จังหวะของหัวใจ

หมึกสีดำสนิทบนหน้ากระดาษพาร์ทิชันเวทมนตร์หยุดนิ่งสนิท ปลายปากกาขนนกในมือของเรนค้างเติ่งอยู่เหนือสมุดบันทึกคำนวณมานานกว่าสามนาทีเต็ม โดยไม่มีรอยขีดเขียนใดเพิ่มขึ้นอีก ตารางเมทริกซ์คำนวณวงจรมานาขั้นสูงที่ควรจะถูกเติมเต็มด้วยสมการอนุพันธ์อันดับสี่ กลับว่างเปล่า ดวงตาสีกรมท่าของเรนกะพริบช้าๆ เพื่อขับไล่ภาพซ้อนของตัวเลขที่ตีรวนอยู่ในหัว สมองส่วนตรรกะที่เคยประมวลผลทุกสิ่งอย่างแม่นยำราวจักรกลเวทในตอนนี้ กลับสะดุดกึกอย่างไม่มีสาเหตุ "ถ้ายังจ้องมันด้วยสายตาคาดคั้นแบบนั้น ต่อให้เป็นวงจรมานาโบราณจากยุคปฐมกาล ก็คงไม่ยอมปริปากเฉลยคำตอบให้คุณหรอกนะครับ, เรน" เสียงทุ้มนุ่มที่ติดจะเยียวยวนและกวนประสาทเล็กน้อยดังขึ้นจากมุมห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟจากโคมคริสตัลสะท้อนลงบนเส้นผมสีเงินยวงของเอเลน่าที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังตัวโปรด ดวงตาสีอำพันคู่นั้นมองตรงมาที่เขา พร้อมรอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออกว่ากำลังเย้าแหย่หรือรอคอยอะไรบางอย่างอยู่กันแน่ เรนสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติ เขาวางปากกาลงบนโต๊ะไม้โอ๊กอย่างเบามือที่สุด พยายามควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่เริ่มผิดปกติให้กลับมาอยู่ในเกณฑ์มาตรฐาน "ผมแค่วิเคราะห์ความซับซ้อนของโครงสร้างมานาชั้นที่เจ็ดครับ, อาจารย์เอเลน่า" เรนตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบตามความคุ้นเคย แต่ความลังเลที่แฝงอยู่เบื้องหลังประโยคสั้นๆ นั้นกลับไม่รอดพ้นสายตาคมกริบของหญิงสาว เอเลน่าลุกขึ้นยืนช้าๆ ท่วงท่าการก้าวเดินของเธอเต็มไปด้วยความสง่างามและเปี่ยมด้วยปริศนา กลิ่นหอมจางๆ ของดอกจันทน์เทศและตำรับยาโบราณโชยมาแตะจมูกเรนทุกครั้งยามที่เธอย่างกรายเข้ามาใกล้ หญิงสาวหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงานของเขาโน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อมองสมุดบันทึกที่ว่างเปล่า ก่อนจะเหลือบสายตาขึ้นมองใบหน้าของชายหนุ่มตรงๆ "โครงสร้างมานานั่นถูกถอดรหัสเสร็จไปตั้งแต่สิบนาทีที่แล้วต่างหากล่ะครับ" เอเลน่ากระซิบเบาๆ ริมฝีปากของเธออยู่ห่างจากใบหูของเขาเพียงแค่คืบ "แต่สิ่งที่ติดอยู่ในหัวอัจฉริยะผู้ไร้ช่องโหว่อย่างคุณ... ดูเหมือนจะไม่ใช่สมการคณิตศาสตร์เวทเสียแล้วสิ" ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้เรนเผลอชะงัก ร่างกายของเขานิ่งค้างราวกับถูกตรึงด้วยอาณาเขตเวทมนตร์ตรึงร่าง อุณหภูมิรอบตัวราวกับสูงขึ้นผิดปกติจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวของอาจารย์สาว ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีตื้นขึ้นมาบริเวณกลางอก มันไม่ใช่ความกลัว ไม่ใช่ความตื่นเต้นจากการคำนวณพลาด แต่มันคือแรงสั่นสะเทือนบางอย่างที่ระบบตรรกะในหัวของเขาไม่เคยถูกโปรแกรมให้รับมือมาก่อน เรนหันหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อหลบสายตาที่ราวกับอ่านทะลุปรุโปร่งทุกความคิดของเขา "ผม... แค่พักสมองชั่วขณะครับ" "นั่นเป็นข้อแก้ตัวที่แย่ที่สุดเท่าที่คุณเคยพูดมาเลยนะ, เรน" เอเลน่าหัวנסเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงของเธอไม่ได้เยาะเย้ย แต่มีความอ่อนโยนแปลกประหลาดเจืออยู่ "ปกติแล้วเวลาที่คุณใช้ความคิดอย่างหนัก ดวงตาของคุณจะนิ่งสนิทและคำนวณทุกความเป็นไปได้ในเสี้ยววินาที แต่เมื่อครู่... คุณกำลังเหม่อมองอากาศว่างเปล่า และหัวใจของคุณ..." เธอยื่นมือเรียวบางออกไปแตะเบาๆ ที่บริเวณหน้าอกด้านซ้ายของเขา ผ่านเนื้อผ้าของเสื้อคลุมนักวิชาการ "...เต้นเร็วกว่าปกติถึงสิบห้าเปอร์เซ็นต์" โลกทั้งใบคล้ายจะเงียบงันลงชั่วขณะ สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วของเอเลน่าส่งผ่านความรู้สึกสะท้านเยือกไปทั่วแผ่นหลัง เรนก้มมองมือคู่นั้นที่ทาบทับอยู่บนตำแหน่งของหัวใจ เขารู้ดีว่าในฐานะนักคำนวณและนักวิจัยเวทมนตร์ การควบคุมอัตราการเต้นของชีพจรคือพื้นฐานที่ต้องทำได้ แต่ในวินาทีนี้ ตัวเลขและสถิติทั้งหมดในสมองกลับพังทลายลงไม่เป็นท่า นี่คือความผิดพลาดทางชีววิทยา หรือเป็นระบบปฏิกิริยาที่อยู่นอกเหนือทฤษฎีเวทมนตร์กันแน่? เรนขยับริมฝีปากจะเอ่ยปากแก้ตัว แต่ทว่าก่อนที่เสียงพูดใดจะหลุดลอดออกมา เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างเร่งรีบ ทำลายบรรยากาศที่ชวนอึดอัดและลุ่มลึกในห้องนั้นลงในทันที *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "ท่านศาสตราจารย์เรนครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วที่หอคอยวิจัยกลาง! วงจรมานาใต้ดินจู่ๆ ก็เกิดความผันผวนอย่างรุนแรง ระบบป้องกันระดับสิบกำลังจะล่มสลายครับ!" เสียงตะโกนของลูกศิษย์ปีปลายดังลั่นมาจากนอกประตู เอเลน่าชักมือกลับทันที รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าของเธอถูกแทนที่ด้วยความจริงจังในพริบตา เธอมองหน้าเรนด้วยแววตาที่ลึกซึ้งขึ้นกว่าเดิมอีกระดับหนึ่ง "ดูเหมือนว่า... บททดสอบทางทฤษฎีจะต้องพักไว้ก่อนแล้วล่ะครับ, อาจารย์มือใหม่" เอเลน่ากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความนัย "ไปดูกันเหน่อยสิว่า สิ่งที่คุณกำลังกังวลอยู่ข้างใน... จะรับมือกับวิกฤตข้างนอกไหวหรือเปล่า" เรนพยักหน้ารับอย่างรวดเร็วเพื่อดึงสมาธิกลับมาสู่ความเป็นจริง เขาหยิบไม้เท้าเวทมนตร์คู่ใจขึ้นมาถือไว้มั่น แต่ก่อนที่เขาจะก้าวเท้าเดินผ่านประตูห้องออกไป สายตากลับเหลือบไปเห็นเศษกระดาษบันทึกที่เอเลน่าเพิ่งวางทับลงบนสมุดของเขา บนกระดาษแผ่นนั้นไม่ได้มีสูตรคำนวณเวทใดๆ ทั้งสิ้น มีเพียงตัวอักษรลายมือหวัดๆ ที่เขียนไว้ด้วยหมึกสีแดงชาดประโยคหนึ่ง... *— "ระวังหัวใจของคุณให้ดีล่ะ เพราะบางที... มันอาจจะไม่ได้คำนวณพลาด แต่กำลังเลือกที่จะรักใครสักคนจริงๆ ก็ได้"* เรนเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่ออ่านประโยคสุดท้ายจบ หัวใจที่เพิ่งพยายามสงบลงกลับกระหน่ำเต้นรัวยิ่งกว่าเดิมท่ามกลางเสียงเตือนภัยกึกก้องจากภายนอกหอคอย ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ไขปริศนา และเติบโตไปพร้อมกับตัวละครของผมเสมอนะครับ