พายุเริ่มก่อตัว

กลิ่นอายของบุหรี่ฮافาน่าราคาแพงลอยวนอยู่ในอากาศ ปะปนกับกลิ่นฝนจางๆ ที่ซัดสาดเข้ามาทางบานหน้าต่างกระจกนิรภัยที่เปิดแง้มไว้เพียงเล็กน้อย ดามพ์ยืนนิ่งสนิทอยู่ริมขอบหน้าต่าง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มไร้รอยยับแผ่รังสีความกดดันออกมาจนอากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวดูเบาบางลง ถ่านไฟสีแดงที่ปลายมอดไหม้ในความมืด สะท้อนเข้ากับนัยน์ตาดุดันที่จับจ้องไปยังภาพถ่ายในมือ—ภาพของรวิศที่กำลังยื่นซองเอกสารบางอย่างให้กับสายของเขาในร้านอาหารหรูเมื่อคืนนี้ เกมกำลังเปลี่ยน... และพวกมันกำลังเล่นตลกกับคนอย่างเขา พารินทร์นั่งตัวตรงอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเข้มเบื้องล่าง ความเย่อหยิ่งและศักดิ์ศรีในตัวเธอถูกขับเน้นให้เด่นชัดขึ้นภายใต้ชุดเดรสเข้ารูปสีนิล เธอรู้ว่าเขากำลังโกรธ—โกรธจนแทบจะเผาทุกอย่างให้เป็นจุล—แต่ความกลัวก็ถูกกดทับไว้ด้วยความถือดีที่เธอมีเป็นเกราะกำบังมาตลอดชีวิต "คุณคิดจริงๆ หรือว่ารวิศจะปกป้องคุณได้ พารินทร์" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันที่กัดกินประสาทสัมผัสจนแทบขาดผึ่ง ดามพ์หันกลับมา ช้าๆ ทว่ามั่นคง ร่างสูงก้าวเท้าเข้ามาใกล้ ประหนึ่งเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุมในอาณาจักรของมันเอง "ฉันไม่ได้ขอให้ใครมาปกป้อง... และฉันก็ไม่ได้เป็นเครื่องมือของใครเหมือนที่คุณกำลังระแวง" พารินทร์เชิดหน้าขึ้น สบตาคมกริบนั้นอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นระรัวราวกับกลองศึกยามถูกรุกรานด้วยแรงกดดันทางกายที่เขาจงใจแผ่ซ่านออกมา "ปากดี..." ดามพ์พึมพำลอดไรฟัน รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึก ก่อนที่เขาจะทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งลงตรงหน้าโซฟา มือหนาเอื้อมไปคว้าคางบางของเธอไว้ด้วยความเร็วที่เธอไม่มีทางหลบพ้น ปลายนิ้วแข็งแกร่งบีบเข้าที่กรามมนเบาๆ แต่หนักหน่วงพอที่จะทำให้เธอต้องเผยริมฝีปากออกด้วยความเจ็บแปลบปะปนความวาบหวามที่เธอเกลียดนัก "แต่ข้างในตัวคุณมันกำลังสั่น... พารินทร์ คุณกำลังกลัว กลัวว่าสิ่งที่ผมรู้มันจะทำให้โลกที่คุณสร้างพังทลายลงมา" "ปล่อยฉัน..." เธอพยายามเบือนหน้าหนี แต่ดามพ์กลับยิ่งออกแรงตรึงไว้แน่นขึ้น ลมหายใจร้อนผ่าวที่เจือกลิ่นนิโคตินรดรินอยู่ใกล้ชิดจนแทบหลอมรวมเป็นลมหายใจเดียวกัน ความใกล้ชิดที่อันตรายนี้จุดชนวนไฟพิศวาสขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล มันคือความตึงเครียดที่ผสมผสานระหว่างความแค้นและการเรียกร้องทางกายอย่างดิบเถื่อน ดามพ์ไม่เพียงแต่ครอบงำเธอด้วยอำนาจ แต่เขายังรู้ว่าทำอย่างไรจึงจะบดขยี้ความแข็งกร้าวของเธอให้แหลกละเอียดคาอุ้งมือ มืออีกข้างของเขาเลื่อนจากคางเรียวลงมาตามลำคอระหง ลูบไล้ผ่านผิวกายเนื้อเนียนที่เริ่มร้อนรุ่มขึ้นด้วยพิษสงแห่งสัมผัส สัมผัสที่จาบจ้วงแต่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันมหาศาลทำให้พารินทร์เผลอครางแผ่วในลำคออย่างลืมตัว เปลือกตาปิดลงชั่วขณะเมื่อริมฝีปากร้อนจัดของเขาโน้มลงมาประทับซับความดื้อรั้นบนกลีบปากอิ่มของเธอ มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน... แต่มันคือการประกาศิตและการลงทัณฑ์ รสจูบดุดัน รุกเร้า และเรียกร้องจนแทบดึงวิญญาณออกจากร่าง ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือแกร่งเปลี่ยนเป็นโอบกระชับเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนแนบชิด พารินทร์รู้สึกราวกับร่างกายของเธอกำลังละลายกลายเป็นน้ำภายใต้ไออุ่นและพละกำลังอันเหนือกว่าของเขา มือเรียวที่เคยพยายามผลักไสเปลี่ยนเป็นกำลาบเสื้อสูทของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว เล็บคมจิกเกร็งลงบนลาดไหล่กว้างเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วทุกอณูผิว เมื่อเขาผละริมฝีปากออกด้วยความเสียดาย นัยน์ตาคมกริบของดามพ์ฉายแววดุร้ายและพึงพอใจอย่างยิ่งเมื่อเห็นใบหน้าหวานเห่อร้อนด้วยพิษรักที่เขาเป็นผู้จุดชนวน ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้นถี่รัวสะท้อนความเร่าร้อนที่ยังค้างคาในบรรยากาศ "จำไว้ว่าคุณเป็นของใคร พารินทร์..." เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดใบหู พร้อมกับที่เรียวปากหยักกดจູບซับซอกคอหอมกรุ่นอย่างถือสิทธิ์ "ถ้ากล้าเล่นเกมสกปรกกับพวกมันอีก ผมจะทำให้คุณลุกไม่ขึ้นไปทั้งสัปดาห์..." คำขู่ที่เต็มไปด้วยความหื่นกระหายและอำนาจมืดทำให้พารินทร์สะท้านเฮือก เธอยังไม่ทันได้ตอบโต้ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงเปิดประตูพรวดเข้ามาของบอดี้การ์ดคนสนิทที่หน้าตาตื่นตระหนก "นายครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ คลังสินค้าโซน B ของเราที่ท่าเรือ ถูกลอบวางเพลิง... และตอนนี้หลักฐานทุกอย่างถูกโยกไปที่ชื่อของ... คุณรวิศครับ" ดามพ์ชะงัก นัยน์ตาคู่นคมกริบวาวโรจน์ขึ้นด้วยโทสะอันน่ากลัว เขากลืนความโกรธลงคอก่อนจะค่อยๆ ปล่อยร่างของพารินทร์ให้เป็นอิสระช้าๆ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายราวกับมัจจุราช "หึ... มันเริ่มลงมือเร็วกว่าที่คิด" ดามพ์หันกลับมามองพารินทร์ที่ยังคงมีอาการหอบสะท้าน "ดูเหมือนว่าคนรักเก่าผู้แสนดีของคุณ... กำลังเปิดฉากสงครามจริงจังกับผมแล้วล่ะ" พารินทร์หน้าซีดเผือดเมื่อได้ยินชื่อรวิศและความเสียหายที่เกิดขึ้น หัวใจของเธอหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ทว่าก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยปากแก้ตัวหรือถามอะไรเพิ่มเติม เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของเธอก็แผดเสียงกรีดร้องออกมา ทำลายความเงียบงันทั้งหมดในห้อง เธอก้มมองหน้าจอที่แสดงสายเรียกเข้า... เป็นเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นเคย แต่ข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอกลับทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึกทันที: *"ถ้าไม่อยากให้ความลับเรื่องอดีตของคุณถูกแฉต่อหน้าดามพ์... จงเดินออกมาที่ลานจอดรถชั้นใต้ดินในสิบนาทีนี้"* จูบแรกยามสายัณห์นะคะ