วันที่หัวใจสลาย

"ตั๋วสองใบ... สำหรับเราสองคน รินยังจำที่ที่เราเคยสัญญากันไว้ได้ใช่ไหมคะ?" เสียงของพิมพ์มาดาประดุจเข็มเล่มเล็กที่ปักลงบนใจของมินตรา ความเงียบงันภายในห้องชมรมวิชาการยามโพล้เพล้ดูจะกดทับจนลมหายใจของเด็กสาวปีหนึ่งแทบหยุดชะงัก มินตรากอดสมุดเลกเชอร์ที่เฝ้าเพียรขอรุ่นพี่สอนไว้แน่นจนขอบกระดาษยับย่น เธอเห็นรินรดาชะงักไป ดวงตาคมสวยคู่นั้นสั่นไหววูบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเรียบเฉยที่ดูห่างเหิน "พิมพ์... เรื่องนั้นมันจบไปนานแล้วนะคะ" รินรดาตอบเสียงเรียบ แต่กระแสความลังเลที่ซ่อนอยู่ในน้ำเสียงนั้นกลับบาดลึกถึงหัวใจคนที่ยืนหลบมุมอยู่ มินตราทนฟังต่อไม่ไหว เธอหมุนตัวหันหลังกลับ ตั้งใจจะเดินหนีออกไปให้พ้นจากบรรยากาศที่เหมือนถูกฉุดรั้งให้จมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของความผิดหวัง ทว่าแรงคว้าจากข้อมือเรียวของรินรดากลับรั้งเธอไว้ในจังหวะที่ก้าวพ้นประตูห้อง "มินตรา! เดี๋ยวสิคะ... อย่าเพิ่งไป" รินรดาละทิ้งสายตาจากอดีตคนรักเพื่อหันมาหาคนตัวเล็ก มินตราสะบัดข้อมือออกเบาๆ ไม่ใช่ด้วยความเกลียดชัง แต่ด้วยความรู้สึกพ่ายแพ้ที่ถาโถมเข้ามาจนต้านทานไม่ไหว "ปล่อยเถอะค่ะพี่ริน... มินแค่ลืมของ แต่ดูเหมือนของชิ้นนั้นจะมีเจ้าของที่ถูกต้องรออยู่แล้ว มินคงไม่มีสิทธิ์ไปแย่งคืน" น้ำเสียงของมินตราสั่นเครือ ดวงตากลมโตที่เคยเป็นประกายสดใสบัดนี้รื้นไปด้วยม่านน้ำตา "มันไม่ใช่อย่างนั้นนะคะมินตรา ฟังพี่ก่อน" "ฟังอะไรคะ?" มินตราแค่นยิ้มทั้งน้ำตา "ฟังว่าพี่จะไปต่างประเทศกับเขา? หรือฟังว่าที่ผ่านมามินเป็นแค่เครื่องมือแก้เหงาในวันที่พี่ว่างจากความทรงจำเก่าๆ ของพี่กันแน่คะ?" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง รินรดาดูเหมือนคนที่พยายามจะเอ่ยคำแก้ตัว แต่ทุกถ้อยคำกลับจุกอยู่ที่ลำคอ พิมพ์มาดาที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่เบื้องหลังยกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ ก่อนจะแกล้งเดินเข้ามาใกล้แล้ววางตั๋วเครื่องบินใบนั้นลงบนโต๊ะข้างๆ รินรดาอย่างถือวิสาสะ "อย่าไปรั้งน้องเขาเลยค่ะริน คนที่ไม่ใช่... ต่อให้พยายามเลกเชอร์หัวใจยังไง สุดท้ายเขาก็ไม่มีวันเข้าใจ 'ภาษาใจ' ของเราหรอก จริงไหมคะ?" ประโยคนั้นเปรียบเสมือนฟางเส้นสุดท้าย มินตราไม่รอฟังคำปฏิเสธจากรินรดาอีกต่อไป เธอวิ่งออกมาจากห้องชมรม ความสับสนและน้อยใจปะปนกันจนแยกไม่ออก เธอวิ่งผ่านทางเดินเงียบเชียบของคณะ ผ่านสวนหย่อมที่เคยนั่งติวหนังสือด้วยกัน ทุกมุมมองล้วนย้ำเตือนถึงความทรงจำที่แตกสลาย จนกระทั่งมินตรามาหยุดยืนหอบหายใจอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่หลังคณะ ฟ้าใสที่เดินตามมาเห็นท่าไม่ดีจึงรีบวิ่งเข้ามาประคองเพื่อนสนิทไว้ "มิน! ใจเย็นๆ ก่อนแก เกิดอะไรขึ้น?" "เขาจะไปแล้วฟ้า... พี่รินกำลังจะไปกับพี่พิมพ์มาดา มินมันโง่เองที่คิดว่าความพยายามของมินมันมีค่าพอจะเปลี่ยนใจคนที่มีอดีตฝังใจแบบพี่เขาได้" มินตราทรุดตัวลงนั่งกับพื้น กอดเข่าตัวเองแน่นราวกับจะปกป้องหัวใจที่กำลังแตกเป็นเสี่ยงๆ "แกอย่าเพิ่งตัดพ้อสิ อาจจะมีเรื่องเข้าใจผิดก็ได้นะ พี่รินเขาไม่ใช่คนแบบนั้น..." "ถ้าไม่ใช่ แล้วทำไมเขาถึงไม่ปฏิเสธต่อหน้ามินล่ะฟ้า?" มินตราเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ "มินไม่อยากเจ็บไปมากกว่านี้แล้ว... ถ้าความรักของมินต้องแลกมาด้วยการเป็นตัวแทนของใคร มินขอถอยออกมาดีกว่า" ในขณะที่มินตรากำลังจมอยู่กับความเศร้า ร่างสูงของรินรดาก็ปรากฏขึ้นที่ปลายทางเดิน ในมือของเธอไม่ได้ถือเอกสารใดๆ มีเพียงแววตาที่เต็มไปด้วยความร้อนรน รินรดารีบก้าวเข้ามาหา แต่เมื่อเห็นมินตราพยายามจะลุกหนี ประธานชมรมผู้สุขุมกลับลืมความนิ่งเฉยไปจนหมดสิ้น "มินตรา! หยุดเดี๋ยวนี้นะคะ!" รินรดาตะโกนเรียกเสียงสั่น "ถ้าก้าวเดินออกไปจากตรงนี้ พี่จะถือว่าเรื่องระหว่างเรา... มันจบลงจริงๆ นะคะ!" มินตราหยุดชะงัก เธอไม่ได้หันกลับไปมอง แต่กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ "แล้วมันเคยเริ่มขึ้นจริงๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอคะพี่ริน?" สิ้นคำถามนั้น มินตราก้าวเดินต่อไปโดยไม่หันหลังกลับ ทิ้งให้รินรดายืนนิ่งอยู่กลางความมืดที่เริ่มคืบคลานเข้ามา ทว่าในจังหวะที่มินตรากำลังจะเดินลับสายตาไปจากโซนของคณะ เสียงฝีเท้าที่ตามมาติดๆ ไม่ใช่เสียงของรินรดา แต่เป็นเสียงรองเท้าส้นสูงของพิมพ์มาดาที่เดินเข้ามาหยุดข้างๆ รินรดา "ทำไมรินถึงโง่แบบนี้คะ?" พิมพ์มาดาเอ่ยเสียงเบาแต่เฉียบขาด "ถ้าวันนี้น้องเขารู้ความจริงว่ารินกำลังจะไปทำอะไรที่ต่างประเทศ รินคิดว่าเขาจะยังอยากเดินหนีรินอยู่ไหม?" พิมพ์มาดาหยิบซองจดหมายสีขาวอีกฉบับออกมาจากกระเป๋าถือ แล้วยื่นให้รินรดาด้วยท่าทีที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง แววตาที่เคยเย้ยหยันบัดนี้กลับกลายเป็นความเศร้าสร้อยอย่างน่าประหลาด "นี่ไม่ใช่ตั๋วเที่ยวเดียว แต่มันคือคำวินิจฉัยแพทย์... ถ้าคืนนี้รินไม่พูดความจริงกับเด็กคนนั้น พรุ่งนี้รินก็อาจจะไม่มีโอกาสได้พูดอีกเลยตลอดกาล" กลิ่นลิลลี่สีขาวขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและแบ่งปันความรู้สึกไปกับตัวละครของรินและมินตราในตอนนี้นะคะ