ์ และที่สำคัญ..." อาคเนย์สาวเท้าเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์ผสมกับกลิ่นไวน์แดงจางๆ ลอยแตะจมูก ร่างสูงก้มตัวลงเล็กน้อยจนใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากปลายจมูกของเขาไม่ถึงคืบ "ผมเกลียดพวกเด็กเส้นที่ส่งมาจากบริษัทจัดหางานห่วยๆ ถ้าทำได้แค่มองหน้าผมแล้วอ้างโน่นอ้างนี่ คุณก็เตรียมตัวเก็บของกลับบ้านตั้งแต่คืนนี้ได้เลย" รณกรหรี่ตาลงเล็กน้อย ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่ตอบโต้ เขามองลึกลงไปในดวงตาของเชฟหนุ่มที่เต็มไปด้วยทิฐิและความระแวง อาคเนย์ไม่ได้มองเขาเป็นแค่เด็กฝึกงาน แต่กำลังมองเขาเป็น "ภัยคุกคาม" บางอย่างที่น่ารำคาญใจ "ถ้าผมทำเสร็จตามเวลาที่คุณต้องการ คุณจะเลิกมองผมด้วยสายตาดูถูกแบบนั้นไหมล่ะครับ เชฟอาคเนย์" รณกรสวนกลับทันควัน น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่แฝงความท้าทายอย่างจงใจ อาคเนย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากหยักลึกกระตุกยิ้มเยาะ มือเรียวยาวเอื้อมไปหยิบมีดเชฟด้ามยาวขึ้นมาควงเล่นอย่างคล่องแคล่วว่องไว รัศมีอันตรายแผ่ซ่านออกมาจากตัวเชฟหนุ่มจนน่าแปลกใจ "ปากดีนักนะ... งั้นก็พิสูจน์ให้ผมดูสิ ว่าคุณมีดีแค่ปากหรือเปล่า" บรรยากาศในห้องครัวอุณหภูมิลดฮวบลงทันที ทั้งสองคนยืนเผชิญหน้ากันท่ามกลางแสงไฟสีส้มสลัว เคมีบางอย่างที่คุกรุ่นและเต็มไปด้วยความอึดอัดพุ่งพล่านขึ้นในอากาศ รณกรไม่หลบสายตา อาคเนย์ก็ไม่ยอมถอยหลัง ท่ามกลางความตึงเครียดที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่ประตูด้านหลัง "อาคเนย์ ลูกค้ารอบดึกสั่ง..." เสียงของมินตราที่หยุดชะงักลงพร้อมกับรอยยิ้มเย็นชาที่มุมปาก ทำให้รณกรต้องรีบเบนสายตาหลบไปทางโต๊ะเตรียมอาหารทันที ทว่าก่อนที่มินตราจะทันได้เอ่ยอะไรต่อ เสียงกริ่งเตือนภัยเพลิงไหม้ดังสนั่นหวั่นไหว แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสาดส่องไปทั่วห้องครัว พร้อมกับกลุ่มควันสีขาวที่พวยพุ่งออกมาจากช่องระบายอากาศด้านบน อาคเนย์ขมวดคิ้วแน่น หันขวับไปมองหน้าเด็กฝึกงานใหม่อย่างรวดเร็วด้วยความสงสัยระคนตกใจ แต่รณกรกลับนิ่งสนิท มือข้างหนึ่งซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อเชฟ พร้อมกับรอยยิ้มบางเบาที่มุมปากที่อาคเนย์ไม่มีวันได้ทันสังเกตเห็น ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมในตอนนี้นะครับ