รหัสลับในรอยเลือด

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและคราบน้ำมันเครื่องเก่าๆ คลุ้งติดปลายจมูกจนน่าสะอิดสะเอียน ในจุดอับสายตาของชั้นใต้ดินเขตสลัมอุตสาหกรรมแห่งนี้ ไม่มีแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของสิ่งมีชีวิตอื่น นอกจากเสียงหยดน้ำที่ดังติ๋งๆ เป็นจังหวะราวกับนาฬิกามรณะที่กำลังนับถอยหลัง เรนขยับกรอบแว่นสายตาเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวกดทับลงบนขมับเพื่อบรรเทาอาการปวดหัวตุบๆ จากการประมวลผลข้อมูลจำนวนมหาศาลที่ตีรวนอยู่ในสมอง เบื้องหน้าของเด็กหนุ่มคือร่างไร้วิญญาณของนายหน้าค้าข้อมูลเถื่อนที่เพิ่งถูกปลิดชีพอย่างเลือดเย็น ดวงตาเบิกโพงค้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เลือดสีแดงเข้มยังคงไหลรินอาบพื้นคอนกรีตเย็นเยียบ สะท้อนแสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ จากเพดานผุพัง "นายมาช้าไปสามนาที เรน" เสียงหวานทุบทำลายความเงียบขึ้นอย่างราบเรียบ อาจารย์ลินก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัว มือเรียวบางในถุงมือหนังสีดำกำลังหมุนเฟืองจักรกลขนาดจิ๋วในมือเล่นอย่างใจเย็น แววตาสีอำพันภายใต้ปีกหมวกปีกกว้างคู่นั้นกวาดมองร่างไร้ลมหายใจบนพื้นแวบหนึ่ง ก่อนจะเบนกลับมาสบตาเขาด้วยความคาดหวังที่ซ่อนอยู่ลึกซึ้ง "ผมติดปัญหาเรื่องการตรวจเช็กจุดสกัดสัญญาณรอบนอกครับอาจารย์ ระบบป้องกันของที่นี่ถูกอัปเกรดเป็นรุ่นทหารรับจ้างเมื่อสามชั่วโมงก่อน" เรนตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท แม้ภายในใจจะกำลังคำนวณความเป็นไปได้ทั้งหมดเจ็ดรูปแบบที่ทำให้เหยื่อรายนี้ต้องจบชีวิตลง เด็กหนุ่มไม่ได้ขยับเข้าไปใกล้ศพทันที แต่นัยน์ตาสสีดำสนิทของเขาเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นประกายแสงสีขาวจางๆ นี่คือ 'เนตรตรรกะ' สกิลติดตัวที่เหลือรอดเพียงสิ่งเดียวจากเหตุการณ์โศกนาฏกรรมในอดีต—ความสามารถในการมองเห็น "เส้นใยตรรกะ" ที่เชื่อมโยงเหตุและผลเข้าด้วยกัน ทันทีที่เรนเพ่งสมาธิ อากาศว่างเปล่ารอบร่างของนายหน้าที่ตายก็เริ่มปรากฏเส้นใยสีขาวบริสุทธิ์โยงใยระโยงระยางราวกับใยแมงมุม เส้นใยเส้นแรกพาดผ่านรอยแผลฉقเฉือนที่ลำคอ บ่งบอกวิถีคมดาบที่แม่นยำและไร้ความปรานี เส้นใยเส้นที่สองทอดยาวไปยังรอยเท้าเปื้อนโคลนที่มุมห้อง ซึ่งถูกอำพรางด้วยสารเคมีล่องลอยในอากาศ และเส้นใยเส้นที่สาม... เส้นที่แปลกประหลาดที่สุด มันพุ่งทะลุกำแพงเหล็กหนาออกไปด้านนอก ตรงดิ่งสู่ใจกลางเขตหวงห้ามของบริษัทมหานครอย่างไร้รอยต่อ "เจออะไรไหม เด็กน้อย" อาจารย์ลินย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วแตะที่ขอบเสื้อโค้ตของเหยื่อ น้ำเสียงของเธอเจือความกระเซ้าเย้าแหย่เล็กน้อยเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศ แต่แววตากลับคมกริบราวกับใบมีด "ฆาตกรไม่ใช่โจรปล้นชิงทรัพย์ธรรมดาครับ" เรนกวาดสายตาตามเส้นใยสีขาวที่สั่นระริก "รอยแผลที่คอเกิดจากดาบพลังงานความถี่สูง แรงปะทะเฉียบคมระดับนี้ต้องใช้สิทธิ์เข้าถึงยุทโธปกรณ์ระดับ 4 ขึ้นไป... และที่สำคัญที่สุด นายหน้าคนนี้ไม่ได้กำลังพยายามหนีตอนที่เขาถูกฆ่า" เรนยื่นมือออกไปเหนือนิ้วมือที่เกร็งแข็งของศพ เส้นใยตรรกะรวมตัวกันหนาแน่นตรงบริเวณแหวนเหล็กขึ้นสนิมที่นิ้วนางข้างซ้าย ซึ่งถูกถอดออกไปครึ่งหนึ่ง "เขากำลังส่งมอบข้อมูลบางอย่าง... และถูกหักหลังจากคนในองค์กรเดียวกัน" [ติ๊ง!] เสียงแจ้งเตือนจักรกลอันคุ้นเคยดังขึ้นในโสตประสาทของเรน หน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับข้อความอัปเดตสถานะที่ทำเอาลมหายใจของเด็กหนุ่มสะดุด [ตรวจพบหลักฐานชิ้นแรก: บันทึกข้อมูลที่ถูกเข้ารหัส (Fragment #01)] [เงื่อนไขการวิเคราะห์เสร็จสิ้น 34%] [ปลดล็อกสกิลย่อย: 'การสืบย้อนรอยความทรงจำ (Memory Trace)' เลเวล 1] [คำเตือน: ตรวจพบคลื่นพลังงานไม่ทราบฝ่ายกำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่รัศมี 50 เมตร ความเร็วสูง] เรนขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อเห็นตัวเลขถอยหลังบนหน้าต่างระบบ เขารีบหันไปสบตาอาจารย์ลินที่กำลังเปลี่ยนสีหน้าเป็นความจริงจังในเสี้ยววินาที "เราไม่ได้อยู่กันแค่สองคนแล้วครับอาจารย์" เรนกระซิบเสียงต่ำ มือซ้ายเอื้อมไปกุมด้ามมีดสั้นพับที่เหน็บอยู่ข้างเอวอย่างแนบเนียน ขณะที่แสงจากเนตรตรรกะส่องสว่างวาบขึ้นในความมืดของห้องใต้ดิน ทว่า ก่อนที่พวกเขาจะทันได้ขยับตัวถอยร่น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังกระแทกสั่นสะเทือนลงมาจากบันไดเหล็กด้านบน พร้อมกับเสียงระเบิดตูมใหญ่ที่กวาดทำลายประตูทางเข้าจนพังยินดีไม่เป็นท่า ฝุ่นควันตลบอบอวล และท่ามกลางกลุ่มควันสีเทานั้นเอง ร่างเงาในชุดเกราะยุทธวิธีสีดำสนิทนับสนายก็ก้าวพรวดพราดย่างสามขุมเข้ามาล้อมวงพวกเขาไว้ พร้อมกับปากกระบอกปืนพลังงานที่เล็งตรงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ และที่น่ากลัวที่สุด... คือสัญลักษณ์รูป "งูกลืนหาง" ที่ประทับอยู่บนอกเสื้อเกราะของผู้นำหน่วย ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เดียวกับองค์กรที่ฆ่าครอบครัวของเรนเมื่อสี่ปีก่อน! --- ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมไขคดีและเติบโตไปพร้อมกับเรนและอาจารย์ลินนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!