ตื่นขึ้นมาในกลิ่นอายดินโคลน

“นังลูกสะใภ้ขี้เกียจ! แดดส่องก้นจนมดจะทำรังอยู่แล้ว ยังจะนอนหน้าด้านอยู่อีกรึ! ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้! ถ้าแกไม่ไปขุดมันเทศหลังเขาให้เสร็จก่อนเที่ยง วันนี้ก็อย่าหวังว่าจะได้แตะข้าวสักเม็ด!” เสียงแหลมสูงราวกับเข็มสนิมกรีดลงบนแผ่นเหล็กดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท หลี่ชิงหรานขมวดคิ้วแน่น ความเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นริ้วขึ้นมาจากขมับราวกับถูกของแข็งกระแทกซ้ำๆ เธอพยายามปรือตาขึ้น ภาพเบื้องหน้าไม่ใช่ห้องครัวทันสมัยที่เธอคุ้นเคย แต่เป็นเพดานไม้ผุพังที่มีคราบเขม่าจับดำปี๋ กลิ่นอับชื้นของดินโคลนและกลิ่นสาบของฟางข้าวอบอวลอยู่รอบกาย “ยังจะทำเป็นหูทวนลมอีก! ฉันพูดไม่ได้ยินหรือไง! หรือต้องให้ฉันเอาไม้เรียวฟาดให้เนื้อแกหลุดออกมาเสียก่อน!” แรงกระชากที่หัวไหล่ทำให้ชิงหรานต้องฝืนยันกายลุกขึ้น ความทรงจำที่แปลกปลอมหลั่งไหลเข้ามาดั่งเขื่อนแตก ร่างกายนี้คือ ‘หลี่ชิงหราน’ สะใภ้รองของตระกูลลู่ หญิงสาวที่ถูกตราหน้าว่าสำออย ขี้เกียจ และไร้ประโยชน์ที่สุดในหมู่บ้านหัวเซี่ย ส่วนเจ้าของเสียงแหลมที่กำลังยืนเท้าสะเอวอยู่ตรงหน้า คือ ‘แม่เฒ่าลู่’ ผู้มีความสามารถพิเศษในการรีดนาทาเร้นผู้อื่นให้แหลกลาญ ชิงหรานไม่ได้โวยวาย ไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายเหมือนที่สะใภ้คนนี้เคยทำ เธอเพียงแค่กวาดสายตามองไปรอบห้องที่คับแคบและทรุดโทรม นิ่งสงบดั่งผิวน้ำในยามไร้ลมหายใจ ความเป็นเชฟระดับมิชลินสตาร์ในโลกก่อนสอนให้เธอรู้ว่า ‘ในภาวะวิกฤต ความเยือกเย็นคืออาวุธที่ดีที่สุด’ “คุณแม่พูดจบหรือยังคะ?” เสียงของเธอแหบพร่า ทว่าทุ้มต่ำและกังวานด้วยความมั่นใจ แม่เฒ่าลู่ชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด “แก... แกกล้าย้อนฉันงั้นรึ! นังตัวดี วันนี้แกกินดีหมีหัวใจเสือมาจากไหน!” ชิงหรานไม่ตอบ เธอค่อยๆ พยุงกายลุกขึ้นยืน สัมผัสได้ถึงความอ่อนแอของร่างกายที่ขาดสารอาหารมานาน แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาใหญ่ เธอรับรู้ได้ถึงความอบอุ่นบางอย่างที่สั่นไหวอยู่ในส่วนลึกของมิติห้างสรรพสินค้าที่ตามติดเธอมาด้วย มันคือคลังเสบียงที่ไม่มีวันหมดสิ้น... พลังอำนาจที่คนในยุคเจ็ดศูนย์นี้ไม่มีวันจินตนาการถึง เธอเดินผ่านหน้าแม่เฒ่าลู่ไปอย่างช้าๆ กิริยาท่าทางนั้นเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากหญิงสาวที่ดูไร้ทางสู้กลายเป็นผู้ที่กุมความลับบางอย่างไว้ สายตาที่เธอมองแม่เฒ่าลู่นั้นไม่ใช่ความหวาดกลัว แต่เป็นความเวทนาที่ดูแคลนอย่างเงียบเชียบ “ฉันจะไปทำงานค่ะ ไม่ใช่เพราะกลัวหิว แต่เพราะฉันไม่อยากหายใจร่วมกับคนประเภทที่ชอบก่นด่าผู้อื่นเพื่อกลบเกลื่อนความไร้ความสามารถของตัวเอง” “แก!” แม่เฒ่าลู่ถึงกับหน้าแดงก่ำ อ้าปากค้างจนพูดไม่ออก นางไม่เคยเห็นสะใภ้คนนี้มีแววตาที่เยือกเย็นและน่าเกรงขามเช่นนี้มาก่อน ชิงหรานไม่ได้สนใจเสียงกรีดร้องตามหลัง เธอเดินออกจากเรือนหลัก มุ่งหน้าสู่ทุ่งดินโคลนหลังหมู่บ้าน พลางสำรวจร่างกายใหม่ในใจ—ไหล่แคบ ผิวหยาบกร้าน แต่อวัยวะภายในยังแข็งแรงดี หากได้รับการฟื้นฟูด้วยวัตถุดิบคุณภาพในมิติ เธอจะเปลี่ยนร่างแห้งกร้านนี้ให้กลายเป็นเครื่องมือทำมาหากินที่ยอดเยี่ยมที่สุด ขณะที่เธอกำลังก้มลงหยิบจอบที่วางอยู่ข้างกระท่อมร้าง พลันสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นเงาร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารที่กำลังเดินถือตะกร้าบรรจุของป่าตรงมาทางนี้ เขาคือ ‘ลู่ถิง’ สามีผู้ซื่อสัตย์ที่มักจะถูกแม่เฒ่าลู่กดขี่ไม่ต่างจากเธอ ลู่ถิงหยุดเดินเมื่อเห็นชิงหราน แววตาของเขาที่มักจะดูเรียบเฉยกลับไหววูบไปด้วยความห่วงใย เขาเดินเร็วรี่เข้ามาหา วางตะกร้าลงแล้วเอื้อมมือมาคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ “ชิงหราน... เธอยังไม่หายดี ทำไมถึงออกมาตากแดดล่ะ? กลับไปพักก่อนเถอะ เดี๋ยวเรื่องขุดมันเทศฉันจะจัดการเอง” ชิงหรานเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมเข้มที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและความเหนื่อยล้าของเขา สัมผัสจากมือหยาบกร้านของเขาส่งผ่านความจริงใจมาถึงใจของเธออย่างประหลาด นี่คือสามีที่เธอต้องฝากชีวิตไว้ในยุคสมัยที่โหดร้ายนี้สินะ ทว่าในวินาทีที่เธอกำลังจะเปิดปากพูด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังกระหึ่มขึ้นจากทางเข้าหมู่บ้าน พร้อมกับเสียงตะโกนของหัวหน้าหมู่บ้านที่ดูแตกตื่น “ลู่ถิง! ชิงหราน! ออกมาเร็วเข้า! พวกทหารจากในเมืองมาที่นี่ พวกเขาบอกว่าได้รับรายงานว่ามี ‘ของต้องห้าม’ ซุกซ่อนอยู่ในเขตตระกูลลู่!” ชิงหรานเบิกตากว้าง ความเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วสันหลัง ในมิติห้างสรรพสินค้าของเธอมีเสบียงและของใช้ยุคปัจจุบันที่หากถูกค้นเจอในเวลานี้... มันหมายถึงโทษประหารชีวิตเพียงอย่างเดียว! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับส้มหวานมิติลับนะคะ