แก้วไวน์อาบยาพิษ

เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดในความมืดหลังม่านกำมะหยี่สีเลือด ไม่ได้ทำให้รินรดาสนใจไอ้คนที่ยืนอยู่หลังประตูระเบียงสามก้าวเท่ากับการทรงตัวบนส้นสูงสี่นิ้วไม่ให้ล้มคว่ำเสียก่อน ให้ตายเถอะ... เธอดันตัวเองออกจากอกแกร่งของใครบางคนที่ฉวยโอกาสรวบเอวเธอไว้ตอนไฟดับสนิทเมื่อนาทีที่แล้ว กลิ่นน้ำหอมนิยามความเป็น ‘แบดบอยตัวพ่อ’ แบบนี้ มีอยู่คนเดียวในรัศมีร้อยเมตร—ปรินทร์ ไอ้สารเลวที่เธอเพิ่งหยิกแขนเขาไปเมื่อตอนหัวค่ำ "มือหนักเป็นบ้า ยัยเตี้ย" เสียงกระซิบต่ำพร่าดังรดต้นหู รินรดาอยากจะศอกกลับสักทีให้ซี่โครงยุบ แต่จังหวะนั้นเอง เสียงกรีดร้องโหยหวนระดับปรอทแตกก็กรีดแทงทะลุความมืดเข้ามาในห้องจัดเลี้ยง *กรี๊ดดดดด! ช่วยด้วย! มีคนตาย!* แสงไฟฉุกเฉินสีส้มสลัวสาดพรึบขึ้นพร้อมกันทั่วห้อง โคมระย้าคริสตัลขนาดยักษ์บนเพดานดับสนิท เหลือเพียงไฟสำรองที่ทำให้บรรยากาศหรูหรากลายเป็นฉากฆาตกรรมเกรดบี รินรดากวาดสายตาคมกริบไปยังจุดเกิดเหตุกลางห้องทันที ร่างของ ‘คุณนายศจี’ ภรรยาเจ้าของค่ายอสังหาริมทรัพย์ชื่อดัง ฟุบหน้าลงกับโต๊ะอาหารยาว แก้วไวน์คริสตัลล้มคว่ำ ของเหลวสีแดงฉานไหลนองปะปนกับคราบน้ำลายและฟองสีขาวที่มุมปาก ความโกลาหลระเบิดขึ้นในเสี้ยววินาที แขกเหรื่อกรีดร้องวิ่งหนีตายกันอลหม่าน เสียงรองเท้าส้นสูงเหยียบย่ำบนพรมราคาแพงดังระรัว แต่รินรดากลับก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปกลางวงด้วยสัญชาตญาณนักสืบ เลือดในกายสูบฉีดพล่านอย่างตื่นเต้น นี่แหละรสชาติของความจริงที่เธอโหยหา "ถอยไปค่ะทุกคน อย่าเพิ่งแตะต้องศพ!" รินรดาตะโกanเสียงกร้าว พร้อมควักถุงมือยางสีดำออกจากกระเป๋าเสื้อสูทขึ้นมาสวมด้วยความรวดเร็ว "คุณรินรดา! เกิดอะไรขึ้นคะเพื่อนรัก" เสียงหวานเจี๊ยบที่แฝงความตื่นตระหนกดังขึ้น พรรณารา—อดีตคนรักเก่าที่ปัจจุบันกลายเป็นคู่กัดปากแซ่บ ก้าวฉับๆ เข้ามาหยุดยืนตรงหน้า ร่างระหงในชุดราตรีเกาะอกสีมรกตดูโดดเด่นสะดุดตา แม้ใบหน้าสวยเฉี่ยวจะซีดเผือดลงเล็กน้อย แต่ดวงตาสองชั้นคู่คมกริบยังคงนิ่งสงบผิดมนุษย์นา รินรดาตวัดสายตามองคนตรงหน้าอย่างรวดเร็ว อดไม่ได้ที่จะเหน็บแนมตามสันดาน "ห่วงสวยหรือห่วงศพก่อนดีคะคุณพรรณารา หน้าซีดเชียว กลัวว่าสามีเก่าตัวเองจะซวยไปด้วยหรือไง" "ปากจัดไม่เปลี่ยนนะริน" พรรณาราตอบกลับทันควัน นัยน์ตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความหมั่นไส้ ริมฝีปากสีแดงก่ำเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง "ถ้ายังมีเวลามาแขวะฉัน ไปดูศพโน่นค่ะ มือสั่นจนจะทำแว่นขยายหล่นอยู่แล้วนะ" "ใครมือสั่นไม่ทราบ!" รินรดาเชิดใส่ ก่อนจะย่อตัวลงนั่งคุกเข่าข้างศพของคุณนายศจี เธอใช้ด้ามปากกาเขี่ยเปลือกตาผู้ตายขึ้นเบื้องต้น ตาสีดำขยายกว้าง ริมฝีปากและปลายนิ้วเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ ชัดเจนว่านี่ไม่ใช่โรคหัวใจกำเริบตามที่ใครหลายคนในห้องกำลังตื่นตระหนก กลิ่น... กลิ่นประหลาดบางอย่างลอยเตะจมูก กลิ่นหอมหวานคล้ายอัลมอนด์ผสมกับกลิ่นโลหะจางๆ รินรดาโน้มตัวเข้าไปใกล้แก้วไวน์ล้มคว่ำบนโต๊ะ ไซยาไนด์? หรือสารหนู? "ตายมาไม่เกินสามนาทีค่ะ" เสียงทุ้มนุ่มแต่เยือกเย็นดังขึ้นเหนือหัว พรรณาราย่อตัวลงมาข้างๆ เธอกลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมวานิลลาจางๆ จากตัวอดีตคนรักโชยมาแตะจมูก รินรดาใจกระตุกวูบไปชั่วขณะ แต่ต้องรีบดึงสติตัวเองกลับมาอย่างรวดเร็วเมื่อพรรณาราเอื้อมมือเรียวระหงเข้ามาแตะที่ก้านแก้วไวน์ "เฮ้ย! อย่าจับนะ!" รินรดาร้องห้าม พร้อมปัดมืออีกฝ่ายออกอย่างลืมตัว ปลายนิ้วเรียวของทั้งคู่ชนกันเบาๆ ไฟฟ้าสถิตบางอย่างแล่นแปล๊บไปถึงหัวใจ รินรดารีบชักมือกลับราวกับโดนน้ำร้อนลวก พรรณาราช้อนตาขึ้นมอง นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นลึกซึ้งเกินกว่าจะคาดเดา "ฉันแค่อยากช่วยเช็คว่าแก้วใบนี้ใครเป็นคนเสิร์ฟ... หรือเธอหึงกลัวฉันแย่งซีนนักสืบตัวแม่กันแน่คะ รินรดา" "หลงตัวเองชะมัด" รินรดาแค่น1เสียงในลำคอ ซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อไว้ภายใต้ความมืดของห้อง เธอหันกลับไปสนใจหลักฐานต่อ "แก้วไวน์นี่ไม่ได้ถูกสลักชื่อ และในงานเลี้ยงแบบบุฟเฟต์ที่มีคนร่วมงานเป็นร้อย ฆาตกรสามารถหยิบแก้วไหนก็ได้มาวางยาพิษ... แต่มันเจาะจงเหยื่อได้อย่างแม่นยำ แสดงว่าฆาตกรต้องอยู่ในห้องนี้ และ ‘รู้จัก’ คุณนายศจีเป็นอย่างดี" พรึบ! ไฟฟ้าหลักกลับมาสว่างจ้าอีกครั้ง แสงไฟนีออนสีขาวสาดส่องลงมากลางห้องจัดเลี้ยงเผยให้เห็นสภาพความพินาศและใบหน้าตื่นตระหนกของแขกเหรื่อทุกคนที่ยืนอออกันอยู่ริมผนัง "ปิดประตูทางออกทุกด้าน!" เสียงประกาศกร้าวจากชายวัยกลางคนในชุดสูทสากลสีน้ำเงินเข้มดังขึ้น เขาคือสารวัตรธนา เจ้าหน้าที่ตำรวจมือหนึ่งที่มาร่วมงานในฐานะแขกพิเศษ สารวัตรธนาก้าวเข้ามาในวงล้อม พร้อมชูตราตำรวจขึ้น "ห้ามใครออกไปไหนจนกว่าผมจะสอบปากคำเสร็จ... ทุกคนในห้องนี้คือผู้ต้องสงสัย!" รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปัดฝุ่นตามกระโปรงเบาๆ เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องที่มีแขกผู้มีเกียรติยืนหน้าซีดเผือดกันเป็นแถว ก่อนจะสะดุดตากับใครบางคนบริเวณมุมเสา ผู้ชายร่างสูงในชุดสูทสีเทาเข้ม กำลังใช้ผ้าเช็ดหน้าสีขาวเช็ดคราบเหงื่อที่ขมับอย่างลุกลี้ลุกลน ดวงตาหลังกรอบแว่นทองคำหลบวูบยามที่สายตาของสารวัตรธนากวาดผ่าน เขาคือ 'ดนัย' เลขานุการส่วนตัวของคุณนายศจี และที่สำคัญ... เขาเพิ่งมีปากเสียงกับผู้ตายเรื่องเอกสารกองโตเมื่อสิบนาทีก่อนเกิดเหตุ รินรดากระตุกยิ้มมุมปาก เธอกำลังจะก้าวเท้าเข้าไปหาเหยื่อรายแรก แต่ทว่า... มืออุ่นจัดของใครบางคนกลับคว้าหมับเข้าที่ข้อศอกของเธอไว้เสียก่อน "อย่าเพิ่งริอ่านทำตัวเป็นฮีโร่คนเดียวสิคะ" เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหู พร้อมลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดต้นคอ ทำให้ขนลุกซู่ รินรดาหันขวับกลับไปมอง พรรณาราโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน แววตาคู่คมฉายแววเจ้าเล่ห์ระคนห่วงใยที่ซ่อนไว้ไม่มิด "ปล่อยค่ะคุณพรรณารา ฉันจะไปทำงาน" รินรดาเสียงแข็ง พยายามดึงแขนออกแต่ถูกรวบไว้แน่นขึ้น "งานน่ะทำแน่ แต่ก่อนหน้านั้น..." พรรณาราจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏบนเรียวปากสวย "หันไปดูข้างหลังคุณสิคะ รินรดา... ว่าใครกำลังเดินเข้ามาหาเรา" รินรดานิ่งงั้น เธอค่อยๆ หันกลับไปตามคำเตือน และหัวใจก็หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อร่างสูงสง่าของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุดในค่ำคืนนี้ กำลังก้าวผ่านประตูเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปาก —--------------------------------------------------------------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความระทึกขวัญและเคมีฟินจิกหมอนในตอนนี้นะคะ!