การพบกันที่ไม่ได้เตรียมใจ

“คุณแน่ใจนะคะว่าต้องการจะเดินเข้าไปตรงนั้นจริงๆ?” เสียงกระซิบของเลขาส่วนตัวไม่ได้ทำให้ฝีเท้าของรินรดาชะงักลงแม้แต่น้อย เธอกระชับกระเป๋าคลัทช์ใบหรูในมือแน่นขึ้นจนปลายนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาวซืด กลิ่นอายของงานประมูลการกุศลระดับประเทศอบอวลไปด้วยความหรูหราที่เคลือบแฝงด้วยความจอมปลอม—บรรยากาศที่เธอเคยเกลียดชังเมื่อสามปีก่อน และบัดนี้เธอกลับมาในฐานะแขกผู้ทรงเกียรติในฐานะเจ้าของแกลเลอรีศิลปะที่กำลังถูกจับตามอง รินรดาในชุดราตรีผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มขับผิวขาวจัดให้ดูสง่างามดั่งดอกไม้กลางพายุที่ไม่มีวันยอมหักโค่น เธอไม่ได้เป็นรินรดาคนเก่าที่เอาแต่ก้มหน้าหลบสายตาใครอีกต่อไป ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทั่วห้องโถงใหญ่ก่อนจะหยุดนิ่ง... ร่างสูงสง่าในสูทสีดำสนิทที่ยืนโดดเด่นอยู่กลางวงสนทนาคือคนคนเดียวกับที่เคยทำให้หัวใจของเธอแตกสลายจนแทบไม่เหลือชิ้นดี ภาคิน เพียงแค่เห็นแผ่นหลังกว้างนั้น รินรดาก็รู้สึกราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นปราดไปทั่วร่าง ความเย็นเยียบจากอดีตย้อนกลับมาเตือนใจถึงความเจ็บปวดที่เธอกดทับไว้ใต้ก้นบึ้งของความทรงจำ แต่เธอก็ยืดตัวตรง สูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอดก่อนจะก้าวเดินต่อไปด้วยท่วงท่าที่มั่นคง ดั่งนางพญาที่ไม่มีวันหวนกลับไปสยบแทบเท้าใคร “คุณรินรดาครับ ทางนี้ครับ...” เสียงหนึ่งดังขึ้น ทำให้ภาคินที่กำลังสนทนาอยู่หันกลับมา ในจังหวะที่ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวของเขาปะทะเข้ากับดวงตาคู่สวยที่เขาจำได้แม่นยำยิ่งกว่าสิ่งใด โลกทั้งใบของภาคินราวกับหยุดหมุนแก้วไวน์ในมือเขาเกือบจะร่วงหล่นลงพื้น รินรดา? ผู้หญิงที่เขาเฝ้าตามหาด้วยความโหยหาอย่างบ้าคลั่งมาตลอดสามปี บัดนี้เธอกลับมายืนอยู่ตรงหน้าเขาในชุดที่หรูหรา และที่สำคัญ... แววตาของเธอนั้นไม่มีความอ่อนแอหลงเหลืออยู่อีกแล้ว มีเพียงความเย็นชาที่กรีดลึกยิ่งกว่ามีดโกน “คุณ...” เสียงของภาคินแหบพร่า เขาขยับตัวจะก้าวเข้าหา แต่รินรดาเพียงแค่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตา “สวัสดีค่ะคุณภาคิน ไม่นึกเลยนะคะว่าจะได้พบกันในงานนี้” น้ำเสียงของเธอราบเรียบราวกับพูดกับคนแปลกหน้าที่ไม่ได้มีความสำคัญอันใด “ริน... คุณหายไปไหนมา?” เขาถามพลางก้าวประชิดตัวจนรินรดาได้กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขาที่เธอเคยคุ้นเคย ความรู้สึกถวิลหาพุ่งเข้าจู่โจมจิตใจเขาอย่างรุนแรง แต่เขากลับเห็นเพียงความว่างเปล่าจากแววตาของผู้หญิงตรงหน้า “คำถามนั้นไม่จำเป็นหรอกค่ะ เราจบกันไปนานแล้ว และฉันไม่ได้กลับมาเพื่อรื้อฟื้นเรื่องเก่า” เธอตัดบทอย่างเด็ดขาด ก่อนจะหันไปหาผู้ร่วมสนทนาคนอื่นๆ ราวกับเขาเป็นเพียงอากาศธาตุ ภาคินกัดกรามแน่น ความเย่อหยิ่งของเขาถูกท้าทายอย่างรุนแรง เขาคว้าข้อมือของเธอไว้เบาๆ ทว่ากระชับแน่น “เรื่องของเรามันยังไม่จบ รินรดา ผมไม่เคยอนุญาตให้คุณไปไหนทั้งนั้น” “คุณไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจแทนฉันอีกต่อไปค่ะ” เธอสะบัดข้อมือออกอย่างนุ่มนวลแต่หนักแน่น “ขอตัวก่อนนะคะ ดิฉันมีแขกที่สำคัญกว่าต้องไปพบ” รินรดาเดินจากไป ทิ้งให้ภาคินยืนเคว้งอยู่ท่ามกลางเสียงเพลงแว่วหวานที่ฟังดูดั่งเสียงเยาะเย้ย เขาจ้องมองแผ่นหลังของเธอด้วยความรู้สึกปั่นป่วน ทั้งโกรธ ทั้งรัก และสับสน เขาจะไม่ปล่อยให้เธอหนีไปไหนได้อีกเป็นครั้งที่สอง --- ในขณะเดียวกัน ที่มุมหนึ่งของแกลเลอรีจำลองขนาดเล็กภายในงาน ซึ่งจัดแสดงผลงานภาพวาดสีน้ำรูปเด็กชายตัวน้อยที่กำลังวิ่งเล่นอยู่กลางทุ่งหญ้าฝรั่งเศส เด็กชายตัวน้อยในชุดสูทสีครีมดูน่ารักน่าชัง ดวงตากลมโตเป็นประกายสดใส กำลังยืนจ้องภาพวาดนั้นด้วยรอยยิ้ม “คุณแม่วาดรูปเก่งจังเลยครับ” เสียงใสๆ ของน้องต้นน้ำดังขึ้นเบาๆ ก่อนจะเดินไปคว้ามือหญิงสาวนางหนึ่งที่เดินเข้ามาหา รินรดาย่อตัวลงกอดลูกชายไว้แน่น ความอบอุ่นที่ได้รับจากไออุ่นของร่างเล็กๆ นี้คือสิ่งเดียวที่ทำให้เธอยังคงหัวใจที่กล้าแกร่งเอาไว้ได้ “ต้นน้ำของแม่หิวไหมคะ? เดี๋ยวเรากลับไปทานมื้อค่ำกันนะ” “ครับผม! แต่วันนี้ต้นน้ำอยากได้ตุ๊กตาหมีตัวนั้นจังเลยครับ” เด็กชายชี้ไปยังบูธประมูลเด็กเล่นที่ตั้งอยู่อีกฝั่งหนึ่ง ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินไปทางนั้น ภาคินที่ยังคงจับตามองรินรดาไม่ห่างได้ก้าวตามเธอมาเงียบๆ เขาเห็นเธออุ้มเด็กคนหนึ่งขึ้นมาแนบอก ความเอ็นดูที่ฉายชัดบนใบหน้าของเธอมันช่างเจ็บปวดสำหรับเขา เพราะเธอไม่เคยยิ้มให้เขาแบบนั้นเลยสักครั้ง แต่ทว่า... เมื่อรินรดาหมุนตัวกลับมา เด็กชายในอ้อมกอดเธอก็หันหน้ามาสบตากับเขาพอดี ภาคินชะงักกึก ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ดวงตาคู่กลมโตของเด็กน้อยคนนั้น... จมูกที่รั้นเล็กน้อยนั่น... และความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดที่แล่นเข้าสู่หัวใจ เด็กคนนั้นมีใบหน้าเหมือนเขา... เหมือนเขาราวกับถอดแบบออกมาจากกระจกเงาในช่วงวัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน ความเงียบงันเข้าปกคลุมบริเวณนั้น รินรดาหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นสายตาของภาคินที่มองลูกชายของเธอด้วยความตื่นตะลึงและตั้งคำถาม ภาคินค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามาหาช้าๆ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความโกรธเกรี้ยวเป็นความสั่นไหวและตระหนักรู้ที่รุนแรง “รินรดา...” เสียงของภาคินแผ่วเบาจนแทบขาดใจ เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ แล้วก้มลงมองใบหน้าของเด็กน้อยที่กำลังกอดคอเธอแน่น “เด็กคนนี้... เขาเป็นใคร?” หัวใจของรินรดาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอรู้ดีว่าเกมนี้เธออาจจะแพ้ตั้งแต่วินาทีที่พาเขาออกมาสู่สายตาของปีศาจตนนี้ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดและหัวใจที่เข้มแข็งของรินรดาในตอนนี้นะคะ