อาจารย์สาวผู้ปรากฏตัว

“ถ้าแกยังไม่ยอมปล่อยมือจากคอเสื้อฉันภายในสามวินาที นิ้วโป้งของแกที่กำลังกดทับหลอดเลือดแดงใหญ่ตรงนั้น จะกลายเป็นอดีตไปตลอดกาล” เสียงที่เอ่ยออกมานั้นเยือกเย็นและราบเรียบราวกับผิวน้ำที่ไร้กระแสลม เรนพยายามเค้นอากาศเข้าปอดในขณะที่แรงบีบจากชายร่างยักษ์ตรงหน้าเพิ่มขึ้นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ‘เนตรตรรกะ’ ของเขากำลังทำงานอย่างบ้าคลั่ง เส้นใยสีขาวนับสิบเส้นโยงใยไปทั่วร่างของศัตรู บ่งบอกถึงจุดอ่อนเชิงกลศาสตร์—ตำแหน่งข้อต่อที่เปราะบางที่สุดและจังหวะการหายใจที่กระตุกสั้น แต่เรนไม่มีแรงพอจะสะบัดหลุด ท่ามกลางตรอกแคบที่อบอวลไปด้วยกลิ่นขยะเปียกชื้นและความตาย เขารู้ดีว่านี่คือจุดจบหากไม่มีตัวแปรอื่นแทรกเข้ามา *เปรี้ยง!* เสียงโลหะกระทบโลหะดังกังวานก้องตรอก ตามด้วยเสียงร้องโหยหวนของชายร่างยักษ์ที่ผละออกไปกุมข้อมือตนเองด้วยความตระหนก มีดพกเล่มคมกริบถูกซัดปักคาเสาไฟห่างจากใบหน้าของเรนเพียงไม่กี่เซนติเมตร “การใช้กำลังเข้าข่มขู่ในขณะที่ตัวเองมีส่วนต่างของความสูงและน้ำหนักมากกว่าคู่ต่อสู้ถึงสามเท่า... น่าสมเพชจังเลยนะครับว่าไหม?” หญิงสาวในชุดโค้ทตัวยาวสีเข้มก้าวออกมาจากเงามืด เรือนผมสีน้ำตาลเข้มของเธอถูกรวบไว้อย่างลวกๆ แต่ดวงตาคู่นั้นกลับคมปลาบราวกับจะมองทะลุปรุโปร่งถึงโครงสร้างทางความคิดของทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้น เธอคืออาจารย์ลิน ผู้ที่เรนไม่คิดว่าจะปรากฏตัวในที่แบบนี้ “อาจารย์...” เรนพึมพำขณะพยายามยันตัวลุกขึ้น มือยังคงกุมลำคอที่แดงก่ำ “อย่าเพิ่งขยับตัวเยอะครับเรน สกิลเนตรตรรกะของเธอเพิ่งจะเลเวลหนึ่ง ถ้าฝืนใช้ในสถานการณ์บีบคั้นเกินขีดจำกัดแบบนี้ สมองเธออาจจะลัดวงจรจนเป็นอัมพาตไปก่อนจะได้ไขคดีแรกให้เสร็จ” ลินพูดพลางก้าวเข้ามาหาด้วยท่วงท่าสง่างาม ทว่าสายตายังคงจับจ้องไปที่ชายร่างยักษ์สามคนที่กำลังถอยกรูด “พวกคุณน่ะ... ถอยไปเถอะ ก่อนที่ฉันจะคำนวณความน่าจะเป็นของการที่กระดูกซี่โครงพวกคุณจะหักจากการแตะเพียงครั้งเดียวของฉัน” ชายเหล่านั้นหันมองหน้ากันด้วยความหวาดหวั่น ก่อนจะตัดสินใจวิ่งเตลิดหายไปในความมืดโดยไม่หันกลับมามอง ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของเรน ลินถอนหายใจยาว ก่อนจะยื่นมือมาให้เขา เรนลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะคว้ามือนั้นแล้วยันตัวขึ้น “อาจารย์มาทำอะไรที่นี่ครับ?” “มาตามดูเด็กดื้อที่ชอบเอาตัวไปเสี่ยงกับงานที่ยังไม่ได้รับค่าจ้างน่ะสิ” เธอหัวเราะเบาๆ ก่อนจะสะบัดมือเบาๆ หน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าอ่อนก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเธอ “จำได้ไหมที่ฉันเคยบอก... โลกใบนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความโชคดี แต่มันขับเคลื่อนด้วย ‘ตรรกะและระบบ’ หากเธออยากจะรู้ความจริงเรื่องครอบครัวของเธอ ก็เลิกเล่นบทพระเอกผู้โดดเดี่ยวเสียที” “หมายความว่าอย่างไรครับ?” “ร่วมทีมกับฉันเสียสิ” ลินยื่นข้อเสนอพร้อมรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก “เรามีเป้าหมายเดียวกัน คือการกระชากหน้ากากผู้ที่อยู่เบื้องหลัง ‘ระบบนิรนาม’ ที่กัดกินชีวิตผู้คนไปทีละน้อย และที่สำคัญ... ฉันต้องการสมองของเธอในการไขปริศนาที่แม้แต่ระบบยังหาคำตอบไม่ได้” เรนมองหน้าจอโฮโลแกรมที่เลื่อนเข้ามาตรงหน้าเขาโดยอัตโนมัติ มันเป็นสัญญาความร่วมมือที่มีรายละเอียดซับซ้อนเกินกว่าที่เด็กหนุ่มอย่างเขาจะเข้าใจได้ในทันที แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือบรรทัดสุดท้ายของสัญญาที่ปรากฏขึ้นเป็นอักษรเรืองแสงสีทอง [เงื่อนไข: หากปฏิเสธ ผู้ใช้งานจะสูญเสียความทรงจำเกี่ยวกับเนตรตรรกะถาวรภายใน 24 ชั่วโมง] “นี่อาจารย์ขู่ผมงั้นหรือครับ?” เรนถามพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาว “ไม่ใช่การขู่ครับ แต่มันคือการ ‘ปรับสมดุล’ ของระบบ” ลินก้าวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมจางๆ คล้ายเหล็กและหนังสือเก่าจากตัวเธอ “เอาล่ะเรน... จะยอมรับภารกิจนี้เพื่อก้าวสู่เส้นทางของความจริง หรือจะยอมเป็นคนธรรมดาที่ใช้ชีวิตอย่างโง่เขลาต่อไป? ตัดสินใจให้ดีนะครับ เพราะทุกทางเลือกมี ‘ราคา’ ที่ต้องจ่ายเสมอ” ทันใดนั้น เสียงเตือนกังวานจากระบบที่เรนไม่เคยได้ยินมาก่อนก็ดังสนั่นขึ้นในห้วงความคิดของเขา หน้าจอสีเลือดปรากฏขึ้นแทนที่หน้าจอสีฟ้าเดิม [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบตัวตนระดับพระเจ้าในรัศมี 5 เมตร!] [ภารกิจระดับ SSS: ‘จุดเปลี่ยนแห่งโชคชะตา’ ถูกกระตุ้น!] [คำเตือน: หากคุณกดยอมรับสัญญาฉบับนี้ ร่างกายของคุณจะเข้าสู่สภาวะ 'Overload' ทันทีเพื่อปรับระดับเลเวล และความลับที่คุณตามหามาตลอด... จะปรากฏอยู่ข้างหลังอาจารย์ลิน ณ วินาทีนี้!] เรนชะงัก สายตาเลื่อนไปมองด้านหลังของลินอย่างเผลอไผล ท่ามกลางเงามืดที่ทอดยาว มีใครบางคนกำลังยืนอยู่ตรงนั้น... ร่างนั้นสวมชุดคลุมสีดำสนิทที่เขาคุ้นเคยดีที่สุดในความทรงจำช่วงสุดท้ายก่อนที่บ้านจะถูกเผาผลาญ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในตอนที่สองนี้นะครับ สัญญาว่าจะไม่ทำให้ผิดหวังแน่นอนครับ!