ความซวยที่ชื่อว่าข้อตกลง

"เซ็นซะ... แล้วทุกอย่างจะจบลงตรงนี้" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันของคนตรงหน้าไม่ได้ให้ความรู้สึกเหมือนการเจรจา แต่มันคือคำประกาศิตจากผู้กุมอำนาจที่ต่อให้พอร์ชพยายามพลิกตำรากฎหมายทุกเล่มในประเทศนี้ ก็ไม่มีทางหาช่องโหว่เพื่อหลุดพ้นไปได้ในเวลาอันสั้น กระดาษสีขาวสะอาดตาแผ่นนั้นวางอยู่บนโต๊ะทำงานราคาแพงหูฉี่ ตัวหนังสือพิมพ์ดีดระเบียบเรียบร้อยระบุเงื่อนไขบ้าบอที่ทำเอาต่อมความอดทนของพอร์ชแทบระเบิดเป็นจุล พอร์ชละสายตาจากเอกสารสัญญาเงื่อนไขมรณะ เงยหน้าขึ้นสบตากับร่างสูงตระหง่านของธันวา เจ้าของนัยน์ตาสีเข้มดุจพญาเหยี่ยวที่กำลังจ้องมองมาด้วยแววตาเรียบเฉย ทว่ากลับเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล ผู้ชายคนนี้คือภาพจำความซวยระดับพรีเมียมที่พอร์ชดันเอาตัวเข้าไปพัวพันในคืนเฮงซวยเมื่อสัปดาห์ก่อน และตอนนี้... ผลกรรมมันก็ตามมาทวงหนี้อย่างรวดเร็วยิ่งกว่าดอกเบี้ยเงินกู้นอกระบบเสียอีก "คุณคิดว่าตัวเองเป็นใครวะ ถึงได้กล้าออกคำสั่งกับผมแบบนี้?" พอร์ชเค้นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววพยศอย่างชัดเจน ไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวบารมีของมาเฟียหนุ่มตระกูลใหญ่แม้แต่น้อย นิ้วเรียวเคาะลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีเบาๆ เป็นจังหวะเพื่อควบคุมสติที่กำลังเตลิด "แค่เพราะคืนนั้น... มันเกิดเรื่องบ้าๆ ขึ้น แค่นั้นแปลว่าคุณมีสิทธิ์เอาโซ่มาล่ามผมไว้เป็นทาสกามหรือไงครับ คุณธันวา?" ธันวาขยับตัวเล็กน้อย ร่างสูงสง่าภายใต้สูทสั่งตัดเข้ารูปโน้มเข้าหาโต๊ะทำงานช้าๆ ระยะห่างที่ลดลงทำให้กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าแตะจมูก พอร์ชเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัวเมื่ออีกฝ่ายโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนเกือบชิด แววตาคมกริบนั้นกวาดมองสำรวจใบหน้าหวานที่กำลังเชิดขึ้นท้าทายด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก "ปากดี..." ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึก "จำได้ว่าคืนนั้น... ปากเก่งแบบนี้เหมือนกัน แต่สุดท้ายก็ร้องครางใต้ร่างฉันจนแทบหมดแรงไม่ใช่เหรอ?" "ไอ้...!" พอร์ชหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด เลือดในกายสูบฉีดจนร้อนผ่าวไปทั่วทั้งใบหน้า มือเรียวเผลอกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความทรงจำจากคืนนั้นย้อนกลับมาทิ่มแทงในหัว คืนที่ฝนตกหนัก คืนที่พวกเขาต่างฝ่ายต่างขาดสติ และคืนที่พอร์ชพลาดท่าให้ผู้ชายอันตรายคนนี้เพียงเพราะความจำเป็นบ้าๆ บอๆ เรื่องหนี้สินของครอบครัวที่รุมเร้า ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้มันทุเรศสิ้นดี! ปากก็บอกว่ารังเกียจนักหนา แต่กลับเป็นคนยื่นข้อเสนอผูกมัดนี้ขึ้นมาเอง "จะเซ็นดีๆ หรือจะให้ฉันเปลี่ยนข้อเสนอ... เป็นการบังคับให้เธอมาอยู่ใต้เตียงฉันในฐานะ 'เด็กเลี้ยง' ตลอดชีวิตแทน?" ธันวาเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ แววตาคู่นั้นไม่ได้ล้อเล่นแม้แต่นิดเดียว ความเจ้าเล่ห์และดื้อรั้นฉายชัดอยู่ในที ทว่าลึกๆ แล้ว กลับมีประกายความหวงก้างบางอย่างซ่อนอยู่ภายใต้ความเยชาชาตินั้น ซึ่งพอร์ชไม่มีวันรู้เลยว่ามันคืออะไร พอร์ชสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา สายตาคมกวาดมองข้อความในสัญญาอีกรอบ *ข้อที่หนึ่ง: ผู้ว่าจ้าง (ธันวา) และผู้รับจ้าง (พอร์ช) ต้องตกลงทำสัญญาแต่งงานกำมะลอเป็นระยะเวลาหนึ่งปีเต็ม เพื่อตบตาผู้ใหญ่และกันคู่หมั้นตัวแสบอย่างมินตราให้ออกห่าง* *ข้อที่สอง: ห้ามยุ่งเกี่ยวเรื่องส่วนตัวของกันและกัน เกินกว่าขอบเขตที่กำหนด* *ข้อที่สาม: ห้ามมีความรู้สึกทางใจเป็นอันขาด* ข้อสุดท้ายนี่มันช่างน่าขันสิ้นดี เหมือนเขียนดักทางความรู้สึกของตัวเองล่วงหน้าเสียมากกว่า พอร์ชแค่นยิ้มในใจ ผู้ชายปากแข็งอย่างธันวาน่ะเหรอจะกล้ารักใคร นอกจากตัวเองกับผลประโยชน์ทางธุรกิจ? แต่ปัญหาคือ... ถ้าเขาไม่เซ็น ทางเลือกอื่นคือครอบครัวของเขาจะต้องพังพินาศเพราะหนี้ก้อนโตที่พ่อทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้า อิสรภาพของครอบครัว... แลกกับอิสรภาพของตัวเองหนึ่งปี มันคุ้มค่าพอที่จะเสี่ยงไหมนะ? "สัญญานี่มันทุเรศสิ้นดี" พอร์ชเงยหน้าขึ้นสบตาตรงๆ น้ำเสียงหนักแน่นและจริงจังขึ้น "แต่ในเมื่อผมไม่มีทางเลือก... ผมเซ็นก็ได้ แต่บอกไว้ก่อนนะคุณธันวา อย่ามาหวังว่าผมจะก้มหัวให้คุณเหมือนทาสรับใช้เด็ดขาด เราเป็นแค่ 'คู่ค้า' ทางธุรกิจ แค่นั้นจบ!" ธันวาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ความพึงพอใจฉายวาบผ่านนัยน์ตาคมกริบชั่วพริบตา ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความเจ้าเล่ห์เกินบรรยาย "ดี... หวังว่าเธอจะรักษาคำพูดไปได้ตลอดรอดฝั่งนะ พอร์ช" หมึกซึมราคาแพงถูกยื่นมาให้ พอร์ชรับมันมาด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ความรู้สึกเหมือนกำลังเซ็นสัญญากับซาตานเพื่อแลกกับวิญญาณกำลังกัดกินหัวใจ แต่ก่อนที่ปลายปากกาจะจรดลงบนกระดาษ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ก๊อก ก๊อก ก๊อก! ไม่รอให้อนุญาต ประตูห้องทำงานบานหรูสีมะฮอกกานีก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างระหงของหญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงระยับ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง พร้อมกับใบหน้าสวยเฉี่ยวที่บูด bento ทันทีที่เห็นภาพคนทั้งสองยืนประชิดกันอยู่ใกล้โต๊ะทำงาน "พี่ธันวาคะ! ทำไมปล่อยให้คนชั้นต่ำแบบนี้เข้ามาอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวได้ล่ะคะ แล้วนี่... กำลังทำอะไรกันอยู่?!" มินตรากรีดเสียงแหลมด้วยความไม่พอใจ ดวงตากลมโตจ้องมองพอร์ชด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ราวกับมองเศษขยะติดรองเท้า พอร์ชชะงักมือที่ถือปากกา หันไปสบตากับผู้มาใหม่แวบหนึ่ง ก่อนจะเหลือบกลับมามองพระเอกหนุ่มจอมซึนที่ตอนนี้ใบหน้าคมสันกลับบึ้งตึงยิ่งกว่าเดิม ธันวาสบถเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคมกริบตวัดมองคู่หมั้นสาวที่เข้ามาขัดจังหวะชีวิตเขาในเวลาที่ไม่เข้าท่าที่สุด ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะขยับเอื้อnเอ่ยคำพูดที่ทำเอาคนฟังถึงกับช็อกค้างกลางอากาศ "มินตรา... กลับไปซะ แล้วเลิกยุ่งกับฉัน" ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเฉียบขาดไร้เยื่อใย "เพราะคนๆ นี้... กำลังจะกลายเป็น 'ภรรยา' คนเดียวที่ถูกต้องตามกฎหมายของฉัน" พอร์ชเบิกตากว้าง หันขวับไปมองหน้าธันวาแทบไม่ทัน ไหนตกลงกันว่าเป็นแค่สัญญาแต่งงานตบตาไงวะ ทำไมอีตามาเฟียปากแข็งถึงเล่นใหญ่รัชดิดขนาดนี้! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความซวยครั้งนี้ด้วยกันนะครับ