แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

“บอกฉันมาสิคะคุณนักสืบ ว่าความลับที่ซ่อนอยู่ใต้เดรสแบรนด์เนมราคาหลักแสนเนี่ย มันน่าสนใจพอจะแลกกับการถูกฉันฉีกหน้ากลางงานกาลาดินเนอร์การกุศลหรือเปล่า” เสียงกระซิบที่ต่ำทุบและเย็นเยียบราศีกระบี่น้ำแข็งดังขึ้นติดใบหู พร้อมกับปลายนิ้วเรียวยาวที่จงใจลากไล้ผ่านโครงไหล่เปลือยเปล่าของฉันอย่างถือวิสาสะ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมอำพันที่คุ้นเคยจนน่าสะอิดสะเอียนตีเข้าจมูกทันที รินรดาถึงกับต้องกัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นรอยนูน ดวงตาคมกริบภายใต้ขนตางอนงามตวัดมองค้อนกลับไปทันทีอย่างไม่คิดจะเกรงกลัว ให้ตายเถอะ... ประเทศนี้กว้างใหญ่จะตาย ทำไมเธอต้องมาติดบ่วงซวยแจ็คพอตแตก เจอกับ ‘อดีตแฟนเก่า’ ที่เพิ่งบอกเลิกกันไปเมื่อสองปีที่แล้ว แถมยังเป็นการเลิกราแบบที่เรียกว่าแยกทางกันแบบไม่เผาผี ในสถานที่อโคจรอย่างห้องจัดเลี้ยงวีไอพีของโรงแรมหรูใจกลางกรุงนี่ด้วยนะ รินรดาแกล้งทำเป็นหัวเราะในลำคอเบาๆ ทั้งที่หัวใจข้างซ้ายกำลังเต้นโครมครามเหมือนกลองเพล เธอยกแก้วแชมเปญในมือขึ้นจิบนิดๆ เพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า ก่อนจะหันไปสบตากับร่างสูงโปร่งที่ยืนประชิดตัวจนแทบจะสิงร่างกันอยู่แล้ว พรรณาราในชุดราตรีผ้าไหมสีดำสนิทขับเน้นผิวขาวราวกระเบื้องเคลือบให้ดูโดดเด่นสะดุดตาทุกย่างก้าว ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นยังคงนิ่งสนิทและทรงอำนาจเหมือนเดิม ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความประหลาดใจ มีเพียงประกายความเจ้าเล่ห์และเยาะเย้ยที่ซ่อนอยู่ลึกๆ เท่านั้น “ถ้าจำไม่ผิด คุณพรรณาราไม่ใช่เจ้าภาพงานนี้นะคะ และถ้าฉันจำไม่ผิดอีกนั่นแหละ เราสองคนตกลงกันเด็ดขาดแล้วว่า ทางใครทางมัน... ชาตินี้ไม่ต้องมาอุทิศส่วนกุศลให้กันอีก” รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความประชดประชันชนิดที่พร้อมจะจิกกัดอีกฝ่ายให้จมดินได้ทุกเมื่อ “ปากเก่งขึ้นเยอะนี่คะริน... สมแล้วที่เป็นนักสืบเอกชนมือหนึ่งที่ใครๆ ก็ลือกัน” พรรณาราเหยียดยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังสนุกสนานกับการได้แกล้งเธอนักหนา “แต่ก็นั่นแหละค่ะ น่าเสียดายจังที่คุณดันเลือกทำงานผิดที่ผิดเวลา แอบอ้างชื่อไฮโซเข้ามาสืบเรื่องฉาวโฉ่ในงานของตระกูลฉันแบบนี้ คิดเหรอคะว่าจะเดินออกไปจากที่นี่ได้ง่ายๆ” รินรดาแค่น ‘หึ’ ออกมาอย่างเหลืออด เธอขยับตัวถอยหลังนิดหน่อยเพื่อสร้างระยะห่าง แต่มือเรียวของพรรณารากลับไวเป็นกรด คว้าหมับเข้าที่เอวคอดของเธอแล้วรั้งเข้ามาประชิดตัวเหมือนเดิม แรงบีบที่เอวไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันหนักแน่นพอที่จะทำให้รินรดารู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดอยู่ข้างแก้ม บ้าจริง... ผู้หญิงคนนี้อันตรายเป็นบ้า! ทั้งสวย รวย เย็นชา และที่สำคัญคือรู้ทันเธอทุกย่างก้าว “ปล่อยค่ะ คุณพรรณารา อย่ามาทำรุ่มร่ามในที่สาธารณะ คนมองกันหมดแล้ว” รินรดาปัดมืออีกฝ่ายออกอย่างไม่ไยดี พร้อมกับส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้แขกเหรื่อไฮโซโต๊ะข้างๆ ที่กำลังเหลียวมองมาทางพวกเธอด้วยความสนใจ ก่อนจะกระซิบเสียงลอดไรฟันด้วยความโมโห “คุณต้องการอะไรกันแน่คะ ห๊ะ? จะมาแบล็กเมลฉันเรื่องงานเหรอ หรือว่าโหยหาฉันจนทนไม่ไหว ถึงได้ตามรังควานฉันทุกฝีก้าวแบบนี้” คำพูดจาขวานผ่าซากและกวนประสาทแบบนั้นแหละ คือตัวตนของรินรดาที่ไม่เคยเปลี่ยน เธอยอมหักไม่ยอมงอ ยิ่งกับคนตรงหน้า ยิ่งไม่มีวันยอมก้มหัวให้เด็ดขาด ต่อให้ในใจตอนนี้มันจะเต้นรัวจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอกก็เถอะ พรรณาราชะงักไปนิดเมื่อได้ยินประโยคหลัง ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิมอย่างรวดเร็ว เร็วจนถ้ารินรดากระพริบตาเร็วกว่านี้คงมองไม่ทัน มือเรียวละจากการกอดเอวเปลี่ยนมาเป็นยกขึ้นจัดปอยผมที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้มของรินรดาอย่างถือวิสาสะ ปลายนิ้วอุ่นจัดสัมผัสโดนผิวแก้มเนียนเบาๆ จนรินรดาสะดุ้งโหยง “หลงตัวเองเก่งเหมือนเดิมเลยนะคะริน” พรรณาราเอ่ยเสียงกระซิบพร่า “ฉันไม่ได้ว่างพอจะมาตามหึงหวงคุณหรอกค่ะ... แต่บังเอิญว่า ‘เป้าหมาย’ ที่คุณกำลังตามสืบอยู่ในงานนี้ คือคนสนิทของว่าที่คู่หมั้นฉันเองต่างหากล่ะคะ” รินรดาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความตื่นตระหนกฉายชัดขึ้นมาในดวงตาคู่สวยชั่วขณะหนึ่ง ข้อมูลนี้ไม่มีอยู่ในลิสต์ที่เธอรีเสิร์ฟมาเลยสักนิด! ว่าที่คู่หมั้นงั้นเหรอ? อ๋อ... จริงสิ ตระกูลใหญ่โตระดับพรรณารา มีข่าวเรื่องการคลุมถุงชนเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจมาพักใหญ่แล้วนี่นา แล้วทำไมเป้าหมายที่เธอต้องแฝงตัวมาขโมยข้อมูลลับในคืนนี้ ถึงกลายเป็นคนของว่าที่คู่หมั้นยัยนี่ไปได้ล่ะเนี่ย! “ตกใจเหรอคะ?” พรรณาราโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนจมูกโด่งรั้นเกือบจะชนกับแก้มของรินรดา ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนรินรดารู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งร่าง สมองที่เคยประมวลผลคดีได้อย่างเฉียบคมตอนนี้กลับรวนเรไปหมดเพราะความใกล้ชิดที่อันตรายเกินไป “ถ้าไม่อยากให้ฉันแฉแผนการบ้าๆ ของคุณให้คุณอาฟังตอนนี้ล่ะก็... ตามฉันมานี่ค่ะ” พรรณาราไม่รอให้รินรดาได้อ้าปากปฏิเสธ มือเรียวแข็งแรงเปลี่ยนมาคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้แน่น แล้วออกแรงดึงให้เดินตามออกไปจากห้องจัดเลี้ยงหลักทันที รินรดาพยายามยื้อข้อมือกลับและขัดขืนสุดกำลัง แต่พรรณารากลับมีแรงมากกว่าที่เธอคิดแฮะ ยิ่งเดินลึกเข้าไปทางโซนระเบียงด้านหลังที่ลับตาคน เสียงดนตรีบรรเลงอันครึกครื้นก็ยิ่งเบาลง จนกระทั่งเหลือเพียงเสียงคลื่นลมยามค่ำคืนและเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นดังโครมคราม พรรณาราผลักรินรดาจนแผ่นหลังบางแนบชิดกับผนังกระจกใสของระเบียงชั้นบน โดยมีร่างสูงโปร่งของอดีตแฟนสาวก้าวตามมาปิดกั้นทางหนีทุกทาง ดวงตาสีดำสนิทจ้องมองเธอนิ่งราวกับจะกลืนกิน รินรดายกมือขึ้นดันแผงอกของอีกฝ่ายไว้ พร้อมกับส่งสายตาพิฆาตใส่ทันที “คุณจะทำบ้าอะไรคะพรรณารา! ปล่อยนะ ไม่งั้นฉันเอาเรื่องคุณแน่!” “เอาเรื่องฉันด้วยข้อหาอะไรคะ? ข้อหาพาแฟนเก่ามามุมส่วนตัวเหรอ?” พรรณาราเลิกคิ้วขึ้นอย่างท้าทาย ใบหน้าสวยเฉียบก้มลงมาใกล้จนหน้าผากแทบจะชนกัน รินรดากลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ หัวใจเต้นรัวระส่ำจนแทบจะทะลักออกมานอกอกเมื่อความทรงจำเก่าๆ และความรู้สึกคุ้นเคยตีรวนขึ้นมาในสมอง “บอกฉันมาก่อนริน... ว่าคุณรับงานนี้มาจากใคร ใครจ้างให้คุณมาขุดคุ้ยเรื่องของตระกูลฉัน” “เรื่องอะไรฉันจะต้องบอกคุณล่ะคะ มันเป็นจรรยาบรรณของนักสืบ!” รินรดาเชิดหน้าขึ้นเถียงกลับเสียงแข็ง แม้ว่าหัวใจจะเริ่มสั่นคลอนกับสายตาร้อนแรงที่อีกฝ่ายส่งมาให้ก็ตาม “ปล่อยฉันออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่งั้นฉันจะร้อง—” เสียงขู่ของรินรดาขาดห่วงไปทันที เมื่อจู่ๆ ประตูระเบียงกระจกบานใหญ่ที่เชื่อมต่อกับห้องเก็บของด้านข้างก็ถูกผลักเปิดออกด้วยฝ่ามือของใครบางคน พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ และบทสนทนาที่กำลังเดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ “...แน่ใจนะว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้? ของสำคัญชิ้นนั้นต้องถูกส่งมอบคืนนี้ ไม่งั้นพวกเราแย่แน่” พรรณาราชะงัก สีหน้าเรียบเฉยเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันที ในขณะที่รินรดานัยน์ตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนก เพราะเสียงฝีเท้านั้นกำลังพุ่งตรงมายังมุมระเบียงอับสายตาที่พวกเธอยืนอยู่พอดีเป๊ะ! ก่อนที่รินรดาจะได้ทันส่งเสียงทักท้วงอะไร พรรณารากลับตัดสินใจทำเรื่องที่บ้าบิ่นที่สุด—มือเรียวเอื้อมมาควท้ายทอยของรินรดากดลงมาแนบชิด พร้อมกับประกบเรียวปากลงมาปิดริมฝีปากอิ่มของเธอทันทีอย่างไม่ทันตั้งตัว! รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด สมองขาวโพลนไปหมดในเสี้ยววินาที สัมผัสอุ่นร้อนที่คุ้นเคยและเย้ายวนใจจู่โจมเข้ามาอย่างไร้การป้องกัน กลิ่นกุหลาบหอมหวานเคล้าคลอไปกับสัมผัสลึกซึ้งที่พรรณาราจงใจมอบให้เพื่อกลบเกลื่อนเสียงลมหายใจและซ่อนพวกเธอให้พ้นจากสายตาของบุคคลที่สามที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ทุกที... และก่อนที่สติอันน้อยนิดจะหลุดลอยไป เสียงทุ้มต่ำของชายแปลกหน้าก็ดังขึ้นที่หลังประตูระเบียงห่างออกไปไม่ถึงสามก้าว! ติดตามตอนต่อไปในวันพรุ่งนี้ ห้ามพลาดเด็ดขาดนะคะ รี้ดเดอร์ที่รักของโรสแมรี่พิษ!