จูบที่ไม่มีวันลืม

เปลวเพลิงที่ยังคุกรุ่นจากแรงระเบิดเมื่อครู่สะท้อนอยู่ในดวงตาคู่คมของรวิศ รอยยิ้มจอมปลอมที่ฉาบอยู่บนใบหน้าหล่อเหลานั้นช่างบาดลึกเสียจนพารินทร์แทบอยากจะพุ่งเข้าไปกรีดมันให้แหลกคามือ ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอร่วงวับลงไปกองที่ตาตุ่ม หาใช่ความเสียหายเบื้องหน้า... แต่เป็นร่างระหงของเลขาคนสนิทที่เธอกล่าวฝากความไว้วางใจให้ดูแลข้อมูลสำคัญที่สุด กลับยืนก้มหัวให้อย่างนอบน้อมต่อหน้าศัตรูตัวฉกาจ ทรยศ... คำนี้ก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท รสชาติฝาดเฝื่อนแล่นพล่านขึ้นมาถึงโคนลิ้น "ตกใจมากสินะคะ, คนสวย" เสียงทุ้มหวานอันเป็นเอกลักษณ์ของรวิศเอ่ยเย้าเย้ย เขาก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว รองเท้าหนังขัดเงาส่งเสียงกระทบพื้นคอนกรีตอย่างมั่น พารินทร์กัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความเย่อหยิ่งที่เธอพยายามสวมเกราะป้องกันตัวมาตลอดชีวิตกำลังถูกกะเทาะออกทีละน้อยด้วยความจริงอันโหดร้ายเบื้องหน้า เธอมองเลขาที่หลบสายตาหนีอย่างละอายใจ ก่อนจะหันกลับมาสบตากับรวิศด้วยแววตาวาวโรจน์ ถึงแม้ภายในจะสั่นสะท้านจนแทบยืนไม่อยู่ก็ตาม "แก... ซื้อตัวมันด้วยเงินเท่าไหร่ รวิศ" พารินทร์เค้นเสียงลอดไรฟัน ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านจนปลายนิ้วเย็นเฉียบ "เงินน่ะเหรอคะ? มันต่ำไปสำหรับคนฉลาดอย่างคุณพารินทร์หรอกนะ..." รวิศหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขายื่นมือเรียวยาวหมายจะแตะปลายคางมนที่เชิดขึ้นอย่างถือดี แต่มือคู่นั้นยังไม่ทันได้สัมผัส... เปรี้ยง! เสียงกระสุนแหวกอากาศดังสนั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ตามด้วยเศษปูนที่แตกกระจายเฉียดใบหูของรวิศไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร รอยยิ้มเยียบเย็นบนใบหน้าของชายหนุ่มแข็งค้างในทันที "ถ้าไม่อยากให้มือคู่นั้นของแกขาดกระวิ่น... ก็ถอยห่างจากผู้หญิงของฉันซะ" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยที่ทรงพลังและเปี่ยมด้วยอำนาจดิบเถื่อนดังขึ้นจากความมืดด้านหลัง ร่างสูงใหญ่ของดามพ์ก้าวออกมาจากเงาของซากอาคาร แววตาของมาเฟียหนุ่มวาวโรจน์ดุจพยัคฆ์ร้ายที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อให้แหลقคามือ ในมือหนากำปืนสั้นสีดำสนิทที่ยังมีควันจางๆ ลอยกรุ่น พารินทร์เบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวาบด้วยความคาดไม่ถึง ดามพ์... เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร รวิศหุบยิ้มสนิท ดวงตาคมกริบฉายแววระแวดระวัง แม้จะยังคงรักษาสีหน้าเย่อหยิ่งไว้ได้ "นึกว่าใคร... ท่านดามพ์ผู้ยิ่งใหญ่นี่เอง ตามมาทันเกมจนได้สินะคะ" "เกมงี่เง่าของแกมันจบลงตั้งแต่ลูกน้องสุนัขรับ1ในของคุณหักหลังแล้วล่ะ" ดามพ์แค่น เสียงเหยียดหยาม สายตาคมปลาบกวาดมองเลขาคนทรยศที่ตอนนี้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัวต่อรัศมีอำนาจมืดที่แผ่ออกมาจากตัวมาเฟียหนุ่ม "จับตัวมันไป..." ดามพ์สั่งเสียงเรียบ เพียงเสี้ยววินาที ลูกน้องชุดดำนับสิบก็กรูเข้ามาล้อมพื้นที่ไว้ทั้งหมด รวิศหน้าถอดสีเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าสถานการณ์พลิกผัน แต่เขาก็ยังคงหัวเราะออกมาเบาๆ "เก่งมากค่ะท่านดามพ์... แต่อย่าลืมว่า ของสำคัญชิ้นสุดท้ายไม่ได้อยู่ที่ฉันหรอกนะ" รวิศทิ้งปริศนาก่อนจะผายมือยอมจำนนให้ลูกน้องของดามพ์ควบคุมตัวออกไป พร้อมกับเลขาคนทรยศที่ถูกลากตัวไปอย่างไร้ความปรานี พื้นที่ตรงนั้นเหลือเพียงความเงียบงัดที่น่าอึดอัด กลิ่นดินปืนและฝุ่นควันยังคงลอยอบอวล พารินทร์ยืนนิ่งเป็นหุ่นยนต์ ความพยายามทั้งหมดที่เธอจะสร้างความเย็นชาและจัดการปัญหาด้วยตัวเองพังทลายลงไม่เป็นท่า ศักดิ์ศรีที่ค้ำคออยู่ทำให้เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก "หึ... เก่งนักนะ" เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดริมหู ก่อนที่เอวบางจะถูกรวบเข้าหาลำตัวหนาอย่างรวดเร็วจนเธอไม่มีโอกาสได้ตั้งตัว แรงปะทะจากแผงอกกว้างทำให้พารินทร์ต้องใช้มือยันลาดไหล่สอบเอาไว้ตามสัญชาตญาณ "ปล่อยฉันนะ ดามพ์!" เธอดิ้นรนสุดแรงเกิด พยายามซ่อนความอ่อนแอไว้ใต้ความเกรี้ยวกราด "ฉันจัดการเองได้!" "จัดการเองเหรอ?" ดามพ์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาดุร้ายจ้องลึกเข้ามาในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววตื่นตระหนก "ถ้าฉันมาช้ากว่านี้อีกนิดเดียว ป่านนี้เธอคงตกเป็นเหยื่อไอ้สารเลวนั่นไปแล้ว... พารินทร์" "มันไม่ใช่เรื่องของนาย!" "ทุกอย่างที่เป็นของเธอ... คือเรื่องของฉัน!" ประกาศิตดิบเถื่อนดังขึ้นพร้อมกับวงแขนแข็งแกร่งที่รัดแน่นขึ้นราวกับคีมเหล็ก ดามพ์ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้โต้เถียงอีกต่อไป เขาต้อนร่างระหงจนแผ่นหลังบางแนบชิดติดกับเสาคอนกรีตเปลือยเปล่าของอาคารร้าง ความมืดและบรรยากาศที่ตึงเครียดบีบอัดจนลมหายใจขาดห้วง ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกชนกัน กลิ่นกายบุรุษผสมกับกลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านเข้ามาในโสตประสาท พารินทร์ใจเต้นรัวแรงราวกับกลองเพล เธอยกมือขึ้นหมายจะผลักไสอกกว้าง แต่กลับถูกมือหนาคว้าข้อมือทั้งสองข้างรวบขึ้นเหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย "ปล่อยนะ..." เสียงหวานเริ่มสั่นพร่าเมื่อริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้ามาใกล้จนชิดกลีบปากอิ่มที่เม้มแน่น "ดื้อด้านนักนะ... ต้องให้ลงโทษด้วยวิธีไหน เธอถึงจะจำว่าอย่าเอาตัวเองมาเสี่ยงอันตรายแบบนี้อีก" น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยแรงขับทางเพศที่ระอุอุ่น มันไม่ใช่แค่ความโกรธ แต่มันคือความกระหายอยากที่จะสยบพยศ ย่ำยี และกลืนกินความแข็งกระด้างทั้งหมดของเธอให้หลอมละลายใต้ร่าง พารินทร์สบตาเขาอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ริมฝีปากจะสั่นระริก "ฉันไม่ใช่... อื้อ!" คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อดามพ์ประกบจูบลงมาอย่างไร้ความปรานี มันไม่ใช่จูบที่อ่อนโยนหรือประนีประนอม แต่มันคือการรุกรานอันดุดัน เร่าร้อน และป่าเถื่อน รสชาติของความโกรธ ความหึงหวง และความต้องการที่อัดอั้นมานานถูกถ่ายทอดผ่านริมฝีปากที่บดขยี้ลงมาอย่างเอาแต่ใจ กลีบปากนุ่มถูกขบเม้มจนเจ็บแปลบ ก่อนที่เรียวลิ้นร้อนจัดจะแทรกซึมผ่านร่องฟันเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างไร้ความปรานี พารินทร์ครางประท้วงในลำคอ สมองขาวโพลน ร่างกายที่เคยแข็งขืนค่อยๆ อ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรง แรงดึงดูดอันมืดมนและเร่าร้อนของเขาแผ่ซ่านไปทุกอณูผิว สมองกรีดร้องให้ขัดขืน แต่สัญชาตญาณดิบภายในกลับตอบสนองสัมผัสอันวาบหวามนั้นอย่างน่าละอาย มือหนาที่เคยตรึงข้อมือเธอไว้เปลี่ยนเป็นเลื้อยลงมาโอบกระชับเอวคอดกิ่ว บีบเค้นจนเนื้อตัวแนบสนิทไร้ช่องว่าง ไออุ่นจากร่างกายของเขาร้อนระอุทะลุเนื้อผ้า ลมหายใจที่หอบกระชั้นประสานกันเป็นจังหวะเดียวท่ามกลางความมืดมิด ดามพ์ผละริมฝีปากออกเพียงนิดเพื่อให้เธอได้สูบฉีดอากาศ ทว่าหน้าผากยังคงชิดติดกัน ดวงตาคมกريบจ้องมองริมฝีปากบวมเจ่อแดงก่ำของหญิงสาวด้วยความปรารถนาที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด ปลายจมูกโด่งคลอเคลียข้างแก้มเนียนอย่างหลงใหล "จำไว้... ว่าเธอเป็นของฉัน พารินทร์" เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูปลุกเร้าขนลุกเกรียวไปทั้งร่าง "ไม่ว่ารวิศหรือใครหน้าไหน ก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้องปลายเส้นผมของเธอ..." ทว่า ในขณะที่พารินทร์กำลังจะหลอมละลายไปกับรสสัมผัสอันตรายและคำประกาศิตนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงวิทยุสื่อสารของลูกน้องที่ดังแทรกเข้ามาก็ทำให้บรรยากาศสะดุดกึกลงทันที "ท่านครับ... เราเจอหลักฐานชิ้นสำคัญในรถของรวิศแล้วครับ..." ลูกน้องคนสนิทวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหยุดชะงักกะทันหันเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า ดามพ์ผละออกช้าๆ นัยน์ตาดุร้ายหันไปมองลูกน้องด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ แต่พารินทร์กลับเบิกตากว้างเมื่อได้ยินสิ่งที่ลูกน้องกำลังจะายงานต่อ "ไม่ใช่แค่ข้อมูลธุรกิจครับท่าน... แต่ในแฟลชไดรฟ์นั้น มีไฟล์เสียงการสนทนาลับระหว่าง... คุณพ่อของคุณพารินทร์ กับรวิศ... ก่อนวันที่ท่านจะเสียชีวิตครับ!" ร่างของพารินทร์ชาวาบไปทั้งตัว ความเร่าร้อนเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความเย็นเยือกที่แล่นพล่านจากปลายนิ้วขึ้นสู่ขั้วหัวใจ เธอนิ่งอึ้ง สมองหยุดทำงานสนิทเมื่อความลับที่เธอพยายามปกปิดมาทั้งชีวิต... กำลังจะถูกเปิดเผยออก ณ วินาทีนี้ จูบแรกยามสายัณห์ ขอบคุณนักอ่านที่รักทุกท่านนะคะที่ติดตามความเข้มข้นนี้ร่วมกันค่ะ