ฟื้นจากความตายในงานเลี้ยงเต้นรำ

"เพล้ง!" เสียงแก้วคริสตัลราคาแพงแตกละเอียดบนพื้นหินอ่อน พร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักที่ดังระงมไปทั่วห้องโถงจัดเลี้ยงกว้างใหญ่ เอลีน่า วานเดอร์วอลล์ รู้สึกถึงความเย็นเยียบของของเหลวสีแดงฉานที่ไหลอาบแก้มลงมาหยดลงบนชุดราตรีผ้าไหมปักดิ้นทอง น้ำหนักของมันช่างหนักอึ้งราวกับโซ่ตรวนแห่งความอับอายที่ถูกล่ามไว้บนตัวเธอ ทว่า... สิ่งที่แปลกประหลาดที่สุดไม่ใช่ความเปียกชื้นนี้ แต่เป็นความจริงที่ว่า หัวใจของเธอกำลังเต้นระรัวอย่างทรงพลัง แทนที่จะหยุดเต้นไปตลอดกาลเหมือนในความทรงจำสุดท้ายก่อนที่เธอจะสิ้นใจในคุกมืดอันหนาวเหน็บ "อุ๊ย ตายจริง! มือไม้ฉันนี่ช่างอ่อนปวกเปียกเสียจริงค่ะ ท่านเอลีน่า..." เสียงหวานหยดย้อยแฝงความเย้ยหยันดังขึ้นจากเบื้องหน้า เลดี้มีเรีย คูเปอร์ คู่ปรับคนสำคัญของเธอยืนยกมือปิดปากด้วยท่าทางตกใจเกินจริง ดวงตากลมโตคู่นั้นพราวระยับด้วยความสะใจ สมุนบริวารรอบกายต่างพากันหัวเราะคิกคักโดยไม่มีใครคิดจะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ คุณหนูตกอับผู้สูญเสียอำนาจในตระกูล ไม่มีค่าอะไรให้เกรงใจอีกต่อไปแล้วในสังคมชั้นสูงแห่งนี้ เอลีน่ากะพริบตาช้าๆ เพื่อขับไล่ภาพความมืดมิดในอดีตออกไป สมองที่เคยว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความหวาดกลัวกลับคมชัดขึ้นอย่างน่าประหลาด ความทรงจำของหญิงสาวชาวโลกยุคปัจจุบันที่ตายเพราะทำงานหนักจนหัวใจวายผสานรวมเข้ากับเจ้าของร่างเดิมได้อย่างสมบูรณ์แบบ... *นี่เธอย้อนเวลากลับมาจริงๆ สินะ กลับมาในวันที่เธอกำลังจะถูกเหยียบย่ำจนจมดิน* "โอ๊ะ... ไม่เป็นไรค่ะ เลดี้มีเรีย" เสียงหวานใสที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของเอลีน่าไม่ได้สั่นเครืออย่างที่ทุกคนคาดคิด ตรงกันข้าม มันนุ่มนวล เรียบเฉย และแฝงความเยpเย็นจนผู้ฟังถึงกับขนลุกซู่โดยไม่รู้ตัว เอลีน่ายกผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดขึ้นซับไวน์บนแก้มอย่างใจเย็น ท่วงท่าการเคลื่อนไหวนั้นงดงาม สง่างาม และเปี่ยมด้วยอำนาจลึกลับที่สะกดให้เสียงซุบซิบรอบข้างเงียบลงไปชั่วขณะ ไหล่ที่เคยห่อเหี่ยวด้วยความอับอายกลับตั้งตรงเชิดขึ้น ดวงตาสีมรกตคู่สวยจ้องมองตรงไปยังเบื้องหน้าอย่างไร้ความหวาดกลัว กลางห้องโถงนั้น เจ้าชายอาร์เธอร์ องค์รัชทายาทผู้ทรงโฉมกำลังยืนโอบเอวของมีเรียไว้อย่างเปิดเผย พระองค์ทอดพระเนตรมองเอลีน่าด้วยสายตาดูแคลน รังเกียจเดียดฉันท์ ราวกับกำลังมองเศษขยะข้างถนน "เอลีน่า เธอเลิกทำตัวน่าสมเพชเสียที" เจ้าชายอาร์เธอร์ตรัสด้วยพระสุรเสียงเยพันเยือก ทรงก้าวออกมายืนเบื้องหน้าเพื่อประกาศิตคำพิพากษา "ในเมื่อตระกูลวานเดอร์วอลล์ของเธอกำลังจะล้มละลาย และเวทมนตร์ประจำตระกูลก็เสื่อมสลายลงจนไม่เหลือค่าอะไร ข้า... เจ้าชายอาร์เธอร์ ขอยกเลิกสัญญาหมั้นหมายระหว่างเรา ณ บัดนี้!" เสียงฮือฮาดังขึ้นระลอกใหญ่ ทุกคนต่างรอคอยดูน้ำตาและการคุกเข่าอ้อนวอนของอดีตคุณหนูผู้สูงศักดิ์ แต่พวกเขากลับคาดผิดถนัด... เอลีน่าไม่ได้ร้องไห้ เธอไม่ได้ทรุดตัวลงไปกองกับพื้น เธอกลับยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่งดงามราวกับดอกกุหลาบอาบยาพิษ ทว่าช่างน่าหลงใหลจนละสายตาไม่ได้ มือเรียวบางเอื้อมไปหยิบพัดขนนกขึ้นมาสะบัดเบาๆ ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ "ถอนหมั้นหรือคะ... เพคะ?" เอลีน่าทวนคำด้วยน้ำเสียงกึ่งหยอกล้อ "ฝ่าบาททรงแน่ใจแล้วหรือเพคะ ว่าทรงมี 'สิทธิ์' นั้นในมือจริงๆ?" "เจ้าหมายความว่าอย่างไร! กล้าดียังไงมาพูดจาอวดดีกับรัชทายาท!" มีเรียกร้องเสียงหลงด้วยความขัดเคืองใจ เอลีน่าไม่สนใจเสียงแหลมๆ นั้น เธอปรายตามองเอกสารแผ่นหนึ่งในมือของเจ้าชาย ซึ่งมันคือสัญญาทางการเงินที่ตระกูลคูเปอร์และราชสำนักร่วมมือกันกู้ยืมเงินก้อนโตจากตระกูลวานเดอร์วอลล์เพื่อพยุงคลังหลวงที่กำลังจะถังแตก "ฝ่าบาททรงลืมไปแล้วกระมังเพคะ ว่าเงินเดือน ทหารอารักขา และงบประมาณจัดงานเลี้ยงหรูหราน่าสมเพชในค่ำคืนนี้ ล้วนมาจากคลังสำรองส่วนตัวของ 'ตระกูลวานเดอร์วอลล์' ที่ฝ่าบาทกำลังเหยียบย่ำอยู่" เอลีน่าก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว ทุกย่างก้าวสร้างแรงกดดันมหาศาลจนเจ้าชายอาร์เธอร์ต้องถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว "ถ้าหม่อมฉันประกาศเรียกหนี้ทั้งหมดคืน ณ วินาทีนี้... เกรงว่าพรุ่งนี้เช้า ราชบัลลังก์ของฝ่าบาทคงต้องเปลี่ยนมือไปให้พ่อค้าเร่ขายผักแทนแล้วกระมังคะ" "เจ้า... เจ้ากล้าขู่ข้าเหรอ!" เจ้าชายอาร์เธอร์หน้าถอดสี พระเนตรเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก "หม่อมฉันไม่เคยขู่เพคะ... หม่อมฉันพูดความจริงเสมอ" ในวินาทีนั้นเอง บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปฉับพลัน อุณหภูมิในห้องโถงลดฮวบลงจนเกิดไอสีขาวจากลมหายใจ พื้นหินอ่อนใต้ฝ่าเท้าของเอลีน่าเริ่มมีเถาวัลย์ดอกกุหลาบสีดำทอประกายเวทมนตร์งอกเงยขึ้นมาอย่างรวดเร็ว พลังเวทพฤกษาโบราณที่สูญหายไปนับร้อยปีถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากการหลับใหล ละอองแสงสีทองระยิบระยับลอยวนรอบตัวเธอราวกับราชiนีแห่งพงไพรผู้ทรงอำนาจ ทุกคนในงานต่างอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด และก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว ประตูบานใหญ่แกะสลักลวดลายวิจิตรของห้องโถงก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง... ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีดำสนิทประดับอินทรธนูทองคำของ 'ลูเซียน คาเวลล์' ดยุกหนุ่มผู้เย็นชาและทรงอิทธิพลที่สุดแห่งอาณาจักร ก้าวเข้ามาพร้อมกับองครักษ์นับสิบชีวิต ดวงตาสีฟ้าคมกริบกวาดมองสถานการณ์ในห้องก่อนจะมาหยุดอยู่ที่เอลีน่า รอยยิ้มบางเบาที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นที่มุมปากของท่านดยุก "ดูเหมือนว่ากระผมจะมาทันชมการแสดงละครสัตว์พอดีสินะครับ..." ลูเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟัง ก่อนจะเดินตรงเข้ามาโค้งคำนับให้เอลีน่าต่อหน้าทุกคน "และกระผม... ขอยื่นข้อเสนอซื้อกิจการทั้งหมดของตระกูลวานเดอร์วอลล์ ด้วยวงเงินไม่จำกัด พร้อมขอแต่งงานกับคุณหนูเอลีน่าในค่ำคืนนี้เลย... จะเป็นการรบกวนเกินไปไหมครับ?" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความฟินและความสะใจไปด้วยกันนะคะ ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ!