เมื่อต้องติดหล่มงานเดียวกัน

"ถ้าข้อเสนอของผมมันทำให้คุณมินตราคิดว่านี่คือการกลั่นแกล้ง... งั้นเรามาตกลงกันให้ชัดเจนตรงนี้เลยดีกว่าครับ ว่าคุณจะเลือกถอนตัวออกไปเอง หรือจะเดินตามผมไปดูหน้างานโดยไม่มีข้อแม้" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความเย่อหยิ่งและคมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง ลอยละลิ่วตัดผ่านความเงียบงันภายในห้องประชุมใหญ่ รวิศไม่ได้ขยับกายไปไหน เขายังคงยืนพิงสะโพกกับขอบโต๊ะทำงานตัวยาว ร่างสูงโปรแกรมในชุดสูทเข้ารูปสีชาร์โคลดูโดดเด่นและทรงอำนาจจนน่าหงุดหงิด ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสะท้อนประกายความท้าทาย ชายหนุ่มจงใจทิ้งน้ำหนักตัวพิงไปข้างหนึ่ง ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่เป็นอาวุธบีบคั้นให้คู่สนทนาจนมุม มินตราเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความรู้สึกกรุ่นโกรธพุ่งพล่านขึ้นมาตีรวนในอกจนแทบหายใจไม่ออก หญิงสาวตวัดสายตาสีเข้มมองหน้าคนฉวยโอกาสที่เพิ่งประกาศตัวสดๆ ร้อนๆ ว่าเป็น 'ที่ปรึกษาพิเศษ' ประจำโครงการ รีสอร์ทริมผาแห่งนี้ ตําแหน่งที่จู่ๆ ก็โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ ทั้งที่เธอกับทีมงานทุ่มเทแรงกายแรงใจออกแบบโครงสร้างและอินทีเรียร์มานานแรมเดือน แต่หมอนี่กลับเดินเข้ามานั่งแท่นคุมเกมแบบลอยตัว "ฉันไม่ได้กลัวการลงพื้นที่ค่ะคุณรวิศ..." มินตราเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตจ้องตอบอย่างไม่เกรงกลัว รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากบางเฉียบ "เพียงแต่ฉันสงสัยว่า... สถาปนิกแถวหน้าผู้ทรงเกียรติอย่างคุณ ถึงกับต้องลงมาเดินตรวจหน้างานซอกแซกด้วยตัวเองเชียวหรือคะ หรือว่าโปรเจกต์นี้มันกำลังจะพังคามือ จนคุณต้องหาแพะมารับบาปเผื่อไว้ล่วงหน้า" บรรยากาศในห้องประชุมลดฮวบลงจนติดลบ ทีมงานคนอื่นๆ ที่ยังนั่งอยู่ต่างพากันกลั้นหายใจ ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะขยับตัว เสียงแอร์ที่ทำงานเบาๆ กลับกลายเป็นเสียงเดียวที่ได้ยิน รวิศแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อปะทะกับวาจาเชือดเฉือนที่ไม่เคยยอมจำนนของอีกฝ่าย "ปากเก่งดีนี่ครับ..." รวิศผละตัวออกจากขอบโต๊ะ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้หญิงสาวทีละก้าวอย่างเชื่องช้าแต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน จนมินตราต้องเผลอขยับถอยหลังโดยสัญชาตญาณ "แต่หวังว่าเวลาไปยืนอยู่หน้างานจริง ขาของคุณจะไม่สั่นจนต้องขอความช่วยเหลือจาก 'แพะ' อย่างผมหรอกนะ" "เชิญเก็บความมั่นใจของคุณไว้ใช้ตอนตอบคำถามบอร์ดบริหารเถอะค่ะ" มินตราสวนกลับทันควันโดยไม่ยอมถอยหลังอีกต่อไป เธอแกล้งก้าวเท้าประชิดเข้าไปหนึ่งก้าว ปล่อยให้กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาอ่อนๆ เจือความสดชื่นของซิตรัสลอยไปแตะนาสิกของร่างสูง "เพราะถ้าผลงานที่ออกมามันห่วยแตกจริงๆ ฉันนี่แหละที่จะเป็นคนแรก... ที่แฉคุณให้หมดเปลือก" รวิศหยุดยืนห่างจากเธอเพียงแค่คืบเดียว ดวงตาสองคู่ประสานกันดั่งมีกระแสไฟฟ้าสถิตแล่นพล่าน ความใกล้ชิดที่ฉับพลันทำให้มินตราเพิ่งสังเกตเห็นว่านัยน์ตาของเขามีประกายบางอย่างที่ลึกซึ้งและยากจะคาดเดา มันไม่ใช่แค่ความรำคาญใจแบบที่เขาแสดงออก แต่มันคือความท้าทาย... ที่แฝงด้วยไฟเร้นลับบางอย่าง "ยินดีครับ..." รวิศโน้มใบหน้าลงมาเล็กน้อย เสียงกระซิบกระเส่าดังอยู่ข้างใบหูของเธอจนขนลุกซู่ "ผมชอบคนทำงานเก่ง... และยิ่งชอบเป็นพิเศษ ถ้าคนคนนั้นปากเก่งได้ตลอดรอดฝั่ง" ก่อนที่มินตราจะได้ทันตอกกลับอะไรเจ็บๆ ประตูห้องประชุมก็ถูกเปิดผางขึ้นด้วยฝีมือของ ดร.อรรถ หัวหน้าโครงการผู้กุมบังเหียนใหญ่ "อ้าว! ยังอยู่อินเนอร์ปะทะกันอยู่อีกหรือครับเนี่ย" ดร.อรรถเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มใจดีตามประสาผู้ใหญ่ แต่แววตากลับระยิบระยับด้วยความสนุกสนานที่ได้เห็นมวยถูกคู่ "ในเมื่อตกลงกันเรียบร้อยแล้ว ผมขอสรุปตามนี้นะครับ เพื่อความรวดเร็วและให้งานดีไซน์กับงานโครงสร้างสอดคล้องกันอย่างไร้รอยต่อ พรุ่งนี้เช้า... คุณรวิศกับคุณมินตราจะต้องเดินทางไปดูพื้นที่จริงที่เกาะเสม็ดด้วยกันเพียงลำพังสองคนครับ" สิ้นคำประกาศนั้น ราวกับเวลาหยุดเดินไปชั่วขณะ มินตราเบิกตากว้าง หันขวับไปมองหน้า ดร.อรรถสลับกับรวิศทันที "ไป... ไปกันแค่สองคนเหรอคะอาจารย์? แล้วทีมวิศวกรล่ะคะ ทีมสถาปนิกคนอื่นล่ะ?" "ไม่ต้องเอาไปหรอกครับ เปลืองงบประมาณบริษัทเปล่าๆ" รวิศตอบแทรกขึ้นมาทันควัน มุมปากหยักลึกยกยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างปิดไม่มิด ชายหนุ่มลอบมองปฏิกิริยาตื่นตระหนกเล็กๆ ที่ฉายผ่านดวงตาคู่นั้นอย่างนึกสนุก "อีกอย่าง... ผมอยากคุยรายละเอียดเชิงลึกกับคุณมินตราแบบ 'ตัวต่อตัว' มากกว่า จะได้ไม่มีใครมาขัดจังหวะการทำงานของเรา" คำว่า 'ตัวต่อตัว' ของเขามันช่างน่าหมั่นไส้เสียจนมินตราอยากจะยกแฟ้มเอกสารในมือฟาดหน้าคมๆ นั่นสักทีสองทีให้หายแค้น เธอกัดฟันกรอด ส่งค้อนวงใหญ่ไปให้คนฉวยโอกาส แต่รวิศกลับทำเพียงแค่ยักไหล่อย่างไม่ยี่ห้อ "ตามนี้นะครับ ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด เพราะนี่คือคำสั่งจากบอร์ดบริหารโดยตรง" ดร.อรรถตัดบทอย่างเด็ดขาด ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้ทั้งสองคนยืนจมอยู่กับบรรยากาศที่ระอุคุกรุ่นยิ่งกว่าเดิม ห้องประชุมกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอภิรมย์เลยแม้แต่น้อย มินตราสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธ เธอกอดอกแน่นแล้วตวัดสายตาคมกริบมองสถาปนิกหนุ่มที่ยืนยิ้มระรื่นอยู่ตรงหน้า "อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ทันแผนสกปรกของคุณนะรวิศ คุณจงใจใช่ไหม?" "แผนอะไรเหรอครับ?" รวิศแสร้งทำเป็นตีหน้าซื่อ น้ำเสียงทุ้มเจือความกวนประสาทอย่างเต็มพิกัด "ผมก็แค่ทำตามหน้าที่ของที่ปรึกษาพิเศษที่ต้องการความสมบูรณ์แบบสูงสุดให้กับโครงการ... หรือว่าคุณมินตรากลัว?" "กลัว?" มินตราแค่นหัวเราะเสียงดัง หญิงสาวก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวเขาอีกครั้งด้วยความถือดี ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายชนิดที่ไม่มีวันยอมก้มหัวให้เด็ดขาด "คนอย่างมินตราไม่เคยกลัวอะไรทั้งนั้น โดยเฉพาะคนปากจัดอย่างคุณ!" "ดี..." รวิศก้มลงกระซิบชิดริมหูของเธออีกครั้ง ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บริเวณต้นคอระหงจนมินตราต้องสะดุ้งเฮือก "พรุ่งนี้เจอกกันตีห้าที่สนามบิน... ห้ามสายล่ะ ไม่งั้นผมจะไปลากคุณออกจากเตียงด้วยตัวเอง" พูดจบ รวิศก็หมุนตัวเดินสาวเท้าก้าวออกไปจากห้องอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้มินตรายืนกำหมัดแน่นด้วยความคับแค้นใจ ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความฮึดฮัดผสมผสานกับความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่วิ่งพล่านในอก เกาะเสม็ด... กับการติดเกาะอยู่กับผู้ชายอันตรายปากร้ายคนนี้สองต่อสอง... นี่มันคือฝันร้ายชัดๆ! เสียงกริ่งเตือนความจำจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้นในคืนนั้น พร้อมข้อความสั้นๆ จากเบอร์แปลกที่ไม่ได้บันทึกชื่อ แต่เธอกลับจำไอคอนและสไตล์กวนประสาทนั้นได้ขึ้นใจ—*[พรุ่งนี้เตรียมตัวรับมือกับผมให้ดีล่ะ... ยัยดีไซเนอร์ปากเก่ง]* มินตราขว้างโทรศัพท์ลงบนเตียงนอนนุ่มอย่างหัวเสีย เธอยังไม่ทันได้กดปิดหน้าจอเพื่อข่มตาหลับ เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นสามครั้งติดกันที่หน้าห้องพักส่วนตัวในยามวิกาล... ยามวิกาลที่ดึกสงัดขนาดนี้... ใครกันที่มาเคาะประตูห้องของเธอ? และเมื่อเธอแง้มบานประตูออกดู ปลายทางของความมืดมิดกลับปรากฏร่างสูงโปร่งของคนที่เพิ่งส่งข้อความมากวนประสาทเธอยืนกอดอกพิงผนังด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์... รวิศมายืนอยู่หน้าห้องของเธอได้อย่างไรกัน! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความแซ่บครั้งนี้นะคะ!