เสียงเห่าที่เร้าใจกว่าเดดไลน์งาน

"โฮ่ง! โฮ่ง! แฮ่..." เสียงเห่าทุ้มต่ำชนิดที่สั่นสะเทือนไปถึงผนังปูนเปลือยของห้องทำงานสถาปนิก ไม่ได้ทำให้กันตภณอยากลุกขึ้นมาปรบมือต้อนรับเพื่อนบ้านสี่ขาเลยสักนิด ตรงกันข้าม นิ้วเรียวยาวที่กำลังรัวแป้นพิมพ์แมคบุ๊กเพื่อเร่งปั่นแบบร่างโครงการคอนโดมิเนียมหรูมูลค่าหลายร้อยล้านถึงกับหยุดชะงัก ปากกาไอแพดในมือเกือบจะถูกหักคามือด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนปรอทแทบแตก นี่เป็นครั้งที่สี่ของรอบชั่วโมงแล้วนะคะ! กันต์สูดหายใจเข้าลึก, นับหนึ่งถึงสิบในใจ, แล้วนับถอยหลังลงมาใหม่เผื่อว่ามันจะช่วยลดความดันโลหิตที่กำลังพุ่งพล่านได้บ้าง แต่เปล่าเลย เสียง 'บ๊อกๆ' ประสานเสียงกับเสียงข่วนประตูเหล็กดังเอี๊ยดอ๊าดจากตึกแถวข้างๆ ซึ่งเพิ่งรีโนเวทใหม่เป็นคลินิกสัตว์เลี้ยงเมื่อสัปดาห์ก่อน มันช่างเร้าใจ... เร้าใจเสียจนเดดไลน์งานส่งแบบร่างตอนห้ามนี่ดูมีความสำคัญน้อยลงไปถนัดตา ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาหรี่ลงอย่างเอาเรื่อง ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดสีดำย้วยกับกางเกงวอร์มตัวเก่งดีดตัวลุกขึ้นยืนพรวดจนเก้าอี้หมุนไถลไปกระแทกตู้เอกสารเสียงดังสนั่น "ให้มันได้อย่างนี้สิไอ้หมอข้างบ้าน! พ่อจะไปทุบกรงให้กระจุยเลยคอยดู!" กันต์บ่นพึมพำกับตัวเองอย่างหัวเสีย มือหนาขยี้กลุ่มผมสีเข้มจนยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ก่อนจะก้าวยาวๆ ไปกระชากประตูกระจกหน้าร้านของตัวเองให้เปิดออก แรงเหวี่ยงนั้นมากพอที่จะทำให้ป้าย 'กำลังปรับปรุงพื้นที่' สั่นคลอน สองขาย้าวเดินข้ามเขตแดนระหว่างสำนักงานสถาปนิกอินทีเรียร์สุดชิคกับคลินิกสัตว์เลี้ยง 'รักษ์พิทักษ์' ทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด กริ๊ง... เสียงกระดิ่งทองเหลืองหน้าร้านดังขึ้นต้อนรับผู้มาเยือนที่หน้าตาบึ้งตึงราวกับไปโกรธใครมาสามชาติ บรรยากาศภายในคลินิกหอมกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้ออ่อนๆ ผสมกับกลิ่นแชมพูอาบน้ำสุนัข แต่กันต์ไม่มีอารมณ์มาสุนทรีย์กับกลิ่นอโรมาพวกนี้หรอกค่ะ สายตาดุดั่งเหยี่ยวหิวเหยื่อกวาดตามองหาต้นตอของเสียงรบกวนที่ทำลายสมาธิการทำงานอันล้ำค่าของเขา และแล้วเป้าหมายก็ปรากฏ... ตรงกลางห้องโถงโล่งสะอาดตา มีชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดกราวน์สีขาวสะอาดตาคนหนึ่งกำลังนั่งยองๆ อยู่บนพื้น เจ้าของแผ่นหลังกว้างนั้นกำลังใช้มือข้างหนึ่งลูบหัวสุนัขพันธุ์บางแก้วตัวโตที่กำลังแยกเขี้ยวคำรามใส่กำแพง ส่วนมืออีกข้างก็ถือสเปรย์ระงับกลิ่น "บอกแล้วไงครับว่าอย่าซนแถวนี้ กลิ่นมันยังใหม่อยู่ หนูอย่าเพิ่งไปดมตรงนั้นนะ" น้ำเสียงทุ้มนุ่ม ลึก และราบเรียบจนเกือบจะไร้อารมณ์ดังลอดริมฝีปากหยได้รูปของสัตวแพทย์หนุ่ม มันเป็นน้ำเสียงที่ฟังดูใจเย็น... เย็นเสียจนคนที่กำลังหัวร้อนจนควันออกหูอย่างกันต์รู้สึกเหมือนโดนน้ำเย็นจัดสาดเข้าหน้าเต็มแรง แต่ใครสนกันล่ะคะ! งานของเขากำลังจะพังเพราะหมาตัวนี้ต่างหาก! "นี่คุณหมอ!" กันต์เปิดฉากโจมตีทันทีโดยไม่มีการเกริ่นนำ เสียงทุ้มติดจะหงุดหงิดตวาดลั่นร้านจนเจ้าบางแก้วสะดุ้งโหยง หันขวับมาแยกเขี้ยวใส่ผู้บุกรุกหน้าตาเฉย สัตวแพทย์หนุ่มค่อยๆ ยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง ช้าๆ ราวกับจงใจกวนประสาท ดวงตาคมปลาใต้กรอบแว่นสายตาดำสนิทค่อยๆ เบนมามองผู้ชายแปลกหน้าที่แต่งตัวเหมือนคนเพิ่งตื่นนอนและกำลังทำหน้าเหมือนอยากจะกินหัวคนอื่นสดๆ หมอทัพพ์ หรือทัพไทย ขมวดคิ้วมุ่นเล็กน้อยด้วยความรำคาญใจที่ถูกขัดจังหวะ แต่ใบหน้าหน้านิ่งไร้ความรู้สึกนั้นกลับยิ่งทำให้กันต์รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวตลกที่กำลังเต้นเร่าๆ อยู่คนเดียว "เสียงดังรบกวนคนอื่นเขาเข้าใจไหมครับ!" กันต์ก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายโดยไม่สนระยะห่าง นิ้วเรียวชี้ไปที่กำแพงกั้นระหว่างสองตึก "นี่! กำแพงกั้นระหว่างร้านเรามันบางนะคุณ หมาของคุณเห่าตั้งแต่แปดโมงเช้าจนถึงตอนนี้เที่ยงแล้ว ผมทำงานไม่ได้ยินเสียงสมองตัวเองคิดอะไรอยู่แล้วเนี่ย!" หมอทัพพ์กอดอก ชำเลืองมองมนุษย์ปากแจ๋วที่ยืนหายใจฮึดฮัดอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาเรียաբเฉย ราวกับกำลังพิจารณาว่าอีกฝ่ายเป็นแมลงหวี่แมลงวันตัวหนึ่งที่บินมารบกวนเวลาทำงานของเขา "อ๋อ..." สัตวแพทย์หนุ่มลากเสียงยาวในลำคออย่างไม่ยี่ห้อ "สถาปนิกห้องข้างๆ สินะครับ" "เออ! รู้แล้วทำไมไม่ห้ามหมาของคุณหวะ!" กันต์สวนกลับทันควันอย่างเหลืออด ดวงตากลมโตจ้องเขม็ง "คุณเปิดคลินิกประสาอะไรปล่อยให้หมาเห่าบ้านสะเทือนแบบนี้ ถ้าแก้ปัญหาไม่ได้ก็เอาตะกร้อครอบปากมันซะสิ!" คำพูดที่พ่นออกมาด้วยความเร็วแสงทำให้หมอทัพพ์นิ่งไปนิด ดวงตาสีนิลมองสำรวจใบหน้าเนียนใสที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงก่ำด้วยความโกรธ ไหนจะริมฝีปากที่ขยับบ่นอุบอิบไม่หยุดหย่อนนั่นอีก... แทนที่จะรู้สึกโกรธ หมอทัพพ์กลับรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้... พูดมากชะมัด "หนึ่ง..." หมอทัพพ์เอ่ยขึ้นเรียบๆ "หะ? อะไรของคุณ?" กันต์ชะงัก เลิกคิ้วสูงด้วยความงุนงง "ผมกำลังนับว่าคุณบ่นมากี่วินาทีแล้ว..." หมอทัพพ์ตอบหน้าตาย น้ำเสียงราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์สิ้นเชิง "และสอง... เจ้าทองเอกมันไม่ได้เห่าอย่างไร้เหตุผล มันแค่ตื่นสถานที่ใหม่ ส่วนเรื่องที่คุณทำงานไม่ได้ยินเสียงสมองตัวเอง..." สัตวแพทย์หนุ่มเว้นจังหวะนิดหนึ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นนิดหน่อยอย่างแทบสังเกตไม่เห็น "ผมว่าปัญหาอาจจะไม่ใช่ที่เสียงหมาหรอกครับ... แต่อาจจะเป็นที่ตัวคุณสมาธิสั้นเองมากกว่า" "ไอ้...!" กันต์อ้าปากค้าง สมองประมวลผลคำพูดกวนประสาทนั้นไม่ทัน นี่เขา... โดนหมอนี่บลัฟกลับเหรอเนี่ย?! สัตวแพทย์หน้านิ่งคนนี้กล้าดียังไงมาว่าเขาไม่มีสมาธิ ทั้งที่งานเขากองท่วมหัวจนจะทับร่างตายอยู่แล้ว! ในจังหวะที่กันต์กำลังสูดหายใจเฮือกใหญ่เพื่อเตรียมพ่นชุดคำด่าชุดใหญ่ไฟกระพริบใส่หน้าหมอหน้านิ่งให้สาสมกับความกวนโอ๊ยนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความแชทจากโทรศัพท์มือถือในกระเปังกางเกงก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน *Rrr...* กันต์ตวัดสายตาขุ่นเคืองใส่หมอทัพพ์เป็นเชิงว่า 'ฝากไว้ก่อนเถอะ' ก่อนจะควักมือถือออกมาด้วยความหงุดหงิดเพื่อกดบล็อกหรือด่าใครก็ตามที่กล้าทักมาตอนนี้ แต่พอกดปลดล็อกหน้าจอแล้วเห็นข้อความจากกลุ่มแชทที่เด้งขึ้นมา นิ้วที่กำลังจะพิมพ์ด่ากลับต้องชะงักกึง *[กลุ่ม: ทาสการตลาดต้องรอด (3)]* *มินนี่:* @Gun_Arch แกรรร! ฉันเห็นสตอรี่ของคลินิกสัตว์เปิดใหม่ข้างๆ แกยังวะ? โคตรดือออ! หมอเจ้าของร้านงานดีพรีเมียมมากกก หล่อแบบตะโกน หล่อแบบไม่ต้องซูม หล่อแบบที่แกควรจะเดินไปขอไลน์แทนที่จะไปด่าเขาเรื่องหมาเห่าอ่ะ! กันต์เบิกตากว้าง หันขวับกลับไปมองสัตวแพทย์หน้านิ่งที่ยืนกอดอกมองเขาด้วยสายตานิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินอ่อนตรงหน้าอีกครั้ง สมองขาวโพลนขึ้นมาทันที... หมอทัพพ์ที่ยืนอยู่ตรงนี้... คือผู้ชายคนเดียวกับที่เพื่อนสนิทตัวแสบส่งรูปมาอวดในกลุ่มเมื่อวินาทีที่แล้วอย่างนั้นเหรอวะเนี่ย?! กันต์กลืนน้ำลายลงคออึดใหญ่ ความมั่นใจที่เคยมีร้อยเปอร์เซ็นต์เมื่อครู่ลดฮวบลงเหลือศูนย์ นิ้วเรียวที่ถือมือถือสั่นระริกโดยไม่รู้ตัว ใจหนึ่งอยากจะรีบพิมพ์ตอบมินนี่ว่า *'หล่อบ้านป้าแกสิ! กวนโอ๊ยจะตายห่าน!'* แต่อีกใจ... สายตาคมกราบของหมอทัพพ์ที่กำลังก้มมองลงมาที่หน้าจอโทรศัพท์ของเขากลับทำให้กันต์รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหว โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... เมื่อจู่ๆ หมอทัพพ์ก็โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ เจือกลิ่นมี้ตมิ้นต์อ่อนๆ ปะทะเข้ากับแก้มใสของเขาโดยไม่ทันตั้งตัว "แชทเพื่อนคุณบอกว่าผมหล่อใช่ไหมครับ..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหู พร้อมกับมุมปากหยักที่กระตุกยิ้มร้ายกาจอย่างที่คนหน้านิ่งไม่ควรจะมี "แล้วคุณล่ะ... คิดเหมือนเพื่อนไหม... คุณสถาปนิกปากแจ๋ว?" หัวใจดวงน้อยๆ ของกันตภณกระตุกวูบตกลงไปถึงตาตุ่ม... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความปั่นป่วนนี้นะคะ พีชชี่เบอร์รี่สัญญาว่าตอนหน้าจะมีความแซ่บและฟินจิกหมอนมาเสิร์ฟให้อีกแน่นอนค่ะ!