โปรเจกต์ที่ไม่มีทางไปกันรอด

“ถ้าคุณคิดว่าภาพเซטיםนี้มันใช้ได้ ผมแนะนำให้เอาป้ายโปรดิวเซอร์ไปเผาไฟทิ้งแล้วไปลงทะเบียนเรียนอนุบาลศิลปะใหม่เถอะค่ะ คุณคินน์” เสียงหวานใสที่เจือไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นก้องห้องประชุมใหญ่ของสตูดิโอ ลินินสะบัดเส้นผมสีน้ำเข้มที่รวบไว้ลวกๆ พลางโยนแท็บเล็ตในมือลงบนกระจกโต๊ะเสียงดังสนั่น หน้าจอแสดงภาพถ่ายแฟชั่นเซ็ตล่าสุดที่ถูกกากบาทสีแดงตัวใหญ่ทับไว้ด้วยฝีมือของเธอเอง ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมทันที วินซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ ถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขารู้ดีว่าพายุลูกใหญ่กำลังจะก่อตัว คินน์ชะงักมือที่กำลังหมุนปากกาในมือ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสะท้อนแววคุกรุ่น เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สูทสีเข้มเข้ารูปขับเน้นรูปร่างสง่างามและความน่าเกรงขามในฐานะโปรดิวเซอร์มือทองของค่าย คินน์ก้าวช้าๆ เข้าหาหญิงสาวที่นั่งไขว่ห้างกอดอกส่งยิ้มกวนประสาทมาให้ “ถ้าคุณลินินใช้สมองส่วนหน้าคิดสักนิด ไม่ใช่เอาแต่อารมณ์มาเป็นไม้บรรทัดวัดงาน คุณจะรู้ว่าคอนเซปต์ ‘Urban Solitude’ ที่ผมต้องการ มันไม่ใช่การถ่ายแบบนางแบบหน้าตายยืนเหม่อมองเสาไฟฟ้า แต่ต้องการความดิบที่สะท้อนความโดดเดี่ยวในเมืองใหญ่ ซึ่งภาพที่คุณถ่ายมา มันคือขยะพรีเมียมดีๆ นี่เอง” คำพูดเชือดเฉือนพ่นออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมจนบาดลึก ลินินขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นรูปชัด เธอลุกพรวดขึ้นเผชิญหน้ากับเขา ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่คืบ จนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับความกรุ่นโกรธ “ปากคอเราะร้ายไม่เปลี่ยนเลยนะคะ คุณคินน์... อ้อ หรือว่าที่วิจารณ์งานฉันน่ะ เป็นเพราะปมในอดีตที่โดนช่างภาพโนเนมอย่างฉันปฏิเสธร่วมงานด้วยเมื่อสามปีก่อนกันแน่?” รอยยิ้มมุมปากของลินินช่างยั่วโมโหเสียจนคินน์อยากจะยกมือขึ้นบีบปากเล็กๆ นั่นให้หายพูดยาก แต่เขาก็ต้องสะظمอารมณ์ไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย สามปีก่อน เธอกล้าปฏิเสธโปรเจกต์ใหญ่ของเขาอย่างไร้เยื่อใย และวันนี้โชคชะตาบ้าบออะไรก็ไม่รู้ ถึงเหวี่ยงเธอกลับมาเป็นช่างภาพหลักในโปรเจกต์กู้ชื่อเสียงของบริษัทเขา “อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลยลินิน งานก็คืองาน ฉันไม่ได้เอาเรื่องส่วนตัวมาปะปนกับความห่วยแตกของคุณหรอกนะ” คินน์โน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมหูเธอ เสียงทุ้มต่ำนั้นลอดไรฟันออกมาด้วยความอดกลั้น “แต่ถ้าโปรเจกต์นี้พังเพราะความดื้อรั้นของคุณ ฉันนี่แหละที่จะเป็นคนเขี่ยคุณออกจากวงการนี้เอง” “ลองดูไหมล่ะคะว่าใครจะเขี่ยใครก่อนกัน!” ลินินสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทของเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมาไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะแรงดึงดูดประหลาดที่ระอุขึ้นท่ามกลางสงครามประสาทครั้งนี้ วินแอบยกมือขึ้นกุมขมับกับเคมีที่ร้อนระอุจนแทบจะเผาห้องประชุมได้อยู่รำไร ทั้งคู่เกลียดกันยิ่งกว่าอะไรดี แต่ดันต้องมาติดแหง็กอยู่ในโปรเจกต์เดียวกันถึงสามเดือนเต็ม ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสองครั้งก่อนที่บานประตูไม้เนื้อดีจะเปิดออก พร้อมกับการก้าวเข้ามาของบุคคลที่สามที่ไม่มีใครคาดคิด “ขอโทษที่มาช้าค่ะ พอดีฉันพาแขกคนสำคัญมาเซอร์ไพรส์ทุกคน... คินน์ ลินิน ฉันแนะนำให้รู้จัก ‘เหนือ’ ผู้ลงทุนหลักคนใหม่ของพวกเราค่ะ” คินน์ชะงัก ถอยห่างจากลินินทันที เขากวาดสายตามองชายหนุ่มร่างสูงโปรดปรานในชุดสูดลำลองที่ก้าวตามผู้จัดการฝ่ายบริหารเข้ามาด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ และทันทีที่ดวงตาสีเทานิ่งสนิทคู่นั้นกวาดมองมาที่ลินิน รอยยิ้มของชายมาใหม่ก็กว้างขึ้น พร้อมกับประโยคทักทายที่ทำให้คินน์ต้องขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ “ไม่ได้เจอกันนานนะลินิน... ดีใจจังที่โปรเจกต์นี้ ทำให้เราได้กลับมาทำงานร่วมกันอีกครั้ง” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความแซ่บและปะทะคารมเดือดๆ ในตอนแรกนี้นะคะ หวังว่าจะฟินและจิกหมอนไปกับเคมีคู่กัดคู่นี้กันแล้ว อย่าลืมติดตามตอนต่อไปเพราะรับรองว่ามีเรื่องเซอร์ไพรส์รออยู่เพียบแน่นอนค่ะ!