เสียงระฆังแห่งมิติลับ

“ถ้าคิดจะให้ฉันอดตายในเรือนนี้ ก็เชิญฝันไปเถอะค่ะแม่เฒ่า” ชิงหรานแค่นยิ้มในความมืด เสียงพึมพำของนางแหบพร่าแต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาดที่ยากจะหยั่งถึง ในห้องนอนที่คับแคบและเต็มไปด้วยกลิ่นอับของยุคสมัยนี้ เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของใครบางคนข้างกายไม่ใช่เรื่องที่นางต้องกังวลในตอนนี้ สิ่งที่บีบคั้นหัวใจนางยิ่งกว่าคือเสียงโครกครากที่ประท้วงจากลำไส้ที่ว่างเปล่ามาตลอดทั้งวัน หลี่ชิงหรานหลับตาลง จิตสมาธิของนางเพ่งไปที่ความว่างเปล่าเบื้องหน้า ทันใดนั้น ความเย็นเยียบดุจกระแสธารไหลผ่านโสตประสาท เสียงสัญญาณเตือนภัยของระบบห้างสรรพสินค้าที่คุ้นเคยในโลกอนาคตดังแว่วขึ้นในมโนภาพ แสงไฟนีออนสว่างวาบขึ้นในห้วงความคิด... ใช่! มิติลับของนางไม่ได้หายไปไหน แต่มันยังคงติดตามนางมาเหมือนเงาตามตัว นางค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นอย่างแผ่วเบา สายตาเหลือบมองร่างสูงใหญ่ที่หลับลึกอยู่บนเตียงไม้กระดาน ลู่ถิง... สามีที่แม้จะดูซื่อจนเซ่อ แต่แววตาที่เขามองนางในมื้ออาหารเย็นที่ผ่านมากลับมีความห่วงใยซ่อนอยู่ แต่นางไม่มีเวลามาซาบซึ้งใจกับมันในเวลานี้ ความหิวโหยในท้องกำลังสั่งให้นางต้องลงมือ *ติ๊ง!* เสียงระบบเบาหวิวเหมือนเสียงระฆังแก้ว นางยื่นมือออกไปในอากาศ เพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัส พื้นที่ว่างเปล่าบิดเบี้ยวกลายเป็นชั้นวางสินค้าสเตนเลสสตีลที่เรียงรายไปด้วยข้าวของเครื่องใช้จากศตวรรษที่ 21 ชิงหรานแทบกลั้นหายใจ แป้งสาลีเนื้อละเอียดถุงขาวสะอาดตา และเนื้อหมูกระป๋องยี่ห้อโปรดที่นางเคยกักตุนไว้ ดูหรูหราเกินกว่าจะเป็นสิ่งของที่ปรากฏอยู่ในบ้านดินเหนียวหลังนี้ นางตัดสินใจหยิบกระป๋องเนื้อหมูออกมาอย่างระมัดระวัง เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ ทำให้นางต้องชะงักและเหลือบมองสามีอีกครั้ง ลู่ถิงเพียงแค่ขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะพลิกตัวไปอีกฝั่ง ชิงหรานถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะเปิดฝากระป๋องด้วยความชำนาญ กลิ่นหอมฟุ้งของเครื่องเทศและเนื้อหมูชั้นดีลอยอบอวลไปทั่วห้องในชั่วพริบตา มันเป็นกลิ่นที่ผิดธรรมชาติสำหรับยุคข้าวยากหมากแพงเช่นนี้! นางรีบตักเนื้อหมูเข้าปาก ความรู้สึกอบอุ่นซ่านไปทั่วร่างเหมือนได้เติมเชื้อไฟให้กับชีวิตที่ริบหรี่ ในหัวของนางเริ่มวางแผนการเดินหมากใหม่ แม่เฒ่าลู่อยากให้นางผอมโซจนเดินไม่ไหวเพื่อให้ขายไม่ออกหรือไร้ค่าในสายตาใครๆ แต่ในเมื่อนางมีคลังสมบัติส่วนตัวอยู่กับตัว เกมนี้ใครจะเป็นฝ่ายแพ้ ใครจะเป็นฝ่ายชนะ... คงต้องรอดูกันต่อไป ชิงหรานจัดการแป้งสาลีที่หยิบออกมาด้วย โดยการผสมน้ำและนวดจนเป็นแผ่นแป้งเล็กๆ เตรียมจะทำหมั่นโถวเนื้อหมูในวันพรุ่งนี้ นี่ไม่ใช่แค่การเอาชีวิตรอด แต่นี่คือการประกาศศักดาว่า "ชิงหราน" คนใหม่ จะไม่ยอมก้มหัวให้ความอดอยากที่คนในบ้านนี้มอบให้เป็นอันขาด! ทว่า... ในขณะที่นางกำลังจะเอื้อมมือไปปิดมิติลับ แสงสีฟ้าจากตัวเครื่องสแกนราคาสินค้ากลับสว่างวาบขึ้นเป็นจังหวะ และก่อนที่นางจะทันได้ทำอะไร ร่างสูงใหญ่บนเตียงก็ขยับตัวกะทันหัน ลู่ถิงไม่ได้หลับ! เขาลืมตาขึ้นจ้องมองสิ่งที่นางถืออยู่ในมือด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก แววตาของเขามีทั้งความสับสน ความหวาดระแวง และ... ความตกตะลึงที่ซ่อนไม่มิด “นั่น... เจ้าไปเอาของพวกนี้มาจากที่ไหน ชิงหราน?” เสียงทุ้มต่ำของลู่ถิงดังขึ้นในความเงียบ กดดันจนหัวใจของนางแทบหยุดเต้น แผนการที่วางไว้พังทลายลงในพริบตาเมื่อสามีที่นางคิดว่าหลับอยู่ กลับกลายเป็นพยานเพียงคนเดียวที่เห็นความลับระดับคอขาดบาดตายของนางเข้าเต็มเปา ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับส้มหวานมิติลับนะคะ!