ทายาทหมอผีในชุดนักศึกษา

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในอากาศไม่ใช่เรื่องน่ารื่นรมย์ แต่มันคือเบาะแสที่รวินท์คุ้นเคยดีที่สุด ในฐานะนักสืบอิสระที่ยึดถือตรรกะเป็นสรณะ เขาแทบไม่เหลือพื้นที่ในสมองให้แก่เรื่องงมงาย ทว่าในวินาทีที่เขากำลังก้มลงพิจารณาจุดที่ศพถูกพบ—ร่างที่บิดเบี้ยวผิดธรรมชาติบนพื้นคอนกรีตเย็นเยียบของตึกร้าง—เขากลับรู้สึกเหมือนมีดวงตาคู่หนึ่งจับจ้องมาจากมุมมืด “อย่าแตะต้องรอยเปื้อนสีดำนั่น ถ้าไม่อยากให้วิญญาณคนตายมาตามติดคุณไปจนถึงเตียงนอน” เสียงใสที่แฝงไว้ด้วยความหยอกเย้าดังขึ้นจากด้านหลัง รวินท์ชะงักมือที่กำลังจะหยิบถุงมือยางขึ้นสวม เขาหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับผู้มาใหม่—หญิงสาวในชุดนักศึกษามหาวิทยาลัยชื่อดัง ทรงผมหางม้าดูทะมัดทะแมง ผิดกับแววตาคมกริบที่ดูเหมือนจะอ่านทะลุถึงก้นบึ้งของความคิดคน “คุณเป็นใคร” รวินท์เอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบไม่แสดงอารมณ์ แม้ในใจจะประเมินความเสี่ยงไปถึงขั้นสูงสุดแล้ว “และมีสิทธิ์อะไรเข้ามาในพื้นที่ควบคุมของตำรวจ” “ชื่อมินตราค่ะ ส่วนสิทธิ์น่ะเหรอ... ก็สิทธิ์ที่คนอย่างคุณกำลังขาดแคลนไงคะ” มินตราเดินนวยนาดเข้ามาใกล้ เธอก้าวข้ามเทปกันเขตห้ามเข้าอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะหยุดลงข้างศพ สายตาของเธอไม่ได้มองรอยกระสุนหรือรอยฟกช้ำบนร่างผู้เคราะห์ร้าย แต่มองไปยังเงาสีดำจางๆ ที่เกาะกลุ่มกันอยู่รอบลำคอศพ “คนเขามองเห็นแค่ร่องรอยการฆาตกรรมด้วยแรงกาย แต่คุณมองเห็น ‘อาถรรพ์’ ที่ทิ้งคราบไว้บ้างไหมคะ คุณนักสืบ” รวินท์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขากระชับแฟ้มข้อมูลในมือแน่น “ผมเชื่อในหลักฐานทางนิติเวช ไม่ใช่นิทานพื้นบ้าน” “นิติเวชพิสูจน์ได้ว่าเขาตายอย่างไร แต่พิสูจน์ไม่ได้ว่าทำไมเขาถึงต้อง ‘กลัว’ จนหัวใจวายก่อนจะถูกบีบคอ” มินตรานั่งยองๆ ลงข้างร่างนั้น ปลายนิ้วเรียวสวยของเธอสะบัดเบาๆ ในอากาศ พลันปรากฏแสงสีฟ้าจางๆ วูบไหวราวกับหิ่งห้อย “ดูนี่สิคะ... นี่ไม่ใช่รอยมือคน แต่มันคือรอย ‘ฝังแค้น’ จากสิ่งที่ไม่ควรจะอยู่ในโลกนี้” รวินท์ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นธูปจางๆ ลอยแตะจมูก แทนที่จะเป็นกลิ่นสารเคมีอย่างที่ควรจะเป็น ระบบในหัวของเขาเริ่มส่งเสียงเตือนเบาๆ เหมือนสัญญาณวิทยุที่ถูกแทรกด้วยคลื่นความถี่ประหลาด เขาพยายามจะปฏิเสธสิ่งที่เห็น แต่ดวงตากลับจับจ้องไปที่ปลายนิ้วของหญิงสาวที่ดูเหมือนกำลังร่ายรำไปบนความว่างเปล่า “คุณรู้เรื่องระบบนั่น...” รวินท์ลดเสียงต่ำลง กระซิบด้วยความหวาดระแวง “คุณเป็นคนเดียวกับที่ส่งรหัสลับนั่นมาให้ผมเมื่อวานใช่ไหม” มินตราไม่ได้ตอบทันที เธอยิ้มที่มุมปากอย่างมีเลศนัย ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความกดอากาศรอบตัวดูเหมือนจะลดต่ำลงอย่างกะทันหัน อุณหภูมิในห้องที่เคยอบอ้าวกลับหนาวเย็นจนเห็นไอระเหยจากลมหายใจ “ฉันแค่เป็น ‘ติวเตอร์’ ที่ไม่อยากเห็นศิษย์นอกรีตอย่างคุณต้องกลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนไปเสียก่อนจะปิดคดีแรก” เธอยื่นมือมาข้างหน้า ฝ่ามือของเธอว่างเปล่า ทว่าทันทีที่เธอดีดนิ้ว สัญชาตญาณนักสืบของรวินท์ก็เตือนให้เขาถอยกรูด จอภาพโฮโลแกรมโปร่งแสงสีแดงฉานก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน **[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบตัวตนระดับ 'ผู้ชี้นำทางจิตวิญญาณ' - เงื่อนไขการปลดล็อกภารกิจระดับ SSS เริ่มต้นขึ้น]** **[ภารกิจ: สัมผัสความจริงหลังม่านหมอก - คุณจะเลือกเชื่อหลักการวิทยาศาสตร์ที่ล้มเหลว หรือก้าวเข้าสู่โลกของไสยเวทเพื่อเอาชีวิตรอด?]** รวินท์มองตัวหนังสือที่ขยับเขยื้อนได้เองบนอากาศอย่างตื่นตะลึง เขาหันกลับมามองมินตราที่ยืนกอดอกมองเขาด้วยสายตาท้าทาย ทันใดนั้น เงาดำรอบศพก็เริ่มบิดเบี้ยวและขยายตัวขึ้น! มันไม่ใช่แค่ควัน แต่มันคือกรงเล็บที่กำลังตะกุยตะกายขึ้นมาจากพื้นคอนกรีต! “เตรียมใจไว้ให้ดีนะคะคุณรวินท์” มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงความตื่นเต้น “เพราะสิ่งที่กำลังจะลุกขึ้นมาน่ะ... ไม่ได้แค่อยากจะคุยกับเราแค่เรื่องคดีความหรอกนะ” ร่างไร้วิญญาณบนพื้นเริ่มสั่นสะท้าน เสียงกระดูกลั่นดัง ‘กร๊อบ’ ชวนขนลุก ดวงตาที่ควรจะปิดสนิทของศพค่อยๆ ลืมขึ้นเผยให้เห็นนัยน์ตาสีขาวโพลนไร้แววตา และในเสี้ยววินาทีที่รวินท์กำลังจะดึงปืนออกมาป้องกันตัว เขาก็พบว่าปลายกระบอกปืนของเขาถูกมือของศพคว้าเอาไว้แน่นด้วยพละกำลังมหาศาล! นภากระซิบผีหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับการเปิดฉากการผจญภัยสุดระทึกในครั้งนี้นะคะ