เกมการเมืองของปรเมศ

“ถ้าคุณยังไม่อยากให้ชีวิตการทำงานที่สั่งสมมาพังพินาศเพราะไอ้ไฟล์ขยะพวกนี้ ก็ช่วยขยับมือให้มันเร็วกว่าปากหน่อยได้ไหม คุณลีลา!” เสียงทุ้มต่ำของธนัตถ์กร้าวขึ้นท่ามกลางความมืดมิดในห้องเก็บเอกสารชั้นใต้ดินที่ระบบไฟถูกตัดขาด ลมหายใจของเขาร้อนผ่าวเนื่องจากความโกรธปนความกังวล มือหนาของสถาปนิกหนุ่มกดแป้นพิมพ์โน้ตบุ๊กเครื่องสำรองรัวเร็ว จอภาพเรืองแสงสีฟ้าสาดกระทบใบหน้าที่เคร่งเครียดจนขึ้นสันกราม เขากำลังแข่งกับเวลาและ ‘ใครบางคน’ ที่กำลังใช้สิทธิ์ระดับ Admin ลบเส้นทางโครงสร้างตึกชุดสุดท้ายทิ้งอย่างถาวร “อย่ามาสั่งคนอย่างฉันนะนัตถ์! ถ้าคุณฉลาดพอที่จะล็อกระบบรักษาความปลอดภัยไว้ให้แน่นหนากว่านี้ เราก็คงไม่ต้องมานั่งงมเข็มในมหาสมุทรแบบนี้หรอก” ลีลาโต้กลับด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าแต่ยังคงความดื้อรั้น เธอไม่ได้หันไปมองเขา มือของเธอกำลังสลับสับเปลี่ยนไดรฟ์สำรองข้อมูลอย่างชำนาญ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างจ้องมองแถบสถานะการโอนถ่ายไฟล์ที่วิ่งค้างอยู่ที่เก้าสิบแปดเปอร์เซ็นต์ ความกดดันที่ถาโถมเข้ามาไม่เพียงแค่เรื่องงาน แต่เพราะเธอมั่นใจว่าผู้ที่อยู่เบื้องหลังการลบข้อมูลนี้ ไม่ใช่มือสมัครเล่นที่ไหน แต่มันคือการ ‘จงใจ’ ของใครบางคนที่ต้องการให้โครงการนี้ล้มเหลว *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณแจ้งเตือนจากระบบอีเมลที่เด้งขึ้นมาในจังหวะที่ไฟล์สุดท้ายถูกโอนถ่ายเสร็จสิ้น ทำให้ทั้งคู่ชะงัก ลีลาคว้ามันขึ้นมาอ่าน ข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาเลือดในกายของเธอเย็นเฉียบ *‘ความลับของโครงสร้างที่พังทลายไม่ได้ถูกบันทึกไว้ในแบบแปลน แต่ถูกฝังไว้ใต้จริยธรรมของสถาปนิกที่ขายวิญญาณให้เงิน... ปรเมศ’* “ปรเมศ...” ธนัตถ์อ่านชื่อนั้นด้วยเสียงที่ราบเรียบ หากทว่าแฝงไปด้วยความเคียดแค้นที่พุ่งพล่านอยู่ในดวงตา “มันไม่ได้แค่แทรกแซง แต่มันกำลังเปลี่ยนให้งานของเรากลายเป็นหลักฐานมัดตัวเราเอง” “นั่นหมายความว่ายังไง?” ลีลาขมวดคิ้วแน่น “หมายความว่า ตั้งแต่ต้นจนจบ ทุกย่างก้าวที่เราเดิน ทุกการตัดสินใจที่เราเลือกทำเพื่อจะให้งานนี้สำเร็จ... มันคือหมากที่มันวางไว้เพื่อให้เราเป็นแพะรับบาปในวันที่ตึกนี้ถล่มลงมายังไงล่ะ” ธนัตถ์กระแทกฝาโน้ตบุ๊กปิดลง ความเงียบงันเข้ามาปกคลุมห้องทั้งห้องทันที ในขณะที่ทั้งสองกำลังเผชิญกับวิกฤตที่หนักหน่วงที่สุดในชีวิต เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องเก็บเอกสาร เงาร่างสูงใหญ่ทอดทับผ่านช่องว่างใต้ประตู ปรเมศยืนอยู่ที่นั่น เขาไม่ได้มาเพื่อจับพวกเขา แต่มาเพื่อ ‘ยื่นข้อเสนอ’ “เสียเวลาจังเลยนะครับ ผมบอกแล้วว่าการต่อต้านอำนาจเงินมันไม่มีทางรุ่ง” เสียงของปรเมศกังวานอย่างเหนือกว่า “ธนัตถ์ คุณเป็นสถาปนิกที่มีอนาคตไกล ส่วนคุณลีลา... ความคิดสร้างสรรค์ของคุณมันน่าเสียดายถ้าต้องไปจบในคุก” “คุณต้องการอะไรกันแน่!” ลีลาตะโกนถาม เสียงของเธอสะท้อนก้องไปตามผนังคอนกรีต “ผมต้องการให้คุณสองคนร่วมมือกัน” ปรเมศเปลี่ยนโทนเสียงให้ดูอ่อนโยนขึ้นอย่างน่าขนลุก “เขียนแบบแปลนโครงสร้างใหม่ตามที่ผมต้องการ ปิดบังรอยร้าวที่ฐานรากด้วยงานดีไซน์ที่หรูหราที่สุดเท่าที่คุณจะคิดได้ แล้วผมจะมอบอนาคตที่สวยหรูให้... แต่ถ้าไม่... หลักฐานการลบข้อมูลที่ผมเพิ่งทำไปเมื่อครู่นี้ จะถูกตีตราว่าเป็นฝีมือของพวกคุณทั้งคู่” ธนัตถ์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาสบตาปรเมศผ่านช่องว่างของประตู มือของเขากำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ลีลาขยับเข้ามาใกล้เขาโดยอัตโนมัติ ความขัดแย้งระหว่างเขากับเธอที่เคยเป็นกำแพงสูงชัน กลับถูกพังทลายลงด้วยศัตรูที่อยู่ตรงหน้า ธนัตถ์หันมามองลีลา แววตาที่เคยเย็นชาเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยว เขาไม่ได้เห็นแค่เพื่อนร่วมงาน แต่เห็น ‘พันธมิตร’ คนเดียวที่เหลืออยู่ “ถ้าเรายอมเล่นตามเกมมัน เราอาจจะรอดตอนนี้ แต่เราจะสูญเสียทุกอย่างในอนาคต” ธนัตถ์กระซิบเบาๆ “แต่ถ้าเราปฏิเสธ เราต้องหาทางออกที่มากกว่าแค่การเอาตัวรอด” ลีลาสูดลมหายใจเข้าลึก เธอคว้ามือของธนัตถ์ไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกสั่นกลัวในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความฮึกเหิมอย่างประหลาด “เรามีไฟล์ที่กู้มาได้แล้วนั่นคือหลักฐานสำคัญ... เราไม่ได้กำลังเล่นเกมของมัน แต่นี่คือเกมของเรา” ขณะที่ปรเมศกำลังหัวเราะเบาๆ อยู่ด้านนอกด้วยความมั่นใจว่าเหยื่อสองคนนี้ไม่มีทางเลือกอื่น ทันใดนั้น ไฟในห้องเก็บเอกสารก็สว่างวาบขึ้น ระบบรักษาความปลอดภัยของตึกที่ถูกตั้งค่าใหม่ทั้งหมดโดยใครบางคนที่แอบเข้ามาช่วยในเงามืด หน้าจอมอนิเตอร์ของปรเมศที่อยู่ด้านนอกเริ่มสั่นไหว พร้อมกับข้อความสีแดงฉานที่แจ้งเตือนว่า... *‘ระบบหลักถูกเข้าควบคุมโดยสิทธิ์ระดับสูงสุด... คำสั่งทำลายหลักฐานถูกระงับ... ยินดีต้อนรับสู่การเปิดโปงครั้งใหญ่’* ปรเมศเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่ประตูห้องเก็บเอกสารที่เคยล็อกตายค่อยๆ เปิดออกเผยให้เห็นธนัตถ์และลีลาที่ยืนอยู่เคียงข้างกันด้วยแววตาที่ไม่มีความกลัวหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย แต่ทว่า... ทันใดนั้นร่างของพิมพ์ชนกก็ปรากฏตัวขึ้นจากด้านหลังของปรเมศ พร้อมกับโทรศัพท์ในมือที่กำลังไลฟ์สดเหตุการณ์ทั้งหมดให้คนทั้งวงการสถาปัตยกรรมเห็น! “คุณเมศคะ... คุณเคยได้ยินไหมคะว่า ‘น้ำผึ้งหยดแรก’ ที่หวานหอมที่สุด มักจะซ่อนพิษร้ายแรงที่สุดเอาไว้เสมอ?” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันนี้กับน้ำผึ้งหยดแรกนะคะ!