สถาปนิกหนุ่มสายเนี้ยบกับมัณฑนากรสาวปากกล้า•ตอนที่ 15

รุ่งอรุณแห่งความเข้าใจ

ผลงานโดย น้ำผึ้งหยดแรก
"หมอบลง!" เสียงตวาดของธนัตถ์ดังแทรกเสียงลั่นเปรี๊ยะของโครงสร้างเหล็กที่กำลังบิดเบี้ยว ลีลาไม่รอช้า เธอทิ้งตัวลงกับพื้นปูนทันทีในจังหวะเดียวกับที่เศษคอนกรีตขนาดมหึมาถล่มลงมาปิดตายทางออกหลักฝุ่นปูนฟุ้งกระจายจนกลายเป็นหมอกสีเทาหนาทึบ สัญชาตญาณมัณฑนากรที่คุ้นเคยกับพื้นที่หน้างานทำให้เธอกวาดสายตาผ่านฝุ่นควันอย่างรวดเร็ว "สิบนาทีนั่นคือกำหนดการแบบทฤษฎี แต่ความเป็นจริง... แรงดันน้ำมันจะทำให้พื้นใต้เท้าเรากลายเป็นทรายดูดภายในสามนาที!" ธนัตถ์ตะโกนแข่งกับเสียงคำรามของอาคารที่กำลังสั่นสะท้าน มือหนาคว้าข้อมือเธอไว้แน่นโดยสัญชาตญาณความเนี้ยบที่เขามีหายไปสิ้น เหลือเพียงความเด็ดขาดที่พร้อมจะฝ่าวิกฤต "นั่น! ช่องลมระบายอากาศของระบบบำบัดน้ำเสีย" ลีลาชี้ไปยังช่องแคบๆ เหนือระดับสายตาที่ซ่อนอยู่หลังผนังเบาที่กำลังฉีกขาด "ถ้าเรากระโดดขึ้นไปบนคานเหล็กนั่นแล้วสไลด์ตัวเข้าช่องนั้นได้ เราจะออกไปที่ลานจอดรถด้านนอก!" ธนัตถ์มองตามสายตาเธอ ก่อนจะกวาดสายตาประเมินน้ำหนักและทิศทางการทรุดตัว "แรงรับน้ำหนักของคานนั่นเหลือแค่ 60 เปอร์เซ็นต์ ถ้าเราขึ้นไปพร้อมกัน... มันหักแน่ ลีลา!" "งั้นคุณก็ส่งฉันขึ้นไป แล้วคุณค่อยหาทางตามมา!" "ไม่มีทาง! ผมไม่ทิ้งคนในความรับผิดชอบไว้ในไซต์งานที่กำลังจะพัง!" ลีลาแค่นหัวเราะในลำคอ แม้สถานการณ์จะบีบคั้นถึงตาย "อย่าทำเป็นคนดีแบบมีหลักการตอนนี้เลยสถาปนิก! ถ้าคุณมัวแต่ยึดติดกับกฎเรื่องความปลอดภัยหรือโครงสร้างที่เป๊ะเว่อร์ เราก็ตายทั้งคู่—คุณเชื่อใจฉันไหมล่ะ?" ธนัตถ์หยุดชะงัก สายตาคมกริบของเขาสบเข้ากับดวงตาที่วาวโรจน์ด้วยความมุ่งมั่นของหญิงสาว ความเชื่อใจ... คำที่เขาไม่เคยใช้กับใครในการทำงาน เพราะเขาเชื่อแค่ตัวเลขและแบบแปลน แต่ในวินาทีที่พื้นคอนกรีตใต้เท้าเริ่มแตกร้าวเป็นใยแมงมุม เขากลับพยักหน้าให้เธออย่างหนักแน่น "ขึ้นไป! ผมจะรับแรงกระแทกจากด้านล่างให้!" การทำงานประสานกันอย่างฉับพลันเกิดขึ้นโดยไม่ต้องมีคำสั่งซ้ำ ธนัตถ์ประสานมือเป็นฐานให้ลีลาถีบตัวขึ้นสู่โครงเหล็ก เธอคว้าขอบช่องลมไว้ได้แน่นก่อนจะเอื้อมมือกลับลงมาเพื่อดึงเขาขึ้นไป แต่ในจังหวะที่มือทั้งสองสัมผัสกัน เสียงสัญญาณเตือนภัยดังก้องไปทั่วอาคาร ราวกับเป็นเสียงนับถอยหลังสู่จุดจบ *ครืนนนน—!* พื้นทรุดตัวลงจริงๆ ธนัตถ์ดีดตัวขึ้นตามแรงดึงมหาศาลของลีลา ทั้งคู่กระแทกเข้ากับผนังช่องลมอย่างจังก่อนจะคลานตะเกียกตะกายออกไปสู่พื้นที่โล่งด้านนอกเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่ห้องโถงโซน B ทั้งหมดจะยุบตัวลงกลายเป็นหลุมยักษ์ ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมทันทีที่ฝุ่นจางลง ทั้งคู่นอนหอบหายใจรดกันอยู่บนพื้นหญ้าข้างไซต์งาน เสื้อเชิ้ตเนี้ยบกริบของธนัตถ์ขาดวิ่นและเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบดิน ส่วนลีลาก็ไม่เหลือเค้าโครงของสาวมั่นผู้รักสวยรักงาม เธอหอบหายใจถี่จนหน้าอกกระเพื่อม ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง "เรา... เราทำได้" ลีลาพึมพำ ธนัตถ์พยุงตัวขึ้นนั่ง มองดูไซต์งานที่เหลือเพียงซากปรักหักพังก่อนจะหันมามองหญิงสาวข้างกาย ความรู้สึกขุ่นเคืองใจที่เคยมีต่อความใจร้อนของเธอเปลี่ยนไปเป็นความทึ่งอย่างเงียบๆ เขาพบว่าภายใต้ความปากกล้าและหัวขบถของเธอนั้น คือไหวพริบที่แม้แต่สถาปนิกมือหนึ่งอย่างเขายังคาดไม่ถึง "แบบแปลนอาจจะโกหกเราได้ แต่วิธีการตัดสินใจของคุณ... ไม่เลวเลย" ธนัตถ์เอ่ยเสียงเรียบ แม้จะยังแฝงความหยิ่งในศักดิ์ศรี แต่ดวงตาของเขากลับมีความอ่อนโยนที่ซ่อนไม่มิด ลีลาหันมามองเขา ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "แล้วคุณล่ะสถาปนิก... ความเนี้ยบของคุณช่วยชีวิตเราไว้ได้มากกว่าที่ฉันคิดนะ" ทั้งคู่สบตากัน ท่ามกลางบรรยากาศของรุ่งอรุณที่ค่อยๆ สาดแสงสีทองจับขอบฟ้า เป็นการสิ้นสุดความวุ่นวายขององค์แรกที่พวกเขาต้องพิสูจน์ตัวเอง แต่มันกลับเป็นจุดเริ่มต้นของความเข้าใจที่ลึกซึ้งขึ้น ทั้งคู่รู้ดีว่าจากนี้ไป ความสัมพันธ์แบบ 'เพื่อนร่วมงาน' ของพวกเขาจะเปลี่ยนไปตลอดกาล แม้ปากจะยังคงบอกว่าไม่ใช่ก็ตาม "ลีลา" ธนัตถ์เรียกชื่อเธอเบาๆ ก่อนจะชะงักไปเมื่อเห็นแจ้งเตือนบนหน้าจอมือถือที่ตกลงมาข้างตัว หน้าจอโฮโลแกรมสั่นไหวรุนแรงพร้อมกับตัวอักษรสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ *แจ้งเตือนภารกิจระดับ SSS: [เปิดเผยความลับใต้ดินโซน C - ความผิดปกติไม่ใช่ภัยธรรมชาติ แต่คือฝีมือของ 'ปรเมศ']* ลีลาชะงักไปเมื่อเห็นข้อความนั้น มือของเธอสั่นเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าเหตุการณ์นี้อาจไม่ใช่แค่อุบัติเหตุ แต่เป็นแผนการบางอย่างที่ถูกวางไว้ล่วงหน้า ขณะที่เธอกำลังจะเอ่ยปากถามธนัตถ์ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากมุมมืดหลังรถขนส่งที่จอดอยู่ใกล้ๆ "แหม... ช่างเป็นฉากจบที่น่าประทับใจจริงๆ นะครับ ทั้งสองคน" เงาร่างของปรเมศก้าวออกมาจากเงามืด พร้อมด้วยรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา ในมือของเขาถือรีโมทคอนโทรลบางอย่างที่ทำเอาธนัตถ์และลีลาต้องหยุดหายใจ ทันใดนั้นพื้นดินรอบตัวพวกเขาก็เริ่มสั่นสะเทือนอีกครั้ง... แต่คราวนี้ไม่ใช่การทรุดตัวธรรมดา หากแต่เป็นเสียงกลไกขนาดใหญ่ที่กำลังถูกกระตุ้นขึ้นจากใต้ดิน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมลุ้นไปกับก้าวแรกของความสัมพันธ์ของทั้งคู่นะคะ น้ำผึ้งหยดแรกสัญญาว่าจะพาไปพบกับความลับที่เข้มข้นยิ่งกว่าในตอนหน้าค่ะ!
สารจากนักเขียน (น้ำผึ้งหยดแรก)
ดูโปรไฟล์ →

"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง สถาปนิกหนุ่มสายเนี้ยบกับมัณฑนากรสาวปากกล้า นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"

ความคิดเห็น (0)

ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์

ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้

เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!

บ่มเพาะไข่ไดโนเสาร์60%