ทักแชตมาทำไม ดึกดื่นป่านนี้

หน้าจอมือถือเรืองแสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของห้องนอนขนาดกะทัดรัด แสงจากจอไอ폰สะท้อนเข้ากับดวงตาคมกริบของสถาปนิกหนุ่มที่เวลานี้ควรจะเข้าสู่ห้วงนิทราไปตั้งแต่สองชั่วโมงก่อนแล้ว กันตภณ หรือ 'กันต์' ในนามสถาปนิกปากแจ๋วประจำบริษัทสถาปัตยกรรมชื่อดัง กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ทำงานตัวโปรด สายตาคู่คมจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เปิดโปรแกรมร่างแบบแปลนสามมิติคาไว้ แต่สมองและสติสัมปชัญญะกลับไม่ได้โฟกัสที่งานออกแบบคลินิกสัตว์ปีกและสัตว์พิเศษแม้แต่น้อย นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะทำงานเป็นจังหวะเพลงฮิตติดกระแสในติ๊กต็อกอย่างเพลิดเพลิน ริมฝีปากหยักยกยิ้มเจ้าเล่ห์จนแทบจะเป็นรอยเจ้าประคุณรุนแรง ดวงตากลมโตเป็นประกายพราวระยับด้วยความนึกสนุก *ไหนดูซิ... คุณสัตวแพทย์หน้านิ่ง รักสันโดษ โลกส่วนตัวสูงปรี๊ดคนนั้น จะนอนหลับฝันดีไปถึงไหนกันเชียว* กันต์คิดในใจอย่างหมั่นเขี้ยวพลางแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ นึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อตอนบ่ายหน้าที่ดินก่อสร้าง หมอทัพพ์ หรือ 'ทัพไทย' สัตวแพทย์หนุ่มเจ้าของโปรเจกต์คลินิกแห่งใหม่ ทำหน้าตายใส่เขาชนิดที่เรียกว่าหินแกรนิตยังต้องยอมแพ้ ทั้งที่เขาอุตส่าห์หยอดมุกจีบแบบเนียนๆ ไปตั้งหลายดอก แถมยังแกล้งเดินเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นสบู่หอมอ่อนๆ จากตัวอีกฝ่ายเสียด้วยซ้ำ แต่พ่อคุณก็ยังคงตีสีหน้ารuậnนิ่งใส่เหมือนเขาเป็นแค่ก้อนหินริมทางเดิน *คอยดูเถอะ... คืนนี้พ่อจะก่อกวนให้ตาสว่างนอนไม่หลับไปเลย* ความคิดซุกซนบรรเจิดขึ้นทันที กันต์จัดการเปิดไฟล์แปลนโครงสร้างตึกส่วนที่เขาแอบแก้เล่นแก้ขำเมื่อตอนหัวค่ำ เป็นแบบแปลนที่ถูกดัดแปลงใส่ลูกเล่นกวนประสาทลงไปอย่างแนบเนียน ก่อนจะแคปหน้าจอนั้นแล้วกดเข้าแอปพลิเคชันไลน์สีเขียว ค้นหาชื่อโปรไฟล์ที่ตั้งรูปสุนัขพันธุ์ไซบีเรียนหน้ามึน ซึ่งก็คือคุณหมอทัพพ์คนนี้นี่เอง *(02:14 น.)* **กันต์:** หมอครับ... ตื่นยังเอ่ย? พอดีผมทำการบ้านเรื่องโครงสร้างคลินิกสัตว์พิเศษมาเพิ่มตอนตีสอง แล้วเกิดปิ๊งไอเดียสะเทือนวงการสถาปัตยกรรมโลกขึ้นมาอะครับ รบกวนตื่นมาตรวจการบ้านให้หน่อยสิคร้าบคุณหมอคนเก่ง 🐾 กันต์กดส่งข้อความพร้อมแนบรูปภาพแปลนตึกที่เขาเติมรูปหัวใจดวงโตสีชมพูแป๋นไว้ตรงกลางห้องตรวจสัตว์ป่วยหนัก แนบด้วยสติกเกอร์แมวทำหน้ากวนโอ๊ยส่งไปรัวๆ อีกสามดอก ผ่านไปหนึ่งนาที... สองนาที... สามนาที... ไม่มีวอลล์เปเปอร์ขึ้นอ่าน ไม่มีสถานะ 'กำลังพิมพ์...' ใดๆ ทั้งสิ้น กันต์หัวเราะคิกคักอยู่ในลำคออย่างชอบใจ พลางคิดว่าคุณหมอหน้านิ่งคงจะหลับเป็นตายไปแล้วจริงๆ สมใจอยาก แต่ในใจลึกๆ กลับแอบมีความรู้สึกหงุดหงิดปนหมั่นไส้อยู่ไม่น้อย ทำไมคนอะไรถึงได้นิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินอ่อนขนาดนั้นนะ ขนาดโดนก่อกวนยามวิกาลระดับนี้ยังไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองเลยสักนิด ร่างสูงโปร่งลุกขึ้นจากเก้าอี้ บิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยล้าเตรียมจะปิดคอมพิวเตอร์เข้านอนจริงๆ เสียที ทว่า... *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตดังขึ้นแผ่วเบา แต่กลับดังสะท้อนก้องกังวานในความเงียบสงบยามดึกสงัด กันต์สะดุ้งเล็กน้อย รีบพุ่งตัวกลับมาคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูด้วยความรวดเร็วราวกับกลัวว่าข้อความนั้นจะหายวับไปกับตา หัวใจเจ้ากรรมเต้นระรัวขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทั้งที่ปกติไม่ใช่คนตื่นเต้นอะไรกับเรื่องแบบนี้แท้ๆ หน้าจอแสดงชื่อผู้ส่ง... **"ทัพพ์เอง"** ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นข้อความที่ถูกส่งกลับมาตอนตีสองสิบหิด นาทีนี้ **ทัพพ์:** ว่างมากเหรอครับคุณสถาปนิก? ถึงได้มานั่งคิดค้นไอเดียสะเทือนวงการเอาตอนไก่โห่แบบนี้ ถ้าสมองว่างนัก พรุ่งนี้เช้าหน้างานตอนแปดโมงตรง ผมรบกวนช่วยเอากาแฟดำเข้มๆ มาฝากผมสักแก้วด้วยนะครับ จะได้ตื่นเต็มตาแล้วเลิกส่งรูปไร้สาระมารบกวนเวลานอนของคนอื่นเขาสักที กันต์อ่านข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมาถึงสองรอบ ริมฝีปากที่เคยเหยียดยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่ ค่อยๆ คลี่ออกกว้างจนกลายเป็นรอยยิ้มกว้างโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกอุ่นวาบซ่านแล่นพล่านขึ้นมาตรงอกข้างซ้ายอย่างประหลาด *อ๋อ... ที่แท้ก็ตื่นอยู่หรอกเหรอ นึกว่าหลับฝันดีไปถึงดาวอังคารแล้วเสียอีก* นิ้วเรียวรีบกดพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วด้วยความหมั่นเขี้ยวผสมความตื่นเต้นที่ก่อตัวขึ้นในอก **กันต์:** โถ่ คุณหมอครับ กาแฟดำมันขมเกินไป เดี๋ยวหน้าจะแก่เร็วนะครับ เปลี่ยนเป็นชานมไข่มุกหวานน้อยเพิ่มวิปครีมแทนไหมครับ รับรองตื่นตาตื่นใจแถมใจสั่นยิ่งกว่าเจอผีอีกนะบอกให้ ส่งข้อความไปปุ๊บ ทางโน้นก็ขึ้นสถานะ 'กำลังพิมพ์...' กลับมาทันทีราวกับนั่งเฝ้าหน้าจออยู่เหมือนกัน **ทัพพ์:** ถ้าพรุ่งนี้คุณยังพูดจาเล่นลิ้นแล้วเอางานเละๆ แบบนี้มาเสนอผมอีก ผมจะขออนุญาตปฏิเสธการร่วมงานกับบริษัทคุณ แล้วไปจ้างสถาปนิกคนอื่นแทนนะครับ... นอนไปเลยไป! กันต์หัวเราะออกมาเสียงดังลั่นห้องจนแมวเปอร์เซียที่นอนขดอยู่ปลายเตียงสะดุ้งตื่นแล้วมองค้อนใส่ เขาพิมพ์ข้อความทิ้งท้ายเอาไว้ด้วยความสะใจ **กันต์:** ครับผม! รับทราบครับท่านผู้อำนวยการคลินิก ฝันดีนะครับหมอ พรุ่งนี้เจอกันหน้างานแปดโมงตรง ห้ามเบี้ยวนะครับ! กันต์กดล็อกหน้าจอมือถือด้วยความรู้สึกอิ่มเอมใจอย่างบอกไม่ถูก รอยยิ้มยังคงประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาขณะที่ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่ม ความคิดที่ว่าพรุ่งนี้เช้าจะต้องตื่นไปเจอหน้าตึงๆ ของคุณสัตวแพทย์หน้านิ่งกลับไม่ได้น่าเบื่ออย่างที่เคยคิดเอาไว้เลยแม้แต่น้อย และเขาก็ชักจะรอให้ถึงวันพรุ่งนี้ตอนตรวจงานหน้างานไม่ไหวเสียแล้วสิครับ ทว่า ท่ามกลางความเงียบงันที่ควรจะเข้าครอบคลุมห้องนอนในยามตีสองครึ่ง เสียงแจ้งเตือนไลน์จากมือถือบนหัวเตียงก็ดังขึ้นอีกครั้งอย่างกะทันหัน *ติ๊ง!* กันต์ขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูอีกรอบด้วยหัวใจที่เต้นรัวแรงกว่าเดิม ข้อความล่าสุดถูกส่งมาจากบัญชีไลน์ของหมอทัพพ์ที่เพิ่งจะบอกให้เขานอนไปเมื่อครู่ **ทัพพ์:** เอ่อ... คือ... กันต์กระพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงง พิมพ์ตอบกลับไปทันที **กันต์:** มีอะไรเหรอครับหมอ ลืมบอกฝันดีผมเหรอ? ข้อความใหม่จากฝั่งตรงข้ามเด้งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับสถานะที่ทำเอาลมหายใจของสถาปนิกหนุ่มสะดุดกึกไปชั่วขณะ **ทัพพ์:** ป่าว... แค่จะบอกว่า... ผมชอบรอยยิ้มของคุณนะ... เอ้ย! มือมันลั่น! ยกเลิกข้อความไม่ได้! ชิบหายแล้ว... รอยยิ้มกวนๆ บนใบหน้าของกันต์แข็งค้างไปในทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า สมองขาวโพลนไปชั่วขณะเมื่ออ่านข้อความสารภาพความในใจที่ถูกส่งมาแบบไม่ทันตั้งตัว... และเหนือสิ่งอื่นใด... คุณหมอหน้านิ่งคนนั้นดันพิมพ์มาว่า *'มือมันลั่น!'* พีชชี่เบอร์รี่ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาตลอดนะคะ รักรี้ดที่สุดเลยค่ะ!