ไซต์งานนรกกับคนแปลกหน้าที่ไม่น่าคบ

"ถ้าคุณยังยืนกรานจะทุบเสาต้นนี้ทิ้งด้วยเหตุผลตื้นเขินแค่ 'มันเกะกะสายตา' ฉันเกรงว่าโปรเจกต์ร้อยล้านนี่คงต้องจบลงตั้งแต่ยังไม่เริ่มค่ะ คุณสถาปนิก" น้ำเสียงราบเรียบเย็นชาแต่เฉียบคมราใบมีดโกนอาบยาพิษดังขึ้นตัดผ่านความวุ่นวายของไซต์งานก่อสร้างที่ฝุ่นตลบอบอวล รินรดาชะงักมือที่กำลังม้วนแปลนพิมพ์เขียว เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่พุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ ก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียงนั้น พรรณวดีก้าวเท้าเข้ามาในเขตพื้นที่อันตรายของโครงสร้างคอนกรีตเปลือยด้วยท่าทีราวกับกำลังเดินอยู่บนพรมแดงแฟชั่นวีกปารีส สูทสีดำสนิทเข้ารูปรับกับส่วนสัดเพรียวระหง เส้นผมสีเข้มรวบตึงอย่างไร้ที่ติ แว่นตากันแดดแบรนด์ดังถูกถอดออกเผยให้เห็นดวงตาสีเข้มคู่คมกริบที่กำลังกวาดมองผลงานการออกแบบของเธอด้วยความดูแคลนอย่างไม่คิดจะปิดบัง "ตื้นเขินเหรอคะ?" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววพยศท้าทาย เธอสาวเท้าเข้าไปประชิดร่างสูงโปร่งนั้นโดยไม่เกรงกลัวรัศมีกดดันแม้แต่น้อย "ในฐานะสถาปนิกที่รับผิดชอบโครงสร้างทั้งหมด ฉันคำนวณความปลอดภัยและสุนทรียภาพมาดีแล้วค่ะ ดีไซเนอร์ผู้สูงส่งอย่างคุณต่างหากที่เอาแต่เพ้อเจ้อกับความสวยงามบนกระดาษ โดยไม่สนใจว่าตึกมันจะถล่มลงมาทับหัวคนอื่นเข้าสักวัน" พรรณวดีไม่ถอยหลังหนีแม้แต่นصفก้าว เธอยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหินอ่อน ปลายจมูกโด่งเชิดขึ้นเล็กน้อยยามที่ปรายตามองหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ความใกล้ชิดระดับที่ได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของปูนซีเมนต์ทำให้บรรยากาศรอบตัวยิ่งตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก "ความปลอดภัยคือหน้าที่ของคุณ แต่ความสมบูรณ์แบบคือหน้าที่ของฉัน" พรรณวดีเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มทุบทว่าบาดลึก เธอยื่นปลายนิ้วเรียวยาวที่สวมแหวนเพชรเม็ดโตเคาะเบาๆ ลงบนแปลนพิมพ์เขียวในมือของรินรดา "ถ้าคุณไม่มีปัญญาออกแบบพื้นที่ให้มันสวยงามกลมกลืนตามโจทย์ที่ฉันต้องการ ก็ควรหลบทางให้คนที่มีความสามารถมากกว่า... ดีกว่ามายืนเถียงฉอดๆ เหมือนเด็กอมมือแบบนี้" "นี่คุณ!" รินรดาตาโต เลือดในกายสูบฉีดจนใบหน้าร้อนผ่าว ความกวนประสาทที่เคยมีถูกกระตุ้นจนถึงขีดสุด มือบางกำแปลนในมือแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ "ปากจัดแบบนี้ ระวังจะหาแฟนไม่ได้นะคะ คุณดีไซเนอร์จอมเฮี้ยบ" "เรื่องแฟนไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอกค่ะ เอาเวลาไปคิดก่อนดีกว่าว่าจะแก้แบบยังไงให้ฉันเลิกคิ้วยอมรับได้ภายในพรุ่งนี้เช้า" พรรณวดีเหยียดยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันกลับทรงพลังพอที่จะทำให้หัวใจของคนมองกระตุกวูบอย่างประหลาด ก่อนที่รินรดาจะได้สวนกลับด้วยถ้อยคำเจ็บแสบยิ่งกว่า เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของพรรณวดีก็แผדเสียงดังขึ้น ดีไซเนอร์สาวละสายตาจากใบหน้าบึ้งตึงของสถาปนิกสาวอย่างไม่ใส่ใจ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหูโดยไม่ละสายตาไปจากรินรดา ราวกับต้องการตอกย้ำว่าชัยชนะในยกแรกนี้ตกเป็นของเธออย่างสมบูรณ์แบบ แต่ในจังหวะนั้นเอง... เสียงตะโกนเตือนด้วยความตกใจของโฟร์แมนคุมงานก็ดังลั่นมาจากชั้นบน "ระวัง! หินถล่ม!" พรรณวดีขมวดคิ้วยังไม่ทันได้ประมวลผล ร่างบางของรินรดาก็พุ่งเข้าใส่เธอเต็มแรง แรงกระแทกทำให้ทั้งคู่เสียหลักล้มกลิ้งไปกระแทกกับกองลังไม้ด้านข้าง ท่อนเหล็กเส้นขนาดใหญ่ร่วงหล่นลงมาฟาดเข้ากับพื้นปูนตรงจุดที่พรรณวดีเคยยืนอยู่เมื่อวินาทีที่แล้วส่งเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ฝุ่นผงคลุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ รินรดาหอบหายใจถี่กระชั้น ร่างกายของเธอถูกทับอยู่ด้านบนด้วยความบังเอิญ มือบางข้างหนึ่งยันพื้นไว้แน่นเพื่อไม่ให้ทับอีกฝ่าย ส่วนมืออีกข้าง... ตอนนี้กำลังทาบอยู่บนอกเสื้อด้านซ้ายของพรรณวดี รับรู้ได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วไม่แพ้กัน ดวงตากลมโตช้อนขึ้นสบกับดวงตาคู่คมของคนที่นอนอยู่ใต้ร่างอย่างเลี่ยงไม่ได้ ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบเดียว จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดกันและกันในความมลทึบของไซต์งาน พรรณวดีนิ่งงันไปชั่วขณะ แววตาเย็นชาเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความซับซ้อนที่ยากจะคาดเดา ปลายนิ้วเรียวที่ถือโทรศัพท์อยู่ค่อยๆ คลายออก ปล่อยให้เครื่องมือสื่อสารร่วงลงสู่พื้นอย่างไร้ความหมาย ขณะที่ริมฝีปากอิบอิ่มเผยอขึ้นเล็กน้อยคล้ายจะเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่แล้ว... เสียงฝีปากของใครบางคนที่วิ่งเข้ามาสมทบก็ทำลายความเงียบนั้นลง "คุณพรรณวดี! คุณรินรดา! เป็นอะไรไหมครับ!" พรรณวดีไม่ได้สนใจเสียงเรียกนั้น สายตาของเธอยังคงตรึงอยู่กับดวงตาคู่สวยของสถาปนิกสาวที่กำลังเม้มปากแน่นด้วยความเขินอายปนหงุดหงิด ก่อนที่ริมฝีปากหยักลึกนั้นจะขยับกระซิบแผ่วเบาข้างใบหูของรินรดาด้วยน้ำเสียงที่ทำให้หัวใจคนฟังกระตุกวูบอย่างแรง "เมื่อกี้... คุณเพิ่งช่วยชีวิตฉันไว้... หรือกำลังหาโอกาสฉวยโอกาสกันแน่คะ สถาปนิกคนสวย" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปิดอ่านตอนแรกนี้นะคะ บทต่อไปรับรองว่าฟินจิกหมอนและฟาดฟันกันมันหยดแน่นอนค่ะ!