ระบบหอพักบ้าอะไรเนี่ย!

"นี่มันความผิดพลาดระบบ หรือพวกมึงแกล้งกูวะ!" เสียงตะโกนของผมดังลั่นโถงทางเดินหอพักชายจนคนหันมามองเป็นตาเดียว ผมแทบอยากจะมุดดินหนีเมื่อเห็นรายชื่อบนหน้าจอแท็บเล็ตของเจ้าหน้าที่หอพักที่เพิ่งคอนเฟิร์มสถานะรูมเมตคนใหม่ให้ผมเมื่อครู่นี้ ผม 'ข้าวปั้น' ปีสองคณะสถาปัตย์ ผู้รักความสงบและเกลียดการอยู่ร่วมกับคนแปลกหน้าเข้าไส้ อุตส่าห์ทำเรื่องขออยู่คนเดียวมาตลอดปีครึ่ง แต่ดันมาตกม้าตายเพราะกฎหอพักใหม่ที่บังคับให้สุ่มรูมเมตเพื่อ 'เสริมสร้างปฏิสัมพันธ์ระหว่างคณะ' ปฏิสัมพันธ์บ้าบออะไรล่ะครับ! ถ้าคนที่ต้องมาอยู่ด้วยดันเป็นไอ้ 'ทัพฟ้า' ตัวซวยจากคณะวิศวะคนนั้น! "ใจเย็นก่อนไอ้ข้าว มึงจะโวยวายไปทำไมวะ" โอ๊ต เพื่อนตัวดีของผมที่เดินถือลังพัสดุพะรุงพะรังเข้ามาสมทบ ทำหน้าตายเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น "เขาก็แค่คนหนึ่งคน จะไปมีอะไรนักหนา" "แค่นี้เหรอโอ๊ต? มึงลืมวีรกรรมตอนปีหนึ่งไปแล้วหรือไง" ผมหันไปแยกเขี้ยวใส่เพื่อนสนิท "ไอ้ทัพฟ้ามันเป็นตัวซวย! มันเคยทำแก้วกาแฟกูแตกกลางโรงอาหาร แถมยังแย่งที่นั่งประจำกูในห้องสมุดอีกกี่ครั้งมึงนับไหวไหม? นี่กูต้องเอาชีวิตมาผูกติดกับมันในห้องสี่เหลี่ยมเนี่ยนะ!?" "แหม... เรียกว่าโชคชะตาลิขิตดีกว่าไหมครับ" บูมที่เดินตามหลังมาอีกคนหัวเราะร่า ก่อนจะตบไหล่ผมปุๆ "อย่างน้อยมึงก็ได้เดือนวิศวะมาเป็นรูมเมตนะเว้ย ไม่ต้องไปหาอ่านในนิยายที่ไหนแล้ว" ผมได้แต่กรอกตามองบนจนแทบจะทะลุเพดานหอพัก ชีวิตการเรียนสถาปัตย์ที่ต้องปั่นโปรเจกต์ดึกดื่นของผม คงไม่พ้นกลายเป็นนรกบนดินแน่ๆ เพราะลำพังแค่เห็นหน้าไอ้บ้านั่น ผมก็แทบอยากจะเอาไม้ทีฟาดหัวให้รู้แล้วรู้รอด "เชิญเข้าห้องได้เลยครับน้องข้าวปั้น กุญแจสำรองอยู่ในกล่องหน้าร้านค้าแล้ว" เจ้าหน้าที่หอพักพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินหายไป เหลือทิ้งไว้แค่ผมที่ยืนกำกุญแจห้อง 402 ไว้แน่นจนเหงื่อซึม ผมตัดสินใจเดินลากกระเป๋าเดินทางไปที่ห้องด้วยความรู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าสู่ลานประหาร *แกร๊ก...* เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้น ทว่าทันทีที่ผมก้าวขาเข้าไป สิ่งแรกที่ปะทะสายตาไม่ใช่ห้องที่สะอาดสะอ้านตามที่ผมคาดหวัง แต่มันคือภาพของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดช็อปวิศวะสีน้ำเงินเข้มที่กำลังยืนถอดเสื้ออยู่ตรงหน้าตู้เสื้อผ้า! แผ่นหลังกว้างที่มีกล้ามเนื้อกำลังสวยงามนั่นทำให้ผมชะงักไปชั่วครู่ ลมหายใจผมติดขัดอย่างบอกไม่ถูก ก่อนที่เจ้าของแผ่นหลังจะหันขวับมามอง ทัพฟ้า... คู่ปรับตลอดกาลของผม มันเลิกคิ้วมองผมด้วยสายตากวนประสาทอันเป็นเอกลักษณ์ ดวงตาคมคู่นั้นพราวระยับเหมือนกำลังเจอเรื่องสนุก ก่อนจะคลี่ยิ้มมุมปากที่ผมเห็นแล้วต้องเบ้หน้า "อ้าว... นึกว่าใครที่ไหน" เสียงทุ้มต่ำติดแหบพร่านั่นเอ่ยขึ้น พร้อมกับเจ้าตัวที่ก้าวเข้ามาหาผมช้าๆ "ที่แท้ก็น้องข้าวปั้นสุดสวยของคณะสถาปัตย์นี่เอง... โลกกลมจนน่าตกใจเลยนะเนี่ย ว่าไหมครับ?" "ใครสวย! แล้วใครน้องมึง!" ผมถอยหลังกรูดไปชนกับประตูที่เพิ่งปิดลง "มึงมาอยู่นี่ได้ไงทัพฟ้า อย่าบอกนะว่ามึงจงใจจะแกล้งกู?" "แกล้ง?" ทัพฟ้าหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะนั่นช่างกวนประสาทจนผมกำมือแน่น "จะว่าไป... ถ้าบอกว่าฉันจงใจสุ่มชื่อมาอยู่ห้องเดียวกับเธอ เพื่อที่วันๆ จะได้แกล้งให้เธอร้องไห้เนี่ย... เธอจะเชื่อไหมล่ะ?" เขาก้าวเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่มีความเย็นสดชื่นเหมือนลมทะเล ซึ่งมันขัดกับท่าทางจอมกะล่อนของเขาอย่างสิ้นเชิง ผมพยายามเบี่ยงตัวหลบ แต่เขาก็ไวกว่า มือหนาเอื้อมไปดันกำแพงข้างตัวผมไว้ กลายเป็นการขังผมไว้ในอ้อมแขนเขาอย่างสมบูรณ์แบบ "ถอยไปนะเว้ย!" "ทำไมต้องถอยล่ะครับ?" ทัพฟ้าก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกเขาแทบจะแตะกับข้างแก้มผม "เห็นเธอโวยวายแบบนี้แล้ว... ก็น่ารักดีเหมือนกันนะ" ใจผมเต้นแรงจนเกือบจะหลุดออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความเขินหรอกนะ แต่มันคือความโกรธ! ใช่... มันต้องเป็นความโกรธแน่นอนที่ไอ้บ้านี่มาเล่นอะไรแผลงๆ กับคนอย่างผม "มึง... มึงมันประสาทไปแล้ว!" ผมผลักอกเขาเต็มแรงจนเขายอมถอยห่างออกไปหน่อย แต่แววตายังคงจ้องมองผมไม่วางตา "ระวังหน่อยครับห้องนี้กระดาษเยอะ เดี๋ยวจะบาดมือเอา" เขาพูดพลางกวาดสายตามองกองกระดาษและอุปกรณ์เขียนแบบที่ผมพยายามจะจัดระเบียบในห้องที่ดูจะเล็กเกินไปสำหรับเราสองคน "แล้วก็เรื่องรูมเมต... ในเมื่อพระเจ้าส่งฉันมาให้เธอขนาดนี้แล้ว ก็ถือว่าเรามี 'บุพเพ' ที่ต้องชดใช้กันหน่อยแล้วกันนะ" "บุพเพบ้านป้ามึงดิ!" ผมสวนกลับทันควัน ก่อนจะรีบเดินหนีไปที่เตียงของตัวเอง ทัพฟ้าไม่ได้ตามมา แต่เขากลับเดินไปนั่งลงบนเตียงตัวเองที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ผมพยายามทำเป็นสนใจกับข้าวของตรงหน้า แต่หูก็ยังคอยฟังเสียงความเคลื่อนไหวของเขาอยู่ดี จนกระทั่งผมเห็นเขาก้มหน้ากดโทรศัพท์อยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้น เสียงเตือนข้อความในแชตกลุ่มคณะที่ผมอยู่ก็ดังขึ้น แต่พอมองดูดีๆ... มันไม่ใช่ข้อความจากกลุ่ม มันคือข้อความส่วนตัวจาก 'ทัพฟ้า' ผมมองหน้าเขาอย่างระแวง ทัพฟ้าเงยหน้าขึ้นมาสบตาผมพอดี พลางส่งยิ้มหวานหยดย้อยมาให้ ก่อนจะพิมพ์อะไรบางอย่างลงไปอีกครั้งแล้วกดส่ง ผมเปิดอ่านข้อความนั้นด้วยหัวใจที่เต้นระรัว *ทัพฟ้า: "คืนนี้อย่าเพิ่งรีบนอนนะ... เพราะฉันมีเรื่องอยากจะ 'คุย' กับเธอทั้งคืนเลยครับ ข้าวปั้น"* ทันทีที่อ่านจบ ผมเงยหน้าขึ้นจะด่า แต่ทัพฟ้ากลับลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงเข้ามาหาผมอีกครั้ง ก่อนจะก้มลงมากระซิบที่ข้างหูจนขนลุกซู่ "อ้อ... ลืมบอกไป... ที่ระบบหอพักสุ่มน่ะ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรอกนะ... เพราะฉันเป็นคนจ่ายเงินให้เจ้าหน้าที่เปลี่ยนรายชื่อให้น่ะครับ" เขาทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้แค่นั้น ก่อนจะเดินฮัมเพลงเข้าไปในห้องน้ำ ทิ้งให้ผมยืนอ้าปากค้างอยู่กลางห้อง... นี่มันนรกชัดๆ! *** ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางครั้งใหม่นี้ไปพร้อมกับผมนะครับ สายลมแผ่วเบา