รอยยิ้มที่ไม่ได้เห็นบ่อยๆ

"ถ้าคุณยังยืนยันจะแก้แบบตรงจุดเชื่อมต่อนี้อีกรอบ ผมเกรงว่าเราคงไม่ต้องคุยกันเรื่องกำหนดการส่งมอบงานในสัปดาห์หน้าแล้วครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำของธนัตถ์เรียบสนิท แต่มันกลับแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลภายในห้องประชุมกระจกใสที่ดูแคบลงถนัดตา ลีลาเม้มริมฝีปากแน่น เธอกำปากกาในมือจนข้อนิ้วขาวซีด แม้ข้างในจะเดือดพล่านด้วยความเห็นต่างที่ศิลปะกับวิศวกรรมมักจะเขม่นกัน แต่สายตาของเธอกลับไปสะดุดเข้ากับบางอย่างที่มุมปากของสถาปนิกหนุ่มสายเนี้ยบ ท่ามกลางบรรยากาศที่คุกรุ่น ธนัตถ์กำลังก้มลงมองแบบโครงสร้างที่วางอยู่บนโต๊ะยาว นิ้วเรียวยาวของเขาเคาะเบาๆ ลงบนขอบกระดาษเป็นจังหวะ และในวินาทีที่เขาเงยหน้าขึ้นเพื่อถกเถียงเรื่ององศาของเสาคอนกรีต มุมปากข้างหนึ่งกลับยกขึ้นเล็กน้อย... เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มาพร้อมความเหยียดหยาม แต่มันคือรอยยิ้มของคนที่มีความสุขกับการได้จมดิ่งลงไปในรายละเอียดที่เขารัก มันไม่ใช่ภาพที่ใครจะเห็นได้บ่อยนัก สำหรับผู้ชายที่ชีวิตมีแต่ไม้บรรทัดและมาตรฐานที่ต้องเป๊ะทุกมิลลิเมตร รอยยิ้มนั้นกลับดูอ่อนโยนและมีชีวิตชีวาอย่างประหลาด "ลี... ลีคะ!" เสียงกระซิบของพิมพ์ชนกที่นั่งอยู่ข้างๆ ทำเอาลีลาสะดุ้งสุดตัว เธอไม่ได้สติหลุดเพราะความโกรธ แต่มันหลุดเพราะจังหวะหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ มือของเธอควานหาโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างสมุดจดโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณความขี้เล่นบวกกับความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้พุ่งพล่าน แชะ! เสียงชัตเตอร์เบาๆ เล็ดลอดออกมาท่ามกลางความเงียบขณะที่ธนัตถ์กำลังก้มลงตรวจเช็กพิกัดอีกครั้ง ลีลาใจหายวาบ เธอรีบคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงทันที ความร้อนพุ่งขึ้นไปถึงใบหู "มีอะไรหรือเปล่าครับคุณลีลา?" ธนัตถ์ชะงักกึก เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องมาที่เธออย่างต้องการคำตอบ ปรเมศที่นั่งหัวโต๊ะขมวดคิ้วมองมาด้วยความสงสัย "เปล่าค่ะ... แค่... แค่เห็นแมลงวันบินผ่านน่ะค่ะ เลยเผลอตัวไปหน่อย" ลีลาตอบเสียงตะกุกตะกัก พยายามรักษาท่าทีให้ดูเป็นมืออาชีพที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่ในใจอยากจะแทรกแผ่นดินหนี "แมลงวันในห้องประชุมที่ปิดมิดชิดเนี่ยนะ?" ธนัตถ์เลิกคิ้ว แววตาเย็นชาคู่นั้นดูเหมือนจะจับพิรุธได้ แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงแค่ส่ายหน้าเบาๆ อย่างระอาใจก่อนจะก้มลงไปจัดการกับแบบแปลนต่อ ลีลารีบก้มหน้าซ่อนความตื่นเต้น เธอเปิดดูภาพในอัลบั้มลับๆ มือสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเห็นรูปถ่ายใบนั้น ธนัตถ์ในชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบกำลังขมวดคิ้วเล็กน้อยที่หัวคิ้ว แสงจากโคมไฟเหนือโต๊ะประชุมตกกระทบใบหน้าด้านข้างของเขา ทำให้เขาราวกับรูปปั้นสลักที่บรรจงสร้างมาอย่างประณีต แต่จุดที่ทำให้เธอใจสั่นที่สุดคือรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากนั่นต่างหาก... รอยยิ้มที่เหมือนกำลังบอกว่าเขาก็เป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่ง ไม่ใช่หุ่นยนต์ที่เดินได้ตามแบบแปลน "ถ้าไม่มีอะไรจะค้านเพิ่มเติม งั้นประชุมวันนี้จบแค่นี้นะครับ ผมต้องรีบไปตรวจไซต์งานต่อ" ธนัตถ์ประกาศเสียงเรียบ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อสูทให้เข้าที่ก่อนจะกวาดสายตามาที่เธออีกครั้งด้วยแววตาที่อ่านยาก "หวังว่าครั้งหน้า คุณจะมีเหตุผลที่ดีกว่าแมลงวันนะครับคุณลีลา" ร่างสูงก้าวเดินออกจากห้องไปอย่างมั่นคงทิ้งให้ลีลานั่งอึ้งอยู่ตรงนั้น เธอถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก พิมพ์ชนกที่นั่งอยู่ข้างๆ รีบเอาศอกกระทุ้งสีข้างเธอทันที "แก... ยอมรับมาซะดีๆ ว่าแอบถ่ายอะไรเขาไปน่ะฮะ? ทำไมหน้าแดงขนาดนั้น?" "เปล่าสักหน่อย! ก็แค่... แค่ถ่ายไว้เป็นหลักฐานเผื่อเขาจะเอาเปรียบเราไง เรื่องแก้แบบน่ะ" ลีลาแก้ตัวน้ำขุ่นๆ พร้อมกับกดล็อกหน้าจอโทรศัพท์แน่น แต่ทว่า ในวินาทีที่เธอคิดว่าทุกอย่างจบลงแล้ว เสียงแจ้งเตือนข้อความเด้งขึ้นมาจากโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะ เป็นข้อความจาก 'ธนัตถ์' ที่ส่งตรงเข้ามาในแอปพลิเคชันสื่อสารของทีมงาน 'รอยยิ้มเมื่อกี้... ถ้าชอบมากขนาดต้องเก็บไว้เป็นที่ระลึก หลังเลิกงานช่วยตามผมไปที่ห้องเก็บแบบแปลนชั้นใต้ดินด้วยนะครับ ผมมี "หลักฐาน" อีกหลายอย่างที่อยากให้คุณดูแบบตัวต่อตัว' หัวใจของลีลาหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอเงยหน้าขึ้นมองตามหลังเขาไปที่ประตูห้องประชุมที่เพิ่งปิดสนิทลงไปเมื่อครู่ นี่เขาจับได้ตั้งแต่แรกแล้วงั้นหรือ? แล้วคำว่า 'หลักฐาน' ของเขามันหมายถึงอะไรกันแน่? ความตื่นเต้นพุ่งทะยานจนเธอไม่ทันสังเกตเห็นชายชุดดำสองคนที่ยืนรออยู่หน้าห้องประชุมตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ พวกเขากำลังถือแฟ้มเอกสารสีดำสนิทที่มีตราประทับโครงการลับที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนเดินตรงมาทางเธอพร้อมรอยยิ้มที่ไม่น่าไว้วางใจ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครด้วยกันนะคะ ขอให้มีความสุขกับทุกบท ให้น้ำผึ้งหยดแรกได้โอบกอดหัวใจของทุกคนในตอนต่อไปค่ะ