เผชิญหน้ากับความจริง

“คุณคิดว่านามสกุลบนกระดาษแผ่นเดียว มันมีน้ำหนักมากกว่าความรู้สึกของคนสองคนจริงๆ หรือครับ คุณพ่อ” เสียงของคินน์ไม่ได้ดัง แต่มันเต็มไปด้วยแรงกระแทกที่บาดลึกถึงโครงสร้างความสัมพันธ์ที่ถูกสร้างขึ้นมาอย่างเปราะบางบนโต๊ะอาหารหรูหรา บรรยากาศภายในห้องอาหารส่วนตัวของโรงแรมระดับห้าดาวคุกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายความกดดันที่หนาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก จานอาหารราคาแพงตรงหน้าแทบไม่มีใครแตะต้อง สายตาของผู้เป็นพ่อที่ทอดมองมาเต็มไปด้วยความผิดหวังและความคาดหวังที่หนักหน่วงจนน่าอึดอัด “อย่ามาใช้สำนวนลิเกกับฉัน คินน์” ผู้เป็นพ่อวางช้อนเงินลงกระทบจานกระเบื้องเสียงดังลั่น ท่วงท่าของนักธุรกิจใหญ่ผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมาโชกโชนยังคงเฉียบคมและทรงพลัง “แกก็รู้ว่าบริษัทของเรากำลังจะควบรวมกิจการกับกลุ่มทุนใหญ่ในสิงคโปร์ ตำแหน่งซีอีโอที่แกนั่งอยู่มันไม่ได้มีไว้ให้แกเอามาใช้เล่นขายของตามใจชอบ และที่สำคัญที่สุด... สังคมไม่ได้ยอมรับความสัมพันธ์แปลกประหลาดอะไรนั่นของแกกับไอ้เด็กโปรแกรมเมอร์โนเนียมนั่น!” รินทร์ซึ่งนั่งเงียบมาตลอดในมุมหนึ่งของห้อง ขยับตัวเล็กน้อย แววตาคมกริบไหววูบไปชั่วขณะก่อนจะกลับมานิ่งสนิท รอยยิ้มเยาะหยันบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัว เขาไม่ได้สะทกสะท้านกับคำดูถูกเหยียดหยามนั้นเลยแม้แต่น้อย เพราะตลอดชีวิตที่ผ่านมา รินทร์เผชิญหน้ากับความคาดหวังที่บิดเบี้ยวของครอบครัวมามากพอๆ กับคินน์นั่นแหละ เพียงแต่ในขณะที่รินทร์เลือกจะตัดขาดและยืนหยัดด้วยลำแข้งของตัวเอง คินน์กลับต้องแบกรับโซ่ตรวนแห่งตระกูลนี้ไว้ด้วยความรับผิดชอบที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ “เด็กโปรแกรมเมอร์โนเนียมคนนี้เหรอคะ ที่กำลังเขียนอัลกอริทึมกู้ระบบการเงินมูลค่าหลายพันล้านให้บริษัทที่คุณพ่อกำลังนั่งภาคภูมิใจอยู่ตอนนี้?” รินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมบาดลึก ดวงตาสองสีที่สะท้อนแสงไฟระยิบระยับจ้องตรงไปยังประมุขของบ้านอย่างไม่หลบเลี่ยง “ถ้าความรักของพวกเรามันแปลกประหลาดในสายตาผู้ดีเก่าอย่างคุณลุง อย่างน้อยมันก็ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาจากการแต่งงานผลประโยชน์ทางธุรกิจที่กลวงเปล่าเหมือนที่คุณแม่ของคินน์ต้องทนอยู่มาตลอดชีวิตหรอกนะคะ” “รินทร์!” คินน์ปรามเสียงต่ำ พร้อมกับเอื้อมมือไปคว้าข้อมือเรียวของรินทร์ใต้โต๊ะ บีบกระชับแน่นเพื่อส่งสัญญาณเตือนให้หยุด แม้ปากจะดุแต่แววตาของซีอีโอหนุ่มกลับเต็มไปด้วยความกังวลและความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้น เขาไม่อยากลากเอารินทร์เข้ามาแปดเปื้อนกับความเน่าเฟะในครอบครัวของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว “ทำไมล่ะคินน์? กลัวความจริงเหรอคะ?” รินทร์หันไปมองหน้าคนรัก นัยน์ตาคู่สวยฉายแววดื้อรั้นที่ไม่เคยลดละ “คุณพ่อของคุณคิดว่าเราเป็นสินค้าที่สามารถจัดวางไว้ในตำแหน่งที่เหมาะสมเพื่อผลกำไรสูงสุดได้ตามใจชอบ แต่เราไม่ใช่โค้ดโปรแกรมในระบบนะคะ ที่จะยอมให้ใครมาลบหรือเขียนทับตามคำสั่งได้ง่ายๆ” “แกไม่มีสิทธิ์มาสั่งสอนฉัน!” พ่อของคินน์ตบโต๊ะเสียงดังลั่น หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกเด็กหนุ่มสามหาวตอกหน้าเข้าอย่างจัง “แกมันก็แค่ตัวถ่วง... ตัวปัญหาที่จะเข้ามาทำลายอนาคตของคินน์ เลือกเอา, คินน์! ระหว่างอนาคตบริษัทและวงศ์ตระกูลที่สร้างมากับมือ กับเด็กอวดดีคนนี้... แกจะเลือกอะไร!” ความเงียบงันเข้าปกคลุมทันที บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกราวกับอุณหภูมิลดลงถึงจุดเยือกแข็ง หัวใจของคินน์เต้นรัวระรัวราวกับกลองเพล เขารู้ดีว่าเดิมพันครั้งนี้มันสูงลิ่วแค่ไหน การปฏิเสธคำสั่งของพ่อหมายถึงการสูญเสียทุกอย่างที่ตระกูลสร้างมา และการถูกขับไล่ออกจากบัลลังก์ที่เขาเพียรพยายามพิสูจน์ตัวเองมาตลอดหลายปี รินทร์ดึงมือตัวเองออกจากจากการกุมของคินน์อย่างนุ่มนวล แต่เด็ดเดี่ยว ร่างเพรียวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อสูทเข้ารูปให้เรียบร้อยด้วยท่าทีสง่างามราวกับไม่ได้สะเทือนใจกับคำประกาศิตนั้นเลยแม้แต่น้อย “ไม่ต้องลำบากใจหรอกค่ะคุณคินน์” รินทร์กวาดสายตามองทั้งสองพ่อลูกด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น “เพราะดิฉัน... ไม่เคยคิดจะฝากอนาคตไว้กับคนที่แม้กระทั่งความรู้สึกของตัวเองยังปกป้องไม่ได้อยู่แล้ว” คำพูดนั้นราวกับมีดคมที่กรีดลงกลางใจ คินน์สะอึกเฮือก ดวงตาคมกวาดมองรินทร์ด้วยความตื่นตระหนก ความดื้อรั้นและปากร้ายทั้งหมดที่เคยมีหายวับไปกับตา เหลือเพียงความกลัวที่จะสูญเสียคนสำคัญที่สุดในชีวิตไปจริงๆ “รินทร์... ฟังฉันก่อน...” คินน์ลุกขึ้นพรวดพราดจนเก้าอี้ล้มคว่ำไม่เป็นท่า ลืมสิ้นมาดซีอีโอผู้เยือกเย็นและสุขุม เขาพยายามจะก้าวเข้าไปคว้าแขนรินทร์ไว้ แต่ทว่า... เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งก่อนที่บานไม้สักจะถูกผลักเปิดออกอย่างถือวิสาสะ ร่างระหงในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มหวานหยดที่เคลือบยาพิษ ผู้หญิงคนนั้นคือลูกสาวนักลงทุนรายใหญ่ที่ทางครอบครัวจัดเตรียมไว้ให้เป็น ‘คู่หมั้น’ ที่เหมาะสมที่สุดตามอัลกอริทึมของตระกูล “ขอโทษนะคะที่รบกวนเวลาครอบครัว พอดีคุณน้าให้ฉันขึ้นมาตามน่ะค่ะ ว่าแต่... บรรยากาศดูเครียดจังเลยนะคะ มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่าคะคุณคินน์?” ดวงตากลมโตของหญิงสาวกวาดมองสภาพความโกลาหลในห้อง ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่รินทร์ด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ปิดไม่มิด รินทร์หัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขันโดยสิ้นเชิง ดวงตาคู่คมตวัดกลับมามองหน้าคินน์เป็นครั้งสุดท้าย นัยน์ตาคู่นั้นสะท้อนความผิดหวังและความเด็ดเดี่ยวที่ทำให้หัวใจของซีอีโอหนุ่มร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม “ตามสบายเลยนะคะ... ดูท่าทางอัลกอริทึมเลือกคู่ของคุณพ่อคุณจะทำงานได้เข้าที่เข้าทางดีนี่คะ คินน์” รินทร์พูดจบก็หันหลังเดินผ่านหน้าแขกผู้มาใหม่ไปอย่างไม่ลังเล ทิ้งให้คินน์ยืนแข็งค้างอยู่กับที่ ราวกับโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนนี้นะคะ!